کتاب مردانی از دیار دولت یار

کتاب مردانی از دیار دولت یار (خاطراتی از زندگی شهیدان غلامرضا و سعید شفیعی) نوشته عذرا صفری شیرزی و با ویراستاری فاطمه شکرانی، توسط انتشارات نوآوران دانش رویانا منتشر شده است. این اثر به روایت زندگی، خاطرات، وصیت‌نامه‌ها و نامه‌های دو برادر شهید، غلامرضا و سعید شفیعی، از دوران کودکی تا شهادت در جنگ ایران و عراق می‌پردازد. کتاب در قالب خاطره‌نگاری و روایت‌های مستند، تصویری از خانواده‌ای ایثارگر و ارزش‌های حاکم بر آن ارائه می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب مردانی از دیار دولت یار

کتاب مردانی از دیار دولت یار در دسته‌ی خاطره‌نگاری دفاع مقدس قرار می‌گیرد و زندگی دو شهید نوجوان و جوان، غلامرضا و سعید شفیعی، را از زبان مادر، خانواده، همرزمان و اسناد به‌جای‌مانده روایت می‌کند.

کتاب مردانی از دیار دولت یار با ساختاری روایی و مستند، ابتدا با جست‌وجوی نویسنده برای یافتن خانواده‌ی شهیدان آغاز می‌شود و سپس با حضور در خانه و پایگاه شهیدان، فضای خانوادگی و اجتماعی آن دوران را بازسازی می‌کند. کتاب با بهره‌گیری از مصاحبه، نقل‌قول، نامه‌ها و وصیت‌نامه‌ها، تصویری چندلایه از شخصیت، باورها و سبک زندگی این دو برادر ارائه داده است.

روایت‌ها در کتاب مردانی از دیار دولت یار به‌گونه‌ای پیش می‌روند که خواننده با فضای دهه‌ی ۱۳۶۰، دغدغه‌های خانواده‌های شهدا و ارزش‌های حاکم بر جامعه‌ی آن زمان آشنا می‌شود. این اثر نه‌تنها به زندگی شخصی شهیدان می‌پردازد، بلکه زمینه‌های اجتماعی و فرهنگی دوران جنگ را نیز به تصویر می‌کشد و از خلال خاطرات، نامه‌ها و وصیت‌نامه‌ها، پیوند عمیق میان خانواده، ایمان و مسئولیت اجتماعی را نشان می‌دهد.

خلاصه کتاب مردانی از دیار دولت یار

کتاب مردانی از دیار دولت یار با روایتی مستند و صمیمی از جست‌وجوی نویسنده برای یافتن خانواده‌ی شهیدان شفیعی آغاز می‌شود. این اثر با محوریت خاطرات مادر، برادر و همرزمان شهیدان، ابعاد شخصیتی و تربیتی دو برادر (غلامرضا و سعید) را به تصویر می‌کشد؛ غلامرضا که جوانی صبور و دانشجو بود و در عملیات فاو به شهادت رسید، و سعید که با وجود سن کم و شادابی نوجوانانه، شور و ایمانی عمیق برای حضور در جبهه داشت. کتاب با مرور فعالیت‌های مسجد و بسیج، بازخوانی وصیت‌نامه‌ها و نامه‌های پرنکته‌ی این دو برادر، تأثیر تربیت مذهبی و باورهای دینی را در شکل‌گیری روحیه ایثار، مسئولیت‌پذیری و آرمان‌خواهی آنان بازگو می‌کند.

چرا باید کتاب مردانی از دیار دولت یار را بخوانیم؟

• این کتاب با روایتی مستند و عاری از شعار، تصویری ملموس و انسانی از سبک زندگی و منش شهیدان ارائه می‌دهد.
• خواننده با مطالعه‌ی خاطرات و نامه‌ها، با مفهوم واقعی صبر خانوادگی، ایثار و دغدغه‌های معنوی و اجتماعی دوران دفاع مقدس آشنا می‌شود.
• این اثر به روشنی نقش پیوند خانوادگی، محیط‌های تربیتی و باورهای مذهبی را در انتخاب‌های سرنوشت‌ساز نسل جوان نشان می‌دهد.
• مطالعه‌ی کتاب فرصتی ارزشمند برای تأمل در مفاهیمی چون فداکاری، الگوپذیری و ارزش‌های والای انسانی به شمار می‌رود.

خواندن کتاب مردانی از دیار دولت یار را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

• مطالعه‌ی این کتاب به علاقه‌مندان به ادبیات دفاع مقدس و تاریخ معاصر ایران پیشنهاد می‌شود.
• این اثر برای نوجوانان و جوانانی که به دنبال الگوهای زیست معنوی، اخلاقی و اجتماعی هستند، بسیار الهام‌بخش است.
• خواندن این کتاب به تمامی پژوهشگران، خانواده‌ها و علاقه‌مندانی که دغدغه‌ی شناخت سبک زندگی و فرهنگ ایثار را دارند، توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب مردانی از دیار دولت یار

«با صدای غرش مهیب آسمان. باز همان دل‌تنگی همیشگی وجودم را گرفت؛ دل‌تنگی که سال‌ها با من بود؛ یعنی از دوران جنگ... لباس گرمی پوشیدم و بعداز اینکه چادرم را روی سرم مرتب کردم. با عجله از خانه خارج شدم. درست مثل کسی که گمشده‌ای دارد. اما نمی‌داند کیست و کجا. همین‌که به پیاده‌رو رسیدم، نور شدیدی قسمت شمالی شهر را روشن کرد و به دنبااش غرشی دیگر و ریزش تند قطرات باران. برخلاف عابرینی که به تکاپو افتاده بودند برای یافتن سر پناهی، آرام به قدم‌هایم نگاه می‌کردم و زیر باران بی‌هدف راه می‌رفتم. هرگاه به جوی آبی می‌رسیدم که نشان می‌داد باید عرض خیابانی را طی کنم، بی‌اختیار نگاهم به تابلوی آبی سر خیابان گره می‌خورد که عکس و نام شهیدی بر روی آن حک شده بود. و باز ادامةّ راه تا خیابان بعدی و تابلویی دیگر... میدان پانزده خرداد. طبق عادت، نگاهم به‌سمت مدرسه‌ای برگشت که از چند سال قبل، بر روی دیوار آن، چهرهٌ شهید فهمیده و یک تانک نقاشی شده بود. دلم می‌خواست من هم مثل آسمان اشک بریزم. او برای قطراتی که بی‌سروصداء زیر چرخ‌های اتومبیل می‌ماندند. اقا من برای چه؟ برای فهمیده‌هایی که بدن‌هایشان زیر تانک‌ها و خمیاره‌ها پاره‌پاره شد ثا ما بمانیم؟ یا برای امتال خودم که ماندیم تا...»