کتاب هنر پذیرش خود

کتاب هنر پذیرش خود (On self-hatred) نوشته آلن دو باتن و ترجمه سمانه آسمانی و جزو مجموعه‌ی مدرسه‌ی زندگی و مجموعه‌ی معنای زندگی است. نشر لگا این کتاب را منتشر کرده است. اثر حاضر از شرح مسئله‌ای آشنا شروع می‌کند؛ ازخودبیزاری. کتاب نشان می‌دهد که بسیاری از اضطراب‌ها، کمرویی‌ها، کمال‌گرایی‌ها و حتی میل به خودویرانگری ریشه‌ای مشترک دارند. محور اصلی اثر تمایز میان خوددوستی و خویشتن‌پذیری است؛ تمایزی که مسیر کتاب حاضر را روشن و قابل‌پیگیری کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب هنر پذیرش خود اثر آلن دو باتن

کتاب هنر پذیرش خود، نوشته‌ی آلن دو باتن، به یکی از ریشه‌های پنهان رنج روان انسان می‌پردازد؛ نفرت از خود. کتاب توضیح می‌دهد که بسیاری از حالت‌هایی که معمولاً جدا از هم دیده می‌شوند (اضطراب، کمرویی، کمال‌گرایی، خودنمایی، مردم‌داری افراطی یا احساس شکست)، ممکن است شاخه‌هایی از یک مسئله‌ی عمیق‌تر باشند. نویسنده به‌جای آنکه نسخه‌ای برای ستایش خود بدهد، میان خوددوستی و خویشتن‌پذیری فرق می‌گذارد و نشان می‌دهد که پذیرش خود به‌معنای نادیده‌گرفتن ضعف‌ها نیست؛ به‌معنای دیدن واقع‌بینانه‌ی آن‌ها بدون افتادن در چرخه‌ی تحقیر مداوم است.

فصل‌هایی مثل حسابرسی، پیامدهای ازخودبیزاری و منشأ ازخودبیزاری، مسیر بحث کتاب هنر پذیرش خود را از نشانه‌ها به ریشه‌ها می‌برند. اثر به سراغ نمونه‌هایی مشخص می‌رود؛ شکارچیان موفقیت، مازوخیسم رمانتیک، ظاهر، کمرویی، سندرم خودویرانگری، مردم‌داری، اضطراب، کمال‌گرایی، خودنمایی، نکوهش و خودکشی. این تنوع باعث می‌شود ازخودبیزاری یک مفهوم انتزاعی نماند و در موقعیت‌های روزمره، روابط عاطفی، محیط کار و تصویر ذهنی فرد از بدن و گذشته‌اش دیده شود.

آلن دو باتن در کتاب هنر پذیرش خود به کودکی، غفلت عاطفی و رابطه‌ی والدین و فرزندان پرداخته است. او توضیح می‌دهد که چگونه کودک در برابر بی‌مهری یا بی‌توجهی، به‌جای متهم‌کردن بزرگسالان، خودش را مقصر می‌داند و این فرایند به‌تدریج به شرم و نفرت از خود تبدیل می‌شود. حال‌وهوای اثر تحلیلی است، اما مثال‌ها و توضیح‌ها آن را از خشکی دور نگه می‌دارند. نتیجه کتابی است که هم به ریشه‌های درد می‌نگرد و هم امکان نوعی آشتی واقع‌بینانه با خود را مطرح می‌کند.

خلاصه کتاب هنر پذیرش خود

بسیاری از رنج‌های روان انسان، از اضطراب و کمرویی گرفته است تا کمال‌گرایی، خودتخریبی و ترس از قضاوت دیگران، می‌توانند از ازخودبیزاری سرچشمه بگیرند. نویسنده نشانه‌های این وضعیت را بررسی می‌کند و سپس به سراغ پیامدهای آن در روابط عاطفی، کار، ظاهر و زندگی روزمره می‌رود. بخش مهمی از کتاب به منشأ این احساس اختصاص دارد؛ جایی که بی‌مهری، غفلت عاطفی یا توقع‌های سخت‌گیرانه در کودکی به شرم و سرزنش درونی تبدیل می‌شود. نویسنده باور دارد که درمان این چرخه، نه در ستایش اغراق‌آمیز خود، در خویشتن‌پذیری است؛ یعنی پذیرفتن نقص‌ها، خطاها و محدودیت‌های انسانی بدون تحقیرکردن مداوم خود.

چرا باید کتاب هنر پذیرش خود را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب هنر پذیرش خود را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب پیوند میان اضطراب، کمرویی، کمال‌گرایی و خودویرانگری را از زاویه‌ی یک ریشه‌ی مشترک بررسی می‌کند.
• کتاب کمک می‌کند تفاوت میان خوددوستی و خویشتن‌پذیری روشن‌تر دیده شود.
• کتاب نشان می‌دهد که قضاوت‌های سخت‌گیرانه‌ی درونی چگونه بر روابط عاطفی، کار و تصویر ما از بدنمان اثر می‌گذارد.
• بخش‌های مربوط به غفلت عاطفی و تجربه‌های کودکی، منشأ برخی احساس‌های مزمن شرم و بی‌ارزشی را قابل‌فهم‌تر می‌کند.
• نمونه‌های متنوع حاضر در کتاب باعث می‌شود مفهوم ازخودبیزاری بهتر درک شود.
• خواندن این اثر برای فهمیدن سازوکار سرزنش مداوم خود و فاصله‌گرفتن از آن سودمند است.

خواندن کتاب هنر پذیرش خود را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب هنر پذیرش خود به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• کسانی که با سرزنش مداوم خود، احساس شرم یا بی‌ارزشی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
• خوانندگانی که می‌خواهند ریشه‌های کمرویی، اضطراب یا کمال‌گرایی را بشناسند.
• مخاطبانی که به موضوع رابطه‌ی کودکی، غفلت عاطفی و تصویر فرد از خودش علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند الگوهای تکرارشونده در روابط عاطفی و شغلی خود را بهتر درک کنند.
• علاقه‌مندان به آثار آلن دو باتن و مجموعه‌های مدرسه‌ی زندگی و معنای زندگی.

درباره آلن دو باتن

آلن دو باتن (Alain de Botton) متولد ۱۹۶۹ میلادی در سوئیس، نویسنده، فیلسوف و مجری تلویزیونی است که محور اصلی تلاش‌هایش را پیوندزدن مفاهیم فلسفی با حیات روزمره‌ی انسان‌ها تشکیل می‌دهد. او که به‌عنوان نویسنده‌ی فلسفه‌ی کاربردی و روزمره به شهرت رسیده است، مدیریت مؤسسه‌ای تحت‌عنوان «مدرسه‌ی زندگی» را بر عهده داشته و آثارش به بررسی مفاهیمی پرداخته است که آحاد جامعه به‌طور روزانه با آن‌ها مواجه هستند؛ مباحثی همچون عشق، سفر، هنر، معماری و ادبیات.

نوشته‌های آلن دو باتن به افزون‌بر ۳۰ زبان ازجمله پارسی برگردانده شده‌اند. او با وجود آغاز تحصیل در مقطع دکتری فلسفه در دانشگاه هاروارد، برای نگارش آثار فلسفی به زبان ساده و همه‌فهم، از ادامه‌ی مسیر دانشگاهی انصراف داد. کتاب‌های «تسلی‌بخشی‌های فلسفه» و «هنر سیروسفر» در زمره‌ی نگاشته‌های او جای می‌گیرند. نخستین اثر این نویسنده با عنوان «جستارهایی در باب عشق» در سال ۱۹۹۳ در ۲۴سالگی‌اش به چاپ رسید؛ کتابی که با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد و فروشش از مرز دو میلیون نسخه عبور کرد.

از دیگر تألیفات آلن دو باتن می‌توان به «تار عنکبوت والدین و رهایی از آن»، «معماری خوشبختی»، «شغل موردعلاقه»، «خودشناسی»، «تسلی‌بخشی‌های فلسفه»، «هنر پذیرش خود»، «اضطراب منزلت»، «دین برای خداناباوران»، «سیر عشق»، «آرامش» و «هنر همچون درمان» اشاره کرد.

چه نسخه‌های دیگری از کتاب هنر پذیرش خود منتشر شده است؟

کتاب حاضر به‌همت مترجمان و نشرهای گوناگون روانه‌ی بازار کتاب ایران شده است. فهرست زیر چاپ‌هایی از این اثر را نشان می‌دهد:

- از خودبیزاری: ارزیابی واقع‌بینانه از نقاط ضعف و قوت خویش ترجمه‌ی بنفشه شریفی‌خو، نشر کتابسرای نیک‏‫،‌ ۱۴۰۲.‬

- چرا خودمان را دوست نداریم ترجمه‌ی فائزه نوری، نشر هنوز، ‏‫۱۴۰۴.‬

بخشی از کتاب هنر پذیرش خود

«۴. «هنر خویشتن‌پذیری»

مورخِ خود شدن

تعداد اندکی از ما مبتلایان به ازخودبیزاری به‌خوبی به این مسئله آگاهیم. ما علائم را می‌شناسیم؛ خودکم‌بینی، پارانویا، سندروم خودویرانگری، مازوخیسم عاطفی _ اما ردیابی این مشکلات به یک بیماری مجزا که شناخته نشده و درمان نشده، دور از ذهن و بغرنج است. ممکن است مدت زیادی، شاید نیمی از عمرمان، طول بکشد تا بتوانیم آن چیزی را شناسایی کنیم که در طول این مدت ما را نابود کرده است.

مشکلات ما در قالب پدیده‌های کنونی می‌توانند فریبمان دهند، برای مثال؛ بر این ترس متمرکز می‌شویم که مبادا سبب ناامیدی همکاران فعلی‌مان بشویم، از سرووضع امروزمان عصبانی می‌شویم و خیال می‌کنیم که در معرض حمله و قضاوت حتمی هستیم. تصور اینکه احساسات کنونی ما نسبت به خودمان می‌تواند از گذشتهٔ خودمان نشئت بگیرد، به یک جهش جسورانهٔ ذهنی نیاز دارد.

احساس ما از خودمان، هرچند که به‌شدت وابسته به زمان حال است، تقریباً همیشه ته‌ماندهٔ احساسی است که دیگران در گذشته‌های دور به ما داده‌اند. دوست‌داشتن یا نداشتن خودمان را میزان محبتی تعیین می‌کند که از افرادی گرفته‌ایم که در کنارشان بزرگ شده‌ایم. این صرفاً یکی دیگر از علائم تأسف‌بار بیماری ماست که گذشتهٔ خود را به‌ندرت در نظر می‌آوریم و از آن در جهت اصلاح و دقیق‌شدن در نحوهٔ نگرش به دشواری‌های کنونی خود بهره می‌گیریم.»