کتاب قصه‌های شاهنامه فردوسی (جلد۱)

«قصه‌های شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی به نثر روان» توسط نگار شادلو برای آشنایی نونهالان رده ج و د با داستان‌های شاهنامه روان‌نویسی شده است.

در بخشی از این کتاب می‌خوانیم:

جمشید شاه، خودکامگی (خودسری) پیشه کرد و در اندک زمان به شوربختی (بیچارگی) افتاد. در این هنگام در سرزمین تازیان، پادشاهی بود خداشناس و دادگر به نام «مرداس». او پسری داشت تیره‌دل و ناسپاس به نام «ضحاک». روزی اهریمن در برابر ضحاک نمایان شد و او را فریب داد و به کشتن پدر برانگیخت.

ضحاک، دل به اهریمن سپرد و مهر فرزندی را از یاد برد. او به نیرنگ، مرداس را پنهانی در چاهی ژرف انداخت و خود به جای او بر تخت شاهی نشست. دیگر بار، اهریمن خنده‌کنان پیش ضحاک آمد و گفت: «اگر از پیمان من سرنپیچی تو را به پادشاهی سراسر گیتی خواهم رساند. آن‌گاه دد (جانور وحشی) و دام (جانور اهلی) و مرغ و ماهی و همهٔ جانوران روی زمین به زیر فرمان تو خواهند آمد:

بدو گفت: «چون سوی من تافتی

ز گیتی همه کام دل یافتی

اگر همچنین نیز پیمان کنی

نپیچی زگفتار و فرمان کنی

جهان سر به سر پادشاهی توراست

دد و مردم و مرغ و ماهی تو راست

دیری نگذشت که باز اهریمن خود را به چهرهٔ جوانی زیباروی و سخندان درآورد و نزد ضحاک رفت و گفت: «من هنر خوالیگری (آشپزی) می‌دانم. اگر پادشاه بپذیرد، هر روز می‌توانم خورش‌های خوشمزه بپزم.» ضحاک از این سخن خوشحال شد و دستور داد تا کلید خورشخانه را به او سپارند. در آن هنگام خوراک مردمان، چه گرانمایه و چه بی‌چیز، همه از میوه و سبزی و رُستنی‌های دیگر بود و خوردن گوشت جانوران را کاری ناپسند می‌دانستند.