کتاب من یک چرتکه قدیمی ام

کتاب من یک چرتکه قدیمی ام نوشته علیرضا طاهری عراقی، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که در آن روایت‌هایی متنوع از زندگی روزمره، جنگ، دانشگاه، خانواده، عشق، تنهایی و خیال در کنار هم قرار گرفته و با زبانی موجز، جهان شخصیت‌هایی گاه نامعمول و گاه بسیار آشنا را پیش چشم می‌آورد. در این داستان‌ها فضاهای شهری، خوابگاه‌ها، پادگان‌ها، خانه‌های معمولی و حتی میدان‌های جنگ در کنار هم، نقشه‌ای از زیست معاصر را شکل داده‌اند. نشر نی این مجموعه را منتشر کرده است. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب من یک چرتکه قدیمی ام

کتاب منمن یک چرتکه قدیمی ام مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه علیرضا طاهری عراقی است که هر کدام با زاویه‌ی دید و لحن خاص خود، برشی از جهان معاصر را نشان می‌دهد. در این کتاب، شخصیت‌هایی با نام‌هایی مثل انیشتن، گدا، ارسطو، ملکه، سمن، سمیرا و کل‌علی در موقعیت‌هایی گاه روزمره و گاه غریب قرار گرفته‌اند و از خلال گفت‌وگوها، جزئیات محیط و مونولوگ‌های درونی، لایه‌های پنهان زندگی‌شان آشکار می‌شود. 

کتاب من یک چرتکه قدیمی ام در بسیاری از داستان‌ها فضای دانشگاه، خوابگاه، شهر و خانه را به‌ عنوان پس‌زمینه انتخاب کرده و در کنار آن به جنگ، خشونت، ترس، عشق و دل‌مشغولی‌های فکری نسل‌های مختلف سر زده است. هر داستان جهان و منطق درونی خودش را دارد اما در مجموع، دغدغه‌هایی مشترک مثل شکست، ترس از گلوله‌های نامرئی، زلزله، تبعید، مهاجرت، بی‌توجهی خانواده و تلاش برای معنا دادن به زندگی در شهری شلوغ و گاه بی‌رحم را دنبال کرده است. 

روایت‌های علیرضا طاهری عراقی بین طنز تلخ، جدیت، خیال‌پردازی و توصیف‌های دقیق نوسان دارند و خواننده را از یک فضا به فضای دیگر پرتاب می‌کنند.

خلاصه داستان من یک چرتکه قدیمی ام

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! 

من یک چرتکه قدیمی ام مجموعه‌ای از داستان‌هاست که در آن‌ها شخصیت‌ها در مواجهه با موقعیت‌هایی ظاهراً ساده، با پرسش‌های عمیق‌تری روبه‌رو می‌شوند. در آسمان آبی، دانشجویان نقاب‌دار در دانشگاهی شلوغ، میان عشق، تحقیر و سوءتفاهم سرگردان‌اند. در چهار، راوی فقط تا عدد چهار بلد است بشمارد و همین ناتوانی، از مدرسه تا کارخانه و اخراج، سرنوشتش را شکل داده است. 

سنگر، تصویر سربازی است که میان کتاب، تفنگ و فرمان‌ها گیر کرده و نمی‌تواند معنای سنگر سنگی را به دیگران بفهماند. در داستان سه تیر در هفت‌تیر، گلوله‌ها همه‌جا هستند؛ از اخبار رادیو تا خیابان و تلویزیون و راوی و سمن هر کدام ماجرا را طور دیگری می‌بینند. 

در داستان‌هایی مثل سمیرا، مربع، آخر خط، جنگ، گل، سوهان فرانسوی و تهران... اسفند هشتادوسه، روایت از دل جزئیات روزمره، گفت‌وگوهای کوتاه، اشیای کوچک و موقعیت‌های به‌ظاهر عادی جلو می‌رود و به ترس‌های پنهان، تنهایی، وسواس، خیال‌پردازی و خشونت پنهان در زندگی شهری نزدیک می‌شود.

چرا باید کتاب من یک چرتکه قدیمی ام را بخوانیم؟

کتاب با داستان‌هایی متنوع، کوتاه و پرجزئیات، امکان همراه‌شدن با ذهنیت‌های مختلف را فراهم کرده است؛ از دانشجو و کارمند و سرباز تا پدر بیمار و نویسنده مهاجر. این کتاب با ترکیب طنز تلخ، تصویرهای دقیق و موقعیت‌های غیرمنتظره، تجربه‌ی خواندن چندین جهان کوچک را در یک مجموعه فراهم می‌کند و نگاه تازه‌ای به ترس‌ها و دل‌مشغولی‌های روزمره نشان می‌دهد.

خواندن کتاب من یک چرتکه قدیمی ام را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن من یک چرتکه قدیمی ام به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان کوتاه، فضاهای شهری، روایت‌های دانشجویی و خانوادگی و ترکیب طنز و تلخی در متن علاقه دارند. همچنین به خوانندگانی توصیه می‌شود که به دنبال روایت‌هایی جزئی‌نگر و شخصیت‌محور درباره‌ی جنگ، مهاجرت، تنهایی و زندگی روزمره هستند.

بخشی از کتاب من یک چرتکه قدیمی ام

«صبح پارک خلوت بود. نور خورشید از بین برگ چنارها می‌گذشت و به چمن‌ها و سنگفرش‌ها می‌تابید. چند نفر روی چمن دور هم جمع شده بودند. راست ایستاده بودند و کاری نمی‌کردند.

خُب بگذارید ببینم، یک، دو، سه، چهار... البته چهار نفر بیش‌تر بودند ولی من تا چهار بیش‌تر بلد نیستم بشمرم. این را هم تا چهارسالگی یاد گرفتم. سال بعد دیگر نتوانستم بیش‌تر از چهار یاد بگیرم.

آن چهار نفر کنار هم ایستاده، همه دست توی جیب کرده بودند و روبه‌رو را نگاه می‌کردند. گنجشک‌ها روی چنارِ بزرگِ پیچک‌پوش همهمه کرده بودند؛ شلوغ کرده بودند؛ گنجشک‌ها شاد بودند. یکی از مردها داد زد: "هفت تا بنداز بیا بالا."

یکی دیگر داد زد: "آآآی!"

نه، چرا غیر ممکن باشد؟ تا چهار بیش‌تر بلد نیستم، خُب. چه کار کنم؟ چرا، مدرسه رفتم. تا کلاس چهارم خواندم، بعد کلاس بعدی دیگر قبولم نکردند. گفتند باید شمردن بدانم. خُب، راهم ندادند دیگر، چه کار کنم؟

یکی از چهار نفر دست راستش را از جیب درآورد و با دو سه تا انگشت سوت زد. چهار نفر دیگر هم دستشان را درآوردند و بلند دست زدند. ذوق کرده بودند. بعد سکوت شد. سکوتی سنگین و گرم و دلپذیر، سکوتی مخصوص صبح‌های بهار؛ سکوت، به‌جز همهمه گنجشک‌ها لای شاخ و برگ چنارِ بزرگ، چنارِ پیچک‌پوش.»