کتاب پرستوی پیر

کتاب «پرستوی پیر» سرودۀ بتول مومن است و انتشارات حسن رسولی آن را منتشر کرده است. این کتاب مجموعه شعر بتول مؤمن در قالب مثنوی و غزل را در برمی‌گیرد.

درباره کتاب پرستوی پیر

می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

کتاب پرستوی پیر مجموعه‌ شعر بتول مؤمن را در برگرفته است. اشعاری که در کتاب پرستوی پیر آمده، در قالب کلاسیک سروده شده است که با آثار صمیمی، ریشه‌دار و درعین‌حال منتقدانه‌اش، خواننده را به دنیایی می‌برد که در آن شعر فقط زبان احساس نیست، بلکه ابزار اندیشه و واکنش است. مقدمه‌ای که بر کتاب نوشته شده، تصویری روشن از شاعر ارائه می‌دهد: زنی اهل اهواز، ساکن تهران که با صداقت شاعرانه و پشتوانه‌ای از تجربه و حضور در انجمن‌های ادبی معتبر، صدای مستقل و خودجوش خود را در شعر یافته و پرورده است.

شعرهای کتاب پرستوی پیر در قالب‌های سنتی چون غزل و مثنوی سروده شده‌اند؛ اما موضوعاتی که بتول مؤمن بدان‌ها می‌پردازد، ملموس‌اند. شعرهای او بازتابی از دردمندی اجتماعی، دغدغه‌های محیط‌زیستی، عشق به وطن و نگاه اخلاقی به انسان و جهان است. او با بهره‌گیری از زبان تصویرگر و حس‌برانگیز، فضایی می‌سازد که در آن انتقاد اجتماعی با بیانی شاعرانه آمیخته می‌شود؛ بی‌آنکه به شعار یا تکرار برسد. به همین دلیل است که در مقدمه نیز تأکید شده آثار او تقلید نیست، بلکه از جوشش درون شاعر می‌آید. پرستوی پیر نامی است استعاری که به‌خوبی با محتوای کتاب هم‌خوان است: هم از زیستن و گذر زمان می‌گوید، هم از پرواز، امید و پیوند با خاک و آسمان.

خواندن کتاب پرستوی پیر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر فارسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب پرستوی پیر

«من خدا را روز تنگی دیده‌ام

من خدا را وقت لنگی دیده‌ام

دستگیرم گشت وقتی گم شدم

گاه صلح و گاه جنگی دیده‌ام»