کتاب هنر پذیرش خود

کتاب هنر پذیرش خود نوشته آلن دو باتن و ترجمه سمانه آسمانی، از مجموعه مدرسه زندگی و مجموعه معنای زندگی است که نشر لگا آن را منتشر کرده است. این اثر از یک مسئله‌ی آشنا اما کمتر دیده‌شده شروع می‌کند: ازخودبیزاری. متن کتاب نشان می‌دهد که بسیاری از اضطراب‌ها، کمرویی‌ها، کمال‌گرایی‌ها و حتی میل به خودویرانگری، فقط مشکل‌های پراکنده نیستند و ریشه‌ای مشترک دارند. محور اصلی اثر هم تمایز مهمی است میان خوددوستی و خویشتن‌پذیری؛ تمایزی که مسیر بحث را روشن و قابل‌پیگیری می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب هنر پذیرش خود

کتاب هنر پذیرش خود نوشته آلن دو باتن به یکی از ریشه‌های پنهان رنج روانی می‌پردازد: نفرت از خود. متن از همان ابتدا توضیح می‌دهد که بسیاری از حالت‌هایی که معمولاً جدا از هم دیده می‌شوند، مثل اضطراب، کمرویی، کمال‌گرایی، خودنمایی، مردم‌داری افراطی یا احساس شکست، ممکن است شاخه‌های یک مسئله‌ی عمیق‌تر باشند. نویسنده به‌جای آنکه نسخه‌ای برای ستایش خود بدهد، میان خوددوستی و خویشتن‌پذیری فرق می‌گذارد و نشان می‌دهد پذیرش خود به معنای نادیده‌گرفتن ضعف‌ها نیست، بلکه به معنای دیدن واقع‌بینانه‌ی آن‌ها بدون افتادن در چرخه‌ی تحقیر مداوم است.
این کتاب در ادامه با فصل‌هایی روشن و موضوع‌محور پیش می‌رود. فصل‌هایی مثل حسابرسی، پیامدهای ازخودبیزاری و منشأ ازخودبیزاری، مسیر بحث را از نشانه‌ها به ریشه‌ها می‌برند. در این میان، متن سراغ نمونه‌هایی مشخص می‌رود: شکارچیان موفقیت، مازوخیسم رمانتیک، ظاهر، کمرویی، سندرم خودویرانگری، مردم‌داری، اضطراب، کمال‌گرایی، خودنمایی، نکوهش و خودکشی. این تنوع باعث می‌شود ازخودبیزاری فقط یک مفهوم انتزاعی نماند و در موقعیت‌های روزمره، روابط عاطفی، محیط کار و تصویر ذهنی فرد از بدن و گذشته‌اش دیده شود.
این کتاب فقط روی نشانه‌ها مکث نمی‌کند و بخش مهمی از بحث را به کودکی، غفلت عاطفی و رابطه‌ی والدین و فرزندان اختصاص می‌دهد. نویسنده توضیح می‌دهد که چگونه کودک در برابر بی‌مهری یا بی‌توجهی، به‌جای متهم‌کردن بزرگسالان، خودش را مقصر می‌داند و همین فرایند به‌تدریج به شرم و نفرت از خود تبدیل می‌شود. حال‌وهوای اثر تحلیلی است اما مثال‌ها و توضیح‌ها آن را از خشکی دور نگه می‌دارند. نتیجه، متنی است که هم به ریشه‌های درد نگاه می‌کند و هم امکان نوعی آشتی واقع‌بینانه با خود را پیش می‌کشد.

خلاصه کتاب هنر پذیرش خود

کتاب هنر پذیرش خود توضیح می‌دهد که بسیاری از رنج‌های روانی، از اضطراب و کمرویی گرفته تا کمال‌گرایی، خودتخریبی و ترس از قضاوت دیگران، می‌توانند از ازخودبیزاری سرچشمه بگیرند. نویسنده ابتدا نشانه‌های این وضعیت را بررسی می‌کند و بعد به سراغ پیامدهای آن در روابط عاطفی، کار، ظاهر و زندگی روزمره می‌رود.
بخش مهمی از کتاب به منشأ این احساس اختصاص دارد؛ جایی که بی‌مهری، غفلت عاطفی یا توقع‌های سخت‌گیرانه در کودکی، به شرم و سرزنش درونی تبدیل می‌شود. درنهایت، اثر پیشنهاد می‌کند که درمان این چرخه نه در ستایش اغراق‌آمیز خود، بلکه در خویشتن‌پذیری است؛ یعنی پذیرفتن نقص‌ها، خطاها و محدودیت‌های انسانی بدون تحقیرکردن مداوم خود.

چرا باید کتاب هنر پذیرش خود را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب هنر پذیرش خود را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب پیوند میان اضطراب، کمرویی، کمال‌گرایی و خودویرانگری را از زاویه‌ی یک ریشه‌ی مشترک بررسی می‌کند.
• متن کمک می‌کند تفاوت میان خوددوستی و خویشتن‌پذیری روشن‌تر دیده شود.
• کتاب نشان می‌دهد قضاوت‌های سخت‌گیرانه‌ی درونی چگونه در روابط عاطفی، کار و تصویر بدنی اثر می‌گذارند.
• بخش‌های مربوط به غفلت عاطفی و تجربه‌های کودکی، منشأ برخی احساس‌های مزمن شرم و بی‌ارزشی را قابل‌فهم‌تر می‌کنند.
• نمونه‌های متنوع کتاب باعث می‌شود مفهوم ازخودبیزاری فقط در حد یک بحث کلی باقی نماند و در موقعیت‌های واقعی دیده شود.
• خواندن این اثر برای فهمیدن سازوکار سرزنش مداوم خود و فاصله‌گرفتن از آن سودمند است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب هنر پذیرش خود به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• کسانی که با سرزنش مداوم خود، احساس شرم یا بی‌ارزشی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
• خوانندگانی که می‌خواهند ریشه‌های کمرویی، اضطراب یا کمال‌گرایی را دقیق‌تر بشناسند.
• مخاطبانی که به موضوع رابطه‌ی کودکی، غفلت عاطفی و تصویر فرد از خودش علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند الگوهای تکرارشونده در روابط عاطفی و شغلی خود را بهتر درک کنند.
• علاقه‌مندان به آثار آلن دو باتن و مجموعه‌های مدرسه زندگی و معنای زندگی.

بخشی از کتاب هنر پذیرش خود

«علاج ازخودبیزاری نه در گروِ عروج خوددوستی، بلکه در پرورش خویشتن‌پذیری است. [و] پذیرش خود به معنای غلبه بر هر ردی از خودانتقادی نیست. بلکه هم‌سو با یک ارزیابی واقع‌بینانه از نقاط ضعف و قوت خود ماست. ضمن تمرین خویشتن‌پذیری، چه‌بسا نسبت به خود، به انحاء مختلف، متأسف و بدگمان باقی بمانیم.
فرد ازخودبیزار، نه‌تنها از خودش بیزار است، بلکه نمی‌تواند ازخودبیزاری‌اش را رها کند، و به‌واسطهٔ کوچک‌ترین حلقه‌ها در بند این تنفر گرفتار می‌ماند. روز از نو و سرزنش خود از نو؛ او سبک‌سری‌هایش را فراموش نمی‌کند، تحمل ظاهر خود را ندارد، مدام به موقعیت شغلی که می‌توانست داشته باشد [و اکنون ندارد] فکر می‌کند و مهملات دیگران دربارهٔ خودش را هرگز از یاد نمی‌برد.
در ورای این تکرار، نه‌تنها مازوخیسم، بلکه دلبستگی جنون‌آمیزی به امکان یک زندگی بی‌عیب‌ونقص نهفته است. کمال‌گرایی، محرکی پنهان برای ازخودبیزاری محسوب می‌شود.
[اما] خویشتن‌پذیری به مسیر دیگری اشاره دارد؛ مسیری که با این قطعیت می‌آغازد که انسان‌بودن یعنی دچار لغزش‌شدن، شکست‌خوردن، حماقت‌کردن، ویژگی‌های نامطلوب داشتن، خطاکردن، سالخوردگی و مردن، انسان‌بودن یعنی در تمام طول مسیر زندگی از مضحک‌بودن، بی‌خردی و سبک‌مغزی دور نبودن.»