کتاب ستیزی در قلمرو بیان

کتاب ستیزی در قلمروی بیان نوشته‌ی یونس میرزایی اثری پژوهشی در حوزه‌ی نقد و تطبیق اندیشه‌های ادبی است که به همت نشر سنجاق منتشر شده است. این کتاب با تمرکز بر دو چهره‌ی برجسته‌ی شعر فارسی، ناصرخسرو و حافظ، به بررسی و مقایسه‌ی تقابل اندیشه‌ها و سبک‌های شعری این دو شاعر می‌پردازد. نویسنده با رویکردی تحلیلی، مفاهیم زهد و رندی را در آثار این دو شاعر واکاوی کرده و تضادهای فکری و هنری آن‌ها را در زمینه‌های مختلف اجتماعی، دینی و ادبی برجسته می‌کند. ساختار کتاب شامل چهار فصل است که هر یک به جنبه‌ای از این تقابل اختصاص یافته است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ستیزی در قلمرو بیان

کتاب ستیزی در قلمروی بیان با رویکردی تطبیقی، به بررسی تقابل اندیشه‌های ناصرخسرو و حافظ در شعر فارسی می‌پردازد. یونس میرزایی در این کتاب، با انتخاب موضوع تضاد مفاهیم زاهدانه و رندانه، تلاش کرده است تا تفاوت‌های بنیادین این دو شاعر را در نگرش به دین، جامعه، لذت‌جویی، جبر و اختیار، جایگاه شعر و شاعری و نقد اجتماعی نشان دهد. ساختار کتاب در چهار فصل تنظیم شده است: فصل اول به کلیات و زمینه‌های نظری اختصاص دارد؛ فصل دوم مبارزات اجتماعی این دو شاعر را بررسی می‌کند؛ فصل سوم به تضاد مفاهیم اندیشگی و ادبی آن‌ها می‌پردازد و فصل چهارم به موضوع «محبوب‌های منفور» از دیدگاه هر شاعر اختصاص یافته است. در این فصل‌ها، نویسنده با استناد به اشعار و زندگی‌نامه‌ی هر دو شاعر، نشان می‌دهد که چگونه ناصرخسرو با رویکردی زاهدانه و دینی و حافظ با نگرشی رندانه و ملامتی، دو قطب متضاد در ادبیات فارسی را شکل داده‌اند. کتاب ستیزی در قلمروی بیان با بهره‌گیری از منابع معتبر و تحلیل دقیق، تصویری روشن از جدال فکری و هنری این دو شاعر ارائه می‌دهد.

خلاصه کتاب ستیزی در قلمرو بیان

کتاب ستیزی در قلمروی بیان با محوریت تضاد اندیشه‌های ناصرخسرو و حافظ، به واکاوی ریشه‌ها و نمودهای این تقابل در شعر و زندگی آن‌ها می‌پردازد. نویسنده ابتدا به زندگی و تحولات فکری ناصرخسرو اشاره می‌کند؛ کسی که تا میانه‌ی عمر در رفاه و خوشی می‌زیست و سپس با گرایش به کیش اسماعیلی، مسیر زهد و تبلیغ دینی را برگزید. در مقابل، حافظ به عنوان شاعری رند و ملامتی معرفی شده که با زهد و دین‌داری رسمی بیگانه است و آزادی، لذت‌جویی و نقد ریاکاری را در مرکز اندیشه‌های خود قرار داده است. در فصل‌های مختلف کتاب، موضوعاتی چون مبارزات اجتماعی، نگاه به جهان مادی، لذت‌جویی، جایگاه شعر و شاعری، جبر و اختیار، خودستایی، خردگرایی و جایگاه می و مستی در اشعار این دو شاعر بررسی شده است. ناصرخسرو، دین و زهد را محور شعر خود قرار داده و با زاهدان و حاکمان زمانه به مبارزه پرداخته است. او جهان مادی را بی‌ارزش و عامل دوری از رستگاری می‌داند و شعر را ابزاری برای تبلیغ عقاید دینی تلقی می‌کند. حافظ اما، با رویکردی رندانه، لذت‌های دنیوی را می‌ستاید و نقد خود را متوجه ریاکاری و تعصب خشک می‌کند. او می و مستی را نماد آزادی و رهایی از قید و بندهای ظاهری می‌داند و شعر را ارزشمند و فضیلت‌آفرین تلقی می‌کند. در مباحث جبر و اختیار، ناصرخسرو انسان را مختار و مسئول می‌داند و جبرگرایی را نفی می‌کند، در حالی که حافظ برای توجیه رندی و رفتارهای خود، به جبرگرایی پناه می‌برد. هر دو شاعر در اشعار خود به خودستایی پرداخته‌اند اما ناصرخسرو این ویژگی را به عقاید دینی خود پیوند می‌زند و حافظ به هنر و شعر خود می‌بالد. در نهایت، کتاب نشان می‌دهد که تقابل زهد و رندی، نه‌تنها در اندیشه بلکه در سبک و زبان شعری این دو شاعر نیز نمود یافته و ادبیات فارسی را به دو جریان متضاد اما مکمل تبدیل کرده است.

چرا باید کتاب ستیزی در قلمرو بیان را بخوانیم؟

کتاب ستیزی در قلمروی بیان با تحلیل تطبیقی و دقیق، امکان شناخت عمیق‌تری از دو جریان مهم فکری و ادبی در شعر فارسی را فراهم می‌کند. این کتاب با بررسی نمونه‌های شعری و تحلیل مفاهیم بنیادین، به خواننده کمک می‌کند تا تفاوت‌های نگرشی و سبک زندگی ناصرخسرو و حافظ را درک کند. همچنین، اثر حاضر با پرداختن به موضوعاتی چون نقد اجتماعی، دین‌داری، لذت‌جویی و آزادی، بستری برای تأمل درباره‌ی ارزش‌ها و دغدغه‌های انسانی در بستر تاریخ ادبیات ایران فراهم می‌آورد. مطالعه‌ی این کتاب برای کسانی که به دنبال فهم بهتر ریشه‌های تضاد و تکامل اندیشه در شعر فارسی هستند، سودمند است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به علاقه‌مندان نقد ادبی، پژوهشگران حوزه‌ی ادبیات فارسی، دانشجویان رشته‌های زبان و ادبیات فارسی و کسانی که دغدغه‌ی شناخت تقابل اندیشه‌های دینی و رندانه در شعر کلاسیک ایران را دارند، پیشنهاد می‌شود. همچنین به کسانی که به دنبال تحلیل تطبیقی آثار شاعران بزرگ و فهم عمیق‌تر از تحولات فکری و اجتماعی در ادبیات فارسی هستند، توصیه می‌شود.