کتاب چرمی

کتاب چرمی نوشته‌ محمد علی پور، روایتی است از دل‌باختگی، وسواس ذهنی و فروپاشی آرام یک جوان در فضای دانشگاهی رشت، روایتی که از یک نگاه کوتاه در ایستگاه سرویس شروع می‌شود و تا مرز جنون، توهم و شک‌کردن به واقعیت پیش می‌رود. راوی با زبانی صریح و بی‌پرده از تجربه‌ی یک عشق یک‌طرفه حرف می‌زند، عشقی که نه‌تنها به وصال نمی‌رسد بلکه به‌تدریج مرز میان خاطره، رؤیا، توهم و زمان را در ذهن او از بین می‌برد. فضای داستان در خوابگاه، دانشگاه، ایستگاه‌های سرویس و خیابان‌های بارانی رشت می‌گذرد و خواننده را در ذهن آشفته‌ی شخصیت اصلی شناور می‌کند، ذهنی که مدام بین گذشته و حال، بین اگرها و کاش‌ها رفت‌وبرگشت دارد. کتاب چرمی بیش از آنکه درباره‌ی یک رابطه باشد، درباره‌ی گیرافتادن در یک لحظه است، لحظه‌ای که بارهاوبارها در ذهن راوی بازسازی می‌شود و هربار شکل تازه‌ای به خود می‌گیرد. انتشارات آذرفر این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب چرمی

کتاب چرمی داستان جوانی است که در آستانه‌ی انصراف از دانشگاه، در ایستگاه سرویس دانشگاه رشت با یک نگاه، وارد مسیری می‌شود که تمام زندگی‌اش را تغییر می‌دهد. محمد علی پور در این کتاب، از زاویه‌دید اول‌شخص، ذهن آشفته و پر از تردید راوی را دنبال کرده است، ذهنی که از کودکی تا اکنون، با خاطرات تیره، احساس تنهایی، ناتوانی در حرف‌زدن و پناه‌بردن به نوشتن شکل گرفته است. 

ساختار کتاب چرمی در هفت فصل تنظیم شده است. هریک از این فصل‌ها مرحله‌ای از سیر ذهنی و عاطفی راوی را نشان می‌دهد، از لحظه‌ی نخستین نگاه و جرقه‌ی شیفتگی تا وسواس بیمارگونه برای دیدن دوباره‌ی دختر، و درنهایت، مواجهه با این سؤال که اصلاً چه‌چیز واقعی بوده است. فضای داستان در دانشگاه، خوابگاه، ایستگاه‌های اتوبوس، کتابخانه و خیابان‌های بارانی رشت می‌گذرد و جزئیات روزمره‌ی زندگی دانشجویی، مثل کلاس‌ها، سلف، سرویس‌ها و گروه‌های مجازی، در دل یک روایت تیره و ذهنی قرار گرفته است. 

کتاب چرمی اثر محمد علی پور در فصل‌های میانی، به‌تدریج از یک روایت ظاهراً ساده‌ی عاشقانه فاصله می‌گیرد و وارد لایه‌های پیچیده‌تری از ادراک و زمان می‌شود. در فصل زندگی در کنار او، خواننده با صحنه‌هایی روبه‌رو است که معلوم نیست واقعاً رخ داده‌اند یا فقط در ذهن راوی ساخته شده‌اند، صحنه‌هایی مثل قدم‌زدن در پارک، نشستن روی پله‌ی سنگی و گفت‌وگوهای صمیمی که ناگهان با بازشدن چشم راوی، به‌عنوان یک خیال فرو می‌ریزند. 

در فصل‌های تعقیب سایه و در لبه‌ی جنون وسواس راوی برای دیدن دوباره‌ی دختر، او را به غیبت از کلاس‌ها، جست‌وجو در محوطه‌ی دانشگاه، فیلم‌گرفتن پنهانی، سپردن کار به دیگران برای پیداکردن اسم و آیدی دختر و حتی سفارش نقاشی از چهره‌ی او می‌کشاند. در فصل سقوط در واقعیت و نقطه‌ی صفر داستان رنگی از وهم و چرخه‌ی تکرار به خود می‌گیرد، با حضور دختری بارانی‌پوش و پیرمردی که شبیه نسخه‌ی پیر خود راوی است و از تکرارشدن این داستان در زمان‌های دیگر حرف می‌زند. کتاب چرمی درنهایت، بیش از آنکه پاسخی قطعی بدهد، خواننده را با حسی از تعلیق، تنهایی و پرسش درباره‌ی مرز میان واقعیت و ذهن تنها می‌گذارد.

خلاصه داستان چرمی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! 

راوی چرمی جوانی است که از کودکی با خاطرات تیره، حس طردشدگی و ناتوانی در بیان احساسات بزرگ شده است. او می‌گوید شادی برای دیگران مثل نان تازه بوده و برای خودش فقط بوی دوری از پشت شیشه‌ی بخارگرفته. در دوران دانشجویی، بعد از چند ترم، تصمیم می‌گیرد بی‌سروصدا از دانشگاه انصراف بدهد. برای انجام کارهای اداری به رشت برمی‌گردد، اما در ایستگاه سرویس دختری را می‌بیند با چشمان سبز و مانتویی با آستین‌های چرمی. این نگاه کوتاه با لبخندی که راوی آن را واقعی و فراموش‌نشدنی توصیف کرده است، همه‌چیز را در او زیرورو می‌کند. او برای این دختر در ذهنش اسم می‌گذارد: چرمی.

از همان لحظه، تصمیم به انصراف جای خود را به یک وسواس تازه می‌دهد: پیداکردن دوباره‌ی چرمی. راوی به دانشگاه برمی‌گردد، هفته‌ها در ایستگاه‌ها و محوطه‌ی دانشگاه می‌چرخد، کلاس‌ها را رها می‌کند و هر سه‌شنبه و چهارشنبه را به امید دیدن دوباره‌ی او می‌گذراند. هربار که او را می‌بیند، جرئت نزدیک‌شدن ندارد و فقط نگاه می‌کند، لبخند می‌بیند، از سرویس جا می‌ماند و بعد خودش را سرزنش می‌کند. کم‌کم مرز میان واقعیت و خیال در ذهنش می‌شکند: صحنه‌هایی از زندگی در کنار او در پارک و روی پله‌ی سنگی می‌بیند که بعد معلوم می‌شود فقط رؤیا بوده‌اند. 

راوی بالاخره با کمک یک هم‌دانشجویی، کلاس چرمی را پیدا می‌کند، از او فیلم می‌گیرد تا مطمئن شود واقعی است، برایش نقاشی می‌کشد، در کتابخانه نقاشی را تحویل می‌دهد و چند روزی در پیام‌رسان با او گفت‌وگو می‌کند، اما دختر ناگهان سرد می‌شود، پیام‌ها را پاک می‌کند و معلوم می‌شود با پسری دیگر وارد رابطه شده است. راوی درهم می‌شکند، سیگار را امتحان می‌کند، خودش را مثل سایه‌ای بی‌اهمیت می‌بیند و در پایان، در فصل نقطه‌ی صفر با پیرمردی روبه‌رو می‌شود که چهره‌اش شبیه نسخه‌ی پیر خودش است و از تکرارشدن این داستان در زمان‌های دیگر حرف می‌زند. دفترچه‌ای با نام راوی و تاریخی قدیمی‌تر از تولد او، این حس را تقویت می‌کند که چرخه‌ای از تکرار، گم‌شدن و بازگشت در کار است و راوی هیچ‌وقت به‌طور کامل از آن بیرون نمی‌آید.

چرا باید کتاب چرمی را بخوانیم؟

کتاب چرمی تجربه‌ی یک دل‌بستگی یک‌طرفه را از زاویه‌ی ذهن و روان شخصیت اصلی روایت می‌کند و نشان می‌دهد چگونه یک نگاه کوتاه می‌تواند به وسواسی طولانی و تأثیرگذار بر تحصیل، روابط، خواب و ادراک زمان تبدیل شود. جریان سیال افکار راوی، اضطراب، نشخوار ذهنی، خودسرزنشگری و تردید میان واقعیت و خیال را به تصویر می‌کشد. تکرار عناصری مانند ایستگاه سرویس، ساعت ۱۱:۵۷، باران و دختر بارانی‌پوش، به روایت حال‌وهوایی چرخه‌ای و وهم‌آلود می‌دهد و آن را از یک داستان صرفاً عاشقانه فراتر می‌برد. این کتاب همچنین به ناتوانی در بیان احساسات، ترس از تحقیر، فرصت‌های ازدست‌رفته و نقش شبکه‌های اجتماعی در شکل‌گیری و فروپاشی رابطه‌ها می‌پردازد.

خواندن کتاب چرمی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب چرمی به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های روان‌کاوانه و شخصیت‌محور علاقه دارند، دانشجویان و جوانانی که درگیر فضای خوابگاه، دانشگاه و روابط مبهم و ناتمام بوده‌اند، کسانی که تجربه‌ی عشق یک‌طرفه، وسواس فکری نسبت به یک نفر یا نشخوار مداوم خاطرات را می‌شناسند و خوانندگانی که از روایت‌هایی با حال‌وهوای تیره، بارانی و آمیخته با تردید نسبت به واقعیت لذت می‌برند.