کتاب باید با یک نفر حرف بزنی

کتاب باید با یک نفر حرف بزنی نوشته‌ی لاری گاتلیب با ترجمه‌ی پریسا غریبی روایتی صمیمی از جهان روان‌درمانی، بیماران و خودِ درمانگر است. نویسنده که خود درمانگر است، در کنار روایت جلسات درمانی بیمارانش، از تجربه‌های شخصی، شکست عاطفی، ترس‌ها و دیوهای درونی خودش هم می‌گوید و مرز میان «کسی که کمک می‌کند» و «کسی که کمک می‌گیرد» را به‌چالش می‌کشد. انتشارات کتاب مرو آن را منتشر کرده است و متن کتاب میان روایت‌های داستان‌گونه، تأملات نظری و یادداشت‌های حرفه‌ای در رفت‌وآمد است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب باید با یک نفر حرف بزنی

کتاب باید با یک نفر حرف بزنی با تمرکز بر این پرسش شکل گرفته که انسان‌ها چگونه تغییر می‌کنند و این تغییر چه نسبتی با رابطه با دیگران دارد. لاری گاتلیب در مقام درمانگر و درعین‌حال بیماری که خودش هم روی کاناپه‌ی درمان می‌نشیند، نشان می‌دهد فرایند روان‌درمانی فقط «یک‌طرفه» نیست و درمانگر و بیمار مدام در آینه‌ی هم دیده می‌شوند. کتاب باید با یک نفر حرف بزنی در چند بخش و فصل پیوسته پیش می‌رود؛ از یادداشت نویسنده و توضیح او درباره‌ی اصطلاح «بیمار» شروع می‌شود، بعد به پرونده‌های مختلف مثل جانِ خشمگین و «احمق‌ها»، جولیِ مبتلا به سرطان، و روایت شخصی نویسنده از جدایی و فروپاشی نامزدی‌اش می‌رسد. در کتاب باید با یک نفر حرف بزنی هر فصل حول یک «قضیه» یا مسئله‌ی محوری شکل گرفته است؛ مسئله‌ای که فرد را به آستانه‌ی درمان می‌کشاند: شکست عاطفی، بیماری، بن‌بست شغلی، احساس گرفتاری یا فقط حسی مبهم که «چیزی درست نیست». گاتلیب در این کتاب هم از پشت میز درمانگر می‌نویسد و هم از جایگاه بیماری که خودش پیش درمانگری به نام وندل می‌رود. او در خلال روایت‌ها به مفاهیمی مثل مکانیسم‌های دفاعی، مسئولیت‌پذیری، رابطه‌ی تغییر و فقدان، ترس از درمعرض‌دیدبودن و انگِ مشکلات عاطفی می‌پردازد و نشان می‌دهد «حرف زدن با یک نفر» چطور می‌تواند راهی برای دیدن جاهای تاریک و درعین‌حال زیبا درون انسان باشد.

خلاصه کتاب باید با یک نفر حرف بزنی

کتاب باید با یک نفر حرف بزنی از نقطه‌ای آغاز می‌شود که نویسنده، در اوج حرفه‌ای‌بودن به‌عنوان درمانگر، ناگهان با فروپاشی نامزدی و درد فقدان روبه‌رو می‌شود و هم‌زمان باید به بیمارانش کمک کند. او مفهوم «قضیه» را معرفی می‌کند؛ مسئله‌ای که هر فرد را به درمان می‌کشاند، از اضطراب و خشم جان نسبت به «احمق‌ها» تا مواجهه‌ی جولی با سرطان و ازدست‌دادن بارداری. در کتاب باید با یک نفر حرف بزنی نویسنده نشان می‌دهد تغییر بدون نوعی ازدست‌دادن ممکن نیست و بسیاری از آدم‌ها می‌گویند می‌خواهند تغییر کنند اما از بهای آن، یعنی دل‌کندن از الگوهای آشنا، می‌ترسند. متن کتاب مدام میان اتاق درمان، زندگی شخصی نویسنده، و اتاق درمانِ خودش نزد وندل در رفت‌وآمد است تا نشان دهد درمانگران هم انسان‌هایی با دیوهای درونی، ترس‌ها و سوگ‌های حل‌نشده‌اند.

چرا باید کتاب باید با یک نفر حرف بزنی را بخوانیم؟

کتاب باید با یک نفر حرف بزنی تصویری نزدیک و بی‌پرده از روان‌درمانی ارائه می‌دهد؛ جایی که هم بیماران و هم درمانگر با دیوهای مشترک، فقدان‌ها و مسئولیت‌های خود روبه‌رو می‌شوند. خواندن آن کمک می‌کند سازوکار دفاع‌ها، چرخه‌ی تکرار خطاها و رابطه‌ی میان درد، تغییر و رشد عاطفی بهتر دیده شود و معنای «حرف زدن با یک نفر» از کلیشه فاصله بگیرد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب باید با یک نفر حرف بزنی به کسانی پیشنهاد می‌شود که کنجکاوند بدانند در اتاق درمان چه می‌گذرد، به موضوعات روان‌شناختی و روابط عاطفی علاقه دارند، یا خودشان درگیر سوگ، جدایی، خشم فروخورده و احساس گرفتاری‌اند و می‌خواهند این تجربه‌ها را در آینه‌ی داستان زندگی دیگران و خودِ نویسنده تماشا کنند.

بخشی از کتاب باید با یک نفر حرف بزنی

«این کتاب می‌پرسد چگونه تغییر می‌کنیم؟ و جواب می‌دهد در ارتباط با دیگران. هر نوع تغییر درخصوص روابطی که در این کتاب نوشته‌ام، روابط بین درمانگران و بیماران، به اعتماد کامل بیمار برای هر نوع تغییر نیاز دارد. علاوه‌براینکه از بیماران رضایت کتبی گرفته‌ام، تمام تلاشم را کرده‌ام تا هویت آن‌ها و تمام جزئیات قابل‌شناسایی‌شان مخفی بماند و در برخی موارد، مطالب و سناریوهای مربوط به چند بیمار را به یک بیمار نسبت داده‌ام. تمام تغییرات بادقت لحاظ و انتخاب شده تا با حال‌وهوای هر داستان صدق کند و در خدمت هدف بزرگ‌تر باشد: افشای طبیعت بشری مشترکمان تا بتوانیم خودمان را باوضوح بیشتری ببینیم. به‌عبارت‌دیگر، اگر خود را در صفحه‌های این کتاب دیدید؛ هم تصادفی است و هم تعمدی. یادداشتی بر مجموعهٔ اصطلاحات: از افرادی که برای درمان پیش درمانگران می‌آیند، به روش‌های مختلفی نام می‌برند، آن‌ها را عمدتاً بیمار یا مراجع می‌نامند. فکر می‌کنم هیچ‌کدام از این دو اصطلاح کاملاً بیانگر رابطه با افرادی نیست که با آن‌ها سروکار دارم. اما اصطلاح افرادی که با آن‌ها سروکار دارم عجیب است و شاید اصطلاح مراجع گیج‌کننده باشد. برای همین، باتوجه به معانی ضمنی زیاد اصطلاح مراجع، برای راحتی و وضوح، در تمام این کتاب از اصطلاح بیمار استفاده کرده‌ام.»