کتاب روی ماه دی

کتاب روی ماه دی، نوشته سیده مریم گلچمن، اثری مستند و داستانی درباره‌ی زندگی مرضیه خلیفه، مادر شهیدان گنجی، است که انتشارت سوره مهر در سال ۱۴۰۴ آن را منتشر کرده است. این کتاب با روایتی صمیمی، به زندگی زنی از جنوب ایران می‌پردازد که در دل حوادث و دشواری‌های اجتماعی و خانوادگی، ایستادگی و صبر پیشه می‌کند. نویسنده با بهره‌گیری از مصاحبه‌های طولانی و دقیق با مرضیه خلیفه و با همراهی گروهی از پژوهشگران، تصویری زنده و ملموس از زندگی، رنج‌ها و امیدهای یک مادر در بوشهر دهه‌های گذشته ارائه داده است. این کتاب به فرازونشیب‌های زندگی شخصی مرضیه و به فرهنگ، سنت‌ها و فضای اجتماعی جنوب ایران می‌پردازد و از خلال خاطرات و جزئیات روزمره، تصویری از مقاومت و عشق مادرانه را به نمایش می‌گذارد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب روی ماه دی اثر سیده مریم گلچمن

کتاب روی ماه دی، به قلم سیده مریم گلچمن، داستانی مستند از زندگی مرضیه خلیفه، مادر شهیدان نادر و صادق گنجی، است. این کتاب با تکیه‌ بر مصاحبه‌های مفصل و با همراهی گروهی از پژوهشگران، زندگی یک زن جنوبی را از کودکی تا بزرگسالی و مواجهه با دشواری‌های اجتماعی و خانوادگی دنبال می‌کند. این کتاب بر پایه‌ی خاطرات و روایت‌های شفاهی شکل گرفته و نویسنده تلاش کرده است با وفاداری به لحن و فضای بومی، جزئیات زندگی روزمره، باورها و سنت‌های مردم بوشهر را بازتاب دهد.

کتاب روی ماه دی در کنار روایت زندگی مرضیه، به نقش زنان در خانواده و جامعه، چالش‌های اقتصادی، مهاجرت، سوگواری و امیدواری می‌پردازد و تصویری چندوجهی از زیست زنان در جنوب ایران ارائه می‌دهد. سیده مریم گلچمن با بهره‌گیری از تجربه‌ی زیسته‌ی خود و همدلی با سوژه، توانسته است روایتی انسانی و ملموس از مقاومت، عشق و ازخودگذشتگی را به تصویر بکشد.

خلاصه داستان روی ماه دی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب روی ماه دی با روایت زندگی مرضیه خلیفه آغاز می‌شود؛ دختری که در روستای دره‌چیتو از توابع بوشهر به دنیا آمده و از همان کودکی با دشواری‌های زندگی روستایی، کارهای سخت و نگاه‌های سنگین جامعه به دختران روبه‌روست. مرضیه در خانواده‌ای پرجمعیت بزرگ می‌شود و از همان سال‌های نخست، بار مسئولیت‌های خانه و مزرعه را به دوش می‌کشد. نویسنده با جزئیات دقیق به زندگی روزمره، کارهای کشاورزی، مراقبت از خواهران و مادر و تلاش برای اثبات توانایی‌های خود در جامعه‌ای مردسالار می‌پردازد. با مرگ پدر، مرضیه ناچار می‌شود نقش سرپرست خانواده را بر عهده بگیرد و در کنار مادر، برای حفظ آبرو و گذران زندگی، با مشکلات اقتصادی و اجتماعی دست‌وپنجه نرم کند.

مهاجرت به روستای دیگر، ساختن خانه‌ای جدید و تلاش برای حفظ انسجام خانواده، بخش‌هایی از مسیر پرفرازونشیب زندگی اوست. کتاب روی ماه دی در ادامه، به ازدواج مرضیه، مادرشدن و تربیت فرزندان و در نهایت، شهادت دو پسرش در راه آرمان‌های انقلاب و دفاع مقدس می‌پردازد. در خلال داستان، سیده مریم گلچمن با پرداختن به جزئیات فرهنگی، آیین‌ها و باورهای بومی، تصویری زنده از زندگی زنان جنوب ایران ارائه می‌دهد. دغدغه‌ی اصلی کتاب نمایش قدرت، صبر و عشق مادرانه در مواجهه با رنج‌ها و فقدان‌هاست.

چرا باید کتاب روی ماه دی را بخوانیم؟

کتاب روی ماه دی با روایت صادقانه و جزئی‌نگر، تصویری ملموس از زندگی زنان جنوب ایران و نقش آن‌ها در خانواده و جامعه ارائه می‌دهد. این کتاب هم به خاطرات و رنج‌های یک مادر شهید می‌پردازد، هم لایه‌های پنهان فرهنگ، سنت‌ها و باورهای بومی را آشکار می‌کند. خواندن این اثر فرصتی برای آشنایی با مقاومت و امید در دل دشواری‌ها و درک بهتر از جایگاه زنان در تاریخ معاصر ایران فراهم می‌کند. همچنین این کتاب الهام‌بخش کسانی است که با چالش‌های خانوادگی و اجتماعی روبه‌رو هستند و به‌دنبال نمونه‌هایی از ایستادگی و عشق بی‌قیدوشرط می‌گردند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به علاقه‌مندان به تاریخ شفاهی، پژوهشگران حوزه‌ی زنان، دوستداران ادبیات مستند و کسانی که دغدغه‌ی شناخت فرهنگ جنوب ایران و نقش مادران در خانواده را دارند، پیشنهاد می‌شود. همچنین برای کسانی که با سوگ، مهاجرت یا مسئولیت‌های خانوادگی روبه‌رو هستند، تجربه‌ای همدلانه و آموزنده خواهد بود.

بخشی از کتاب روی ماه دی

«چراغ پمپی را برداشتم. رفتیم طرف وسایل. من خورجین‌ها را خالی می‌کردم، بوا آن‌ها را در پاشلی می‌چید. کارم که تمام شد، سفره پهن کردم. به بچه‌ها شام دادم. خودم نتوانستم بخورم. فکر اینکه بچه پسر است یا دختر رهایم نمی‌کرد. درد کمی نبود. دی ده سال از غریب و آشنا سرکوفت خورده و تا خرخره از حرف پر بود. دیگر تحملش را نداشت. می‌دانستم اگر این بار هم دختر بزاید، حرف اطرافیان او را از پا درمی‌آورد یا دست‌کم مثل خوره، گوشه‌ای از ذهنش را ریزریز می‌خورد. فکرهای جورواجور طاقتش را طاق می‌کرد؛ برای سبک‌کردن دلش با بوا بحث می‌کرد یا سر دخترها داد می‌زد. من که دختر بزرگ او بودم باید از دیم در برابر حرف‌ها مراقبت می‌کردم؛ باید سپر او می‌شدم.»