کتاب خوشه های طلایی

کتاب «خوشه های طلایی» سرودۀ اکرم زرکش است و انتشارات حسن رسولی آن را منتشر کرده است. خوشه‌های طلایی،‌ اشعار لطیف اکرم زرکش را در برمی‌گیرد.

درباره کتاب خوشه های طلایی

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

کتاب خوشه‌های طلایی، مجموعه شعر اکرم زرکش، شاعر ایرانی را دربرگرفته است. اشعاری که در کتاب خوشه‌های طلایی آمده در قالب‌های مختلف سروده شده است که با نگاهی عاشقانه، عاطفی و گاه تأمل‌برانگیز به زندگی، احساسات انسانی و زیبایی‌های هستی می‌پردازد. این مجموعه با غزل‌هایی آغاز می‌شود که از همان ابتدا، حال‌وهوای شاعرانه و لطیف کتاب را به خواننده منتقل می‌کنند. شعر آغازین، با تصویری از سلامی کوتاه اما عمیق و نگاه‌هایی که روایتگر عشق پنهان و ناگفته‌اند، خواننده را به فضای احساسی خاصی دعوت می‌کند. شاعری که در دل واژگانش، گاه با افسوس و گاه با حسرت، رد پای یک عشق خاموش و بی‌پاسخ را دنبال می‌کند.

عناوین شعرهای دیگر مجموعۀ خوشه‌های طلایی مانند شال‌وکلاه، موج رقصان نگاه، سوگند، هیاهوی عشق یا شهرزاد قصه‌گو، نشان می‌دهند که شعرهای این مجموعه از زندگی روزمره فاصله نگرفته‌اند، بلکه در دل همین تجربه‌های انسانی و ملموس شکل‌گرفته‌اند و با زبانی ساده، در پی برقراری ارتباطی بی‌واسطه با مخاطب هستند.

خواندن کتاب خوشه های طلایی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر فارسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب خوشه های طلایی

«وقتی سلام کردم، یک آن نگاه کردی

در موج گیسوانت، چهره چو ماه کردی

وقتی نظر فکندم، بر چشم پرفروغت

ناگه کنار رفتی، عزمت به راه کردی

مهر مرا ندیدی، دردم دوا نکردی

در حسرت وصالم، راهی... چو آه کردی

سنگ مزار عشقم، در سینۀ صبورم

همچون غبار راهی، درجا، به راه کردی»