کتاب زندانی شماره ۴۶۶/۱۴۰۰

کتاب الکترونیکی زندانی شماره ۴۶۶/۱۴۰۰ نوشتۀ احد حاجی علیپور است و نشر مهاجر آن را منتشر کرده است. کتاب زندانی شماره ۴۶۶/۱۴۰۰، یک نمایشنامۀ دو پرده‌ایست که داستانش در یک زندان می‌گذرد.

درباره کتاب زندانی شماره ۴۶۶/۱۴۰۰

یکی از تفاوت‌های خواندن نمایشنامه با خواندن داستان این است که خواندن نمایشنامه مانند تماشاکردن یک فیلم است. توضیح اضافه‌ای داده نمی‌شود. همهٔ اتفاق‌ها در دیالوگ‌ها و بعضاً تغییرات صحنه رخ می‌دهند. در ابتدای امر شاید خواندنش سخت‌تر باشد. خواننده احساس می‌کند که این کلمات برای اجراکردن نوشته شده‌اند نه برای خواندن. اما کمی که جلوتر برود دیگر شبیه خواندن نیست و بیشتر شبیه تماشاکردن می‌شود. علاوه بر این بسیاری از نمایشنامه‌ها حرف‌های منتقدانهٔ زیادی برای گفتن دارند و رمزگشایی از این پیام‌ها لذت خواندن آنها را بیشتر می‌کند. نمایشنامه‌ها این فرصت را برایمان فراهم می‌کنند که در کنار هم بخوانیم. هر کداممان یک نقش را بر عهده بگیرد و با هم یک نمایشنامه را روخوانی کنیم. علاوه بر این، نمایشنامه‌ها یک دستهٔ مستقل در ادبیات داستانی هستند که خواندن آنها تجربه‌ای ناب و جدید برای خواننده خواهد بود. کتاب زندانی شماره ۴۶۶/۱۴۰۰، شامل دو پرده نمایشنامه است. یکی زندانی شمارۀ ۴۶۶/۱۴۰۰ و زندانی شمارۀ صفر. این دو پرده مکمل هم اما درعین‌حال می‌توانند به‌تنهایی یک نمایشنامه کامل و قابل‌اجرا باشند.

خواندن کتاب زندانی شماره ۴۶۶/۱۴۰۰ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنید

این کتاب برای کسانی که به خواندن نمایشنامه علاقه دارند مناسب است.

بخشی از کتاب زندانی شماره ۴۶۶/۱۴۰۰

«زندانبان (خطاب به زندانی۴۶۶ ): مطمئن هستم که بالاخره به حرف میای. یا از حرف زدن در بیرون از زندان خواهی افتاد. در اینجا زمان به اندازۀ کافی خواهیم داشت ،کندتر، و طولانی تر...

(زندانبان از خط میانی صحنه عبور کرده و به سلول زندانی ۱۴۰۰ / نزدیک می‌شود)

زندانبان: هرگز اینگونه فکر نکن، هرگز. تو یک مولی، و غیر عرب هستی در آن سوی و داخل دخمه و من بیرون و در این سوی. نه نه، ما هرگز مانند هم نخواهیم شد. چرا که این ما بودیم که همیشه، با شمشیرهای اخته و گداخته خود بر شما تاخته و چیره گشته‌ایم. (با فریاد) و این ما بودیم که شما را از بردگی و کفر نجات دادیم بله نجات دادیم. ما شما را با شمشیر آزاد ساختیم، و با زنجیر به سوی بهشت خواهیم کشاند. این حکمی از سوی خداوند بر ماست.

ساعت ها رو به عقب برگردون؛

اگه فرصتی هنوزم مونده.

بگو تو گذشته چی میبینی،

که از آینده ترسونده.

....»