کتاب من یک چرتکه قدیمی ام

کتاب من یک چرتکه قدیمی‌ام نوشته‌ی علیرضا طاهری عراقی مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که نشر نی آن را منتشر کرده است. در این کتاب، روایت‌هایی متنوع از زندگی روزمره، جنگ، دانشگاه، خانواده، عشق، تنهایی و خیال در کنار هم قرار گرفته و با زبانی موجز و تصویری، جهان شخصیت‌هایی گاه نامعمول و گاه بسیار آشنا را پیش چشم می‌آورد. فضاهای شهری، خوابگاه‌ها، پادگان‌ها، خانه‌های معمولی و حتی میدان‌های جنگ در کنار هم، نقشه‌ای از زیست معاصر را شکل داده‌اند. من یک چرتکه قدیمی‌ام با خرده‌روایت‌های به‌هم‌پیوسته و گاه مستقل، تجربه‌های ذهنی و عینی را در هم می‌آمیزد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب من یک چرتکه قدیمی ام

کتاب من یک چرتکه قدیمی‌ام مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه علیرضا طاهری عراقی است که هرکدام با زاویه‌دید و لحن خاص خود، برشی از جهان معاصر را نشان می‌دهد. در این کتاب، شخصیت‌هایی با نام‌هایی مثل انیشتن، گدا، ارسطو، ملکه، سمن، سمیرا و کل‌علی در موقعیت‌هایی گاه روزمره و گاه غریب قرار گرفته‌اند و از خلال گفت‌وگوها، جزئیات محیط و مونولوگ‌های درونی، لایه‌های پنهان زندگی‌شان آشکار می‌شود. کتاب من یک چرتکه قدیمی‌ام در بسیاری از داستان‌ها فضای دانشگاه، خوابگاه، شهر و خانه را به‌عنوان پس‌زمینه انتخاب کرده و در کنار آن به جنگ، خشونت، ترس، عشق و دل‌مشغولی‌های فکری نسل‌های مختلف سر زده است. در کتاب من یک چرتکه قدیمی‌ام داستان‌هایی مانند آسمان آبی، چهار، سنگر، سه تیر در هفت‌تیر، سمیرا، مربع، آخر خط، جنگ، گل، سوهان فرانسوی، یانگ تسه کیانگ، نامه به آرزو، تهران... اسفند هشتادوسه و داستانی درباره این‌که کل‌علی چه‌طور کل‌علی شد، کنار هم قرار گرفته‌اند. هر داستان جهان و منطق درونی خودش را دارد اما در مجموع، دغدغه‌هایی مشترک مثل شکست، ترس از گلوله‌های نامرئی، زلزله، تبعید، مهاجرت، بی‌توجهی خانواده، و تلاش برای معنا دادن به زندگی در شهری شلوغ و گاه بی‌رحم را دنبال کرده است. روایت‌ها بین طنز تلخ، جدیت، خیال‌پردازی و توصیف‌های دقیق نوسان دارند و خواننده را از یک فضا به فضای دیگر پرتاب می‌کنند.

خلاصه داستان من یک چرتکه قدیمی ام

من یک چرتکه قدیمی‌ام مجموعه‌ای از داستان‌هاست که در آن‌ها شخصیت‌ها در مواجهه با موقعیت‌هایی ظاهراً ساده، با پرسش‌های عمیق‌تری روبه‌رو می‌شوند. در آسمان آبی، دانشجویان نقاب‌به‌صورت در دانشگاهی شلوغ، میان عشق، تحقیر و سوءتفاهم سرگردان‌اند. در چهار، راوی فقط تا عدد چهار بلد است بشمارد و همین ناتوانی، از مدرسه تا کارخانه و اخراج، سرنوشتش را شکل داده است. سنگر، تصویر سربازی است که میان کتاب، تفنگ و فرمان‌ها گیر کرده و نمی‌تواند معنای «سنگر سنگی» را به دیگران بفهماند. در سه تیر در هفت‌تیر، گلوله‌ها همه‌جا هستند؛ از اخبار رادیو تا خیابان و تلویزیون، و راوی و سمن هرکدام ماجرا را طور دیگری می‌بینند. در داستان‌هایی مثل سمیرا، مربع، آخر خط، جنگ، گل، سوهان فرانسوی و تهران... اسفند هشتادوسه، روایت از دل جزئیات روزمره، گفت‌وگوهای کوتاه، اشیای کوچک و موقعیت‌های به‌ظاهر عادی جلو می‌رود و به ترس‌های پنهان، تنهایی، وسواس، خیال‌پردازی و خشونت پنهان در زندگی شهری نزدیک می‌شود.

چرا باید کتاب من یک چرتکه قدیمی ام را بخوانیم؟

من یک چرتکه قدیمی‌ام با داستان‌هایی متنوع، کوتاه و پرجزئیات، امکان همراه‌شدن با ذهنیت‌های مختلف را فراهم کرده است؛ از دانشجو و کارمند و سرباز تا پدر بیمار و نویسنده مهاجر. این کتاب با ترکیب طنز تلخ، تصویرهای دقیق و موقعیت‌های غیرمنتظره، تجربه خواندن چندین جهان کوچک را در یک مجموعه فراهم می‌کند و نگاه تازه‌ای به ترس‌ها و دل‌مشغولی‌های روزمره نشان می‌دهد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن من یک چرتکه قدیمی‌ام به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان کوتاه، فضاهای شهری، روایت‌های دانشجویی و خانوادگی، و ترکیب طنز و تلخی در متن علاقه دارند. همچنین به خوانندگانی پیشنهاد می‌شود که دنبال روایت‌هایی جزئی‌نگر و شخصیت‌محور درباره جنگ، مهاجرت، تنهایی و زندگی روزمره هستند.

بخشی از کتاب من یک چرتکه قدیمی ام

«آسمان آبی توی محوطه انیشتن روی نیمکت نشسته بود و روزنامه را نگاه می‌کرد. از دور قیافه‌اش داد می‌زد که نمی‌خواند. دستش را زیر نقابش می‌برد و به چشمش می‌کشید. معلوم نبود چشمش را می‌خارانَد یا گریه می‌کند. بعید نبود گریه کند، آدم حساسی بود. دنبال گدا می‌گشتم. گفتم شاید انیشتن بداند کجاست. گفتم: «انیشتن گدا رو ندیدی؟» گفت: «نیم ساعت پیش تو بوفه بود.» از سوراخ نقاب، چشم‌هایش خوب پیدا نبود. گفتم: «ناراحت نباش همه می‌دونن کار تو نبوده. باش حرف می‌زنیم، می‌گیم تو نبودی. شهر هرت نیست که زرت و زرت بندازدت بیرون.» انیشتن جواب نداد. همه بچه‌ها می‌شناختندش. خنگ بود، قبول، اما بی‌ادب نبود. محال بود چنین کاری بکند. اما استاد فیزیک مدرن هم بد جور با او لج بود و تا تقّی به توقّی می‌خورد از کلاس می‌انداختش بیرون. آن روز صبح استاد پای تخته نمودار می‌کشید و ما دهن‌دره می‌کردیم و من ثانیه‌شمار ساعتم را نگاه می‌کردم که نفهمیدیم کدام نامرد بود که صدای گاو درآورد. استاد گچ را پرت کرد روی میز و طبق معمول انیشتن را از کلاس انداخت بیرون. گیرش می‌آوردیم بی‌برو برگرد او را لو می‌دادیم. اگر سر کلاس الکترومغناطیس این کار را کرده بود، دست روی شانه‌اش می‌گذاشتیم و چای مهمانش می‌کردیم و می‌گفتیم: «دمت گرم!» اگر یک جو شعور داشت می‌فهمید با آن وضع انیشتن، نباید سر آن کلاس چنین کاری بکند.»