کتاب در قلمرو زبان و ادب پارسی

کتاب «در قلمرو زبان و ادب پارسی» نوشتۀ آیدا عباسی است و انتشارات یافته آن را منتشر کرده است. این اثر، گامی مؤثر در جهت آموزش زبان فارسی به شکل علمی، جذاب و متناسب با نیازهای آموزشی امروز است.

درباره کتاب در قلمرو زبان و ادب پارسی

کتاب در قلمرو زبان و ادب پارسی اثری است آموزشی و کاربردی که با هدف ارتقای دانش زبانی و ادبی دانش‌آموزان در تمامی مقاطع تحصیلی تألیف شده است. نویسنده باتکیه‌بر سال‌ها تجربه در تدریس زبان و ادبیات فارسی، تلاش کرده محتوایی فراهم کند که هم ساده و قابل‌فهم باشد و هم نیازهای اصلی آموزشی دانش‌آموزان را در زمینۀ دستور زبان، نگارش و زیبایی‌شناسی ادبی برطرف سازد.

کتاب در قلمرو زبان و ادب پارسی برای کسانی طراحی شده است که می‌خواهند پایه‌ای درست و اصولی برای نوشتن و خواندن فارسی پیدا کنند. ازاین‌رو، بخش اول کتاب به آموزش دستور زبان فارسی اختصاص دارد؛ بخشی که یادگیری آن برای هر فارسی‌زبان یا فارسی‌آموزی ضروری است. نکات این فصل به شکلی مختصر اما دقیق و کاربردی ارائه شده‌اند تا خواننده بتواند مفاهیم را به‌خوبی درک کرده و در عمل به کار گیرد.

کتاب در قلمرو زبان و ادب پارسی  در ادامه وارد عرصهٔ زیبایی‌های زبان می‌شود؛ یعنی آرایه‌های ادبی. در این بخش، بدون زیاده‌گویی و پیچیدگی، نام و کارکرد مهم‌ترین آرایه‌ها مانند تشبیه، استعاره، مجاز، جناس و… توضیح داده شده‌اند تا دانش‌آموزان علاوه بر درک درست متن‌های ادبی، بتوانند زیبایی‌های پنهان زبان را نیز بشناسند و از آن‌ها در نوشته‌های خود بهره ببرند.

یکی از نقاط قوت کتاب در قلمرو زبان و ادب پارسی، توجه به مسئلهٔ درست‌نویسی است. در فصل مربوط به نگارش درست، نویسنده به رایج‌ترین خطاهای نگارشی و نحوهٔ اصلاح آن‌ها می‌پردازد تا دانش‌آموزان بتوانند متونی صحیح و استاندارد بنویسند. این آموزش‌ها به‌ویژه در دوران پررنگ‌شدن ارتباط نوشتاری، از اهمیت بالایی برخوردار است. کتاب با نگاهی مختصر اما کاربردی به مباحث شعری مانند قافیه، ردیف و قالب‌های شعری، به دانش‌آموزان کمک می‌کند تا شناختی ابتدایی اما مؤثر از ساختار شعر فارسی به دست آورند. معرفی قالب‌هایی چون غزل، قصیده، مثنوی و رباعی، دانش‌آموز را با تنوع شعری زبان فارسی آشنا می‌سازد.

خواندن کتاب در قلمرو زبان و ادب پارسی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دانش‌آموزان و معلمان زبان فارسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب در قلمرو زبان و ادب پارسی

«مجموعهٔ «من به مدرسه رفتم و به خانه برگشتم» را در نظر بگیرید. درواقع، دو جمله «من به مدرسه رفتم» و «به خانه برگشتم» داریم. در جملۀ دوم، نهاد که «من» است، حذف شده، اما مخاطب باتوجه‌به جمله اول درمی‌یابد که منظور از کسی که به خانه برگشته «من» است. دلیل این حذف جلوگیری از تکرار است. واضح است که ما نمی‌گوییم «من به مدرسه رفتم و من به خانه برگشتم.» در این حالت، می‌گوییم من در جمله دوم به «قرینهٔ لفظی» حذف شده است، زیرا لفظ آن در جمله قبلی آمده و ما از آن اطلاع داریم. اما گاهی بخشی از گزاره نیز ممکن است به قرینه لفظی حذف شود. برای مثال، مصراع «دردم از یار است و درمان نیز هم» در واقع این‌گونه است: «دردم از یار است و درمان نیز هم از یار (است).» در اینجا «است» دوم به قرینهٔ لفظی حذف شده است.»