کتاب تردید (جلد اول)

کتاب تردید (جلد اول) نوشته‌ بهرام جهانشاهی توسط نشر سنجاق منتشر شده است. این اثر از دل یک ماجرای شخصی و خانوادگی شروع و وارد سفری پرتنش در زمان می‌شود. روایت، میان لحظه‌های صمیمی رابطه‌ی پدر و پسر، عذاب وجدان، وسوسه‌ی قدرت و کنجکاوی علمی در نوسان است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تردید (جلد اول)

نویسنده، بهرام جهانشاهی، در این کتاب، هم به رؤیاهای انسان می‌پردازد و هم به ترس‌ها و تناقض‌های انسانی پشت هر رؤیا. کتاب تردید (جلد اول) در ادامه فصل‌هایی پی‌درپی دارد که هرکدام روی یک ماجرا تمرکز کرده‌اند و در هر بخش، هم جزئیات فنی و تاریخی پررنگ است، هم لایه‌ی روانی شخصیت. کتاب تردید (جلد اول) مدام میان هیجان علمی‌تخیلی، خشونت‌های ناگزیر و لحظه‌های بسیار شخصی مثل انواع روابط بهرام در رفت‌وآمد است و نشان می‌دهد که او چگونه در هر لحظه مشغول دست‌وپنجه نرم‌کردن با خود واقعی‌اش است.

خلاصه داستان تردید (جلد اول)

کتاب تردید (جلد اول) با شرح یک روز عادی آغاز می‌شود: بهرام، راوی داستان، از افسردگی، قرص‌های خواب و ازدست‌دادن انگیزه‌های قدیمی مثل دوچرخه‌سواری و کوهنوردی می‌گوید. همین آدم خسته اما در کوه ملوس از فضای تاریک افسردگی به دل ماجرایی علمی، فلسفی و اخلاقی پرتاب می‌شود.

چرا باید کتاب تردید (جلد اول) را بخوانیم؟

تردید (جلد اول) ترکیبی از ماجراهای شخصی و داستانی علمی‌-تخیلی است. این کتاب پر از سؤال‌های اخلاقی، مواجهه با عذاب وجدان و بحران هویت است. خواننده با جزئیات حسی و فضاسازی دقیق، هم‌زمان با راوی، میان کنجکاوی و ترس، قدرت و مسئولیت، در نوسان است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن تردید (جلد اول) به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های علمی‌-تخیلی و روایت‌هایی درباره‌ی افسردگی، عذاب وجدان و رابطه‌ی پدر و فرزند علاقه‌مند هستند. همچنین برای مخاطبانی که از ترکیب جزئیات فنی، پزشکی و تاریخی با یک روایت اول‌شخص پرتنش لذت می‌برند مناسب.

بخشی از کتاب تردید (جلد اول)

«اواسط مسیر بود که دیزی یهو مسیرشو عوض کرد. هرچی صداش می‌کردم، محل نمی‌ذاشت. یعنی چی حس کرده بود؟ یه موجود درنده؟ یه خطر؟ نگران شدم. دیزی چی حس کرده بود؟ یه موجود شریر؟ زلزله‌ای در راه؟ ـــ دیزی… دیزی! دنبالش رفتم. هی صداش می‌کردم. هیچ توجهی نمی‌کرد. رفتارش هر لحظه عجیب‌تر می‌شد. ترس منم بیشتر شد. قلبم داشت از سینه می‌زد بیرون. یه‌جور حالت تهوع بهم دست داد. بالاخره در نقطه‌ای ایستاد. دور خودش چرخید و با پنجه‌هاش شروع کرد به کندن. اما خاک کوه سخت‌تر از توان دیزی بود. دیزی خسته شد. دیگه نمی‌تونست ادامه بده. چاقو رو درآوردم و خودم شروع کردم به کندن. یه تیکه از یه چیز که رنگشو نمی‌تونم توصیف کنم از خاک زد بیرون. نه شبیه سنگ بود، نه فلز. انگار حالت ماورایی داشت… ولی با چاقو درنمی‌اومد. تصمیم گرفتم سریع برگردم و وسایل حفاری بیارم. ظهر بود… با سرعتی که خودمم ازش تعجب کردم، برگشتم خونه و دوباره رفتم سر همون نقطه. شروع کردم به حفاری. هرچی بیشتر جلو می‌رفتم، حسم عجیب‌تر می‌شد. یه‌جورایی انگار یه دستگاه بود… ولی چی؟ دیگه نایی از من باقی نمونده بود… هوا رو به تاریکی می‌رفت. ترس، خستگی و کنجکاوی با هم قاطی شده بودن. باید تصمیم می‌گرفتم: شب می‌موندم یا فردا برمی‌گشتم یا شبونه برمی‌گشتم؟ تو کشمکش تصمیم بودم که شروع کرد به بالا اومدن! انگار یه حسگر فعال شده بود. شاید با نزدیک شدن من یا دیزی… باورم نمی‌شد. خودمو کشیدم عقب. انگار اون شیء با زنده‌ها کار داشت، نه با خاک و سنگ.»