کتاب خانه صنیعی ها

کتاب خانه صنیعی‌ها نوشته‌ی ندا سعادتی نسب، روایتی داستانی و برگرفته از واقعیت درباره‌ی خانه‌ای تاریخی در شهر دزفول است. این اثر با نگاهی به معماری، فرهنگ و خاطرات نسل‌های مختلف خانواده‌ی صنیعی، تصویری زنده از زندگی در یکی از خانه‌های اصیل و پررمزوراز جنوب ایران ارائه می‌دهد. نویسنده با بهره‌گیری از جزئیات دقیق و توصیف‌های ملموس، فضای خانه و کوچه‌های اطراف را به‌گونه‌ای بازآفرینی کرده که خواننده خود را در دل آن روزگار و میان آدم‌هایش حس می‌کند. سنجاق آن را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب خانه صنیعی ها

کتاب خانه صنیعی‌ها با قلم ندا سعادتی نسب، داستانی را روایت می‌کند که ریشه در واقعیت و خاطرات خانوادگی دارد. این کتاب، زندگی در خانه‌ای قدیمی و باشکوه در دزفول را از نگاه دختری جوان بازگو می‌کند؛ خانه‌ای که نه‌تنها محل سکونت چند نسل بوده، بلکه نمادی از هویت، اصالت و معماری بومی شهر به‌شمار می‌آید. ساختار کتاب بر پایه‌ی روایت‌های پیوسته و توصیف‌های جزئی از فضا، آدم‌ها و مناسبات خانوادگی شکل گرفته است. نویسنده با تمرکز بر جزئیات معماری، آداب و رسوم، و خاطرات تلخ و شیرین ساکنان، تصویری چندلایه از یک خانه و خانواده ارائه داده است. در این میان، نقش زنان خانواده، روابط میان نسل‌ها و تأثیر تحولات اجتماعی و تاریخی بر زندگی روزمره، به‌ویژه در دوره‌هایی چون کشف حجاب، به‌خوبی بازتاب یافته است. خانه صنیعی‌ها، علاوه‌بر روایت زندگی خصوصی یک خاندان، به نوعی تاریخ شفاهی و فرهنگی یک شهر را نیز در خود جای داده است.

خلاصه داستان خانه صنیعی ها

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! خانه صنیعی‌ها داستان دختری به نام ملکه است که کودکی و نوجوانی خود را در خانه‌ای بزرگ و تاریخی در دزفول می‌گذراند. روایت با توصیف کوچه سیمرغ و پلّه‌های سنگی آغاز می‌شود؛ جایی که دخترک با شور و شوق کودکانه به خانه پدربزرگش، حاج عبدالحسین معمار، می‌رود. خانه‌ای با معماری منحصربه‌فرد، اتاق‌های تودرتو، شوادون‌های خنک و حیاط‌هایی که هرکدام قصه‌ای دارند. در این خانه، نسل‌های مختلف خانواده صنیعی زندگی کرده‌اند و هرکدام ردپایی از خود به‌جا گذاشته‌اند. ملکه در کنار بی‌بی‌جان، مادر بزرگ مهربان و مقتدر، و دیگر اعضای خانواده، با آداب و رسوم، عطرها و رنگ‌های خانه، و قصه‌های تلخ و شیرین بزرگ می‌شود. روایت، علاوه‌بر زندگی روزمره، به نقش معماری، اهمیت آجر در فرهنگ دزفول، و تأثیر رویدادهای تاریخی مانند کشف حجاب بر زندگی زنان خانواده می‌پردازد. خانه صنیعی‌ها نه‌تنها مکانی برای زیستن، بلکه بستری برای شکل‌گیری هویت، خاطره و پیوندهای عمیق خانوادگی است.

چرا باید کتاب خانه صنیعی ها را بخوانیم؟

خانه صنیعی‌ها با روایت جزئیات زندگی در یک خانه تاریخی، فرصتی برای آشنایی با معماری بومی، فرهنگ و سنت‌های جنوب ایران فراهم می‌کند. این کتاب با زبان داستانی و توصیف‌های زنده، حس نوستالژی و پیوند با گذشته را زنده نگه می‌دارد. خواننده با مطالعه این اثر، نه‌تنها با فرازونشیب‌های یک خانواده، بلکه با تحولات اجتماعی و تاریخی یک شهر آشنا می‌شود. پرداختن به نقش زنان، روابط میان نسل‌ها و تأثیر معماری بر سبک زندگی، از ویژگی‌های شاخص این کتاب است. خانه صنیعی‌ها برای کسانی که به تاریخ شفاهی، روایت‌های خانوادگی و شناخت فرهنگ ایرانی علاقه‌مندند، تجربه‌ای متفاوت و ملموس رقم می‌زند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به علاقه‌مندان تاریخ محلی، معماری ایرانی، روایت‌های خانوادگی و کسانی که به دنبال شناخت فرهنگ و زندگی در شهرهای جنوبی ایران هستند، پیشنهاد می‌شود. همچنین برای پژوهشگران حوزه فرهنگ عامه و دوستداران داستان‌های برگرفته از واقعیت مناسب است.

بخشی از کتاب خانه صنیعی ها

«دخترک، لِی‌لِی‌کنان، از پلّه‌های سنگی که سراسر عرض کوچه را پوشانده بودند، بالا می‌رفت؛ پلّه‌هایی نسبتاً بلند که ساحل رودخانه را به خانه‌های آجری، متصّل می‌کردند و محلّی‌ها به آن «پلّابچیلون» می‌گفتند. دخترک چهار، پنج سال بیشتر نداشت؛ بی‌خیال و سبکبال، با موهای بافته شده خرمایی که تا زیر کمرش امتداد داشت، دو طرف پیراهن چین‌دار آبی رنگش را گرفته بود و به بالا می‌رفت. هیچ غمی نداشت، جز رسیدن به بالای این پلّه‌های سنگی. دو طرف این پلّه‌ها -که سنگ‌های بزرگ و کوچکشان را از رودخانه زیر پایش به عاریت گرفته بودند- دو جوی پر آب، مثل دو گیسوی موجدار دخترکی زیبا، از بالای کوچه شیبدار تا پایین ادامه داشت و چه بسیار وقت‌هایی که جای خوبی برای سُر خوردن و بازی با بچّه‌های دیگر می‌شد. دمپایی قرمز ساده‌اش، هوای شرجیِ ماه آخر تابستان، ارتفاع بلند بین پلّه‌ها و خستگی بعد از بازی و ورجه ورجه کردن کنار رودخانه، نمی‌توانست مانع از هیجان و آواز خواندن کودکانه‌اش شود؛ آوازی که مادرش هروقت که سرحال و شاداب بود، برای دخترها می‌خواند...»