کتاب گلزار معرفت؛ گزیده‌ی بهارستان جامی

«گلزار معرفت؛ گزیده‌ی بهارستان جامی» با انتخاب و توضیح اسماعیل حاکمی است. آنچه بخش عمده‌ی این مجموعه را تشکیل می‌دهد حکایت است، زیرا بسیاری از نویسندگان، خصوصاً نویسندگان صوفیه، عموماً از قالب حکایت، به سبب توانایی آن در جلب مخاطب و همچنین سهولتِ یادسپاری، برای مقصود خود استفاده کرده‌اند. در این مجموعه، فقط به آثار منثور پارسی پرداخته شده است و انتخا‌ب‌ها کار استادانی است که غالباً آن آثار را تصحیح کرده و با احاطه و اشرافی که به محتوای اثر داشته‌اند ضمن انتخاب بهترین‌ بخش‌ها کوشیده‌اند تا با حرکت‌گذاری روی کلمات و علامت‌گذاری صحیح و آوردن معنای واژه‌ها و عبارات عربی و... خواننده را در خواندن متون قدیم یاری دهند. در بخشی از این کتاب می‌خوانیم: «ملک هند به خلیفه‌ی بغداد تحفه‌ها فرستاد و همراه طبیبی فیلسوف به مهارت در طب و حکمت موصوف پیش خلیفه به پای خاست و گفت که: سه چیز آورده‌ام که جز ملوک را نباید و غیر سلاطین را نشاید. فرمود که:‌ آن کدام است؟ گفت:‌ اول خضابی که موی سفید را سیاه گرداند به وجهی که هرگز متعیر نشود و سفید نگردد. دوم معجونی که هر چند طعام خورده شود معده گران نگردد و مزاج از اعتدال نیفتد. سوم ترکیبی که پشت را قوی گرداند و رغبت مباشرت آرد و از تکرار آن نه ضعف بصر خیزد و نه نقصان قوت. خلیفه لحظه‌ای تأمل کرد و گفت: من تو را از این داناتر گمان داشتم و زیرک‌تر می‌پنداشتم. اما آن خضاب که گفتی سرمایه‌ی غرور و پیرایه‌ی کذب و زور است و سیاهی موی‌ ظلمت و سفیدی آن نور. زهی نادان کسی که در آن کوشد که نور را به ظلمت بپوشد».