کتاب یک قدم تا برزخ ابدی (جلد اول)

کتاب یک قدم تا برزخ ابدی (جلد اول) را احد حاجی علیپور نوشته و نشر مهاجر عهده‌دار چاپ و نشر آن بوده است. این کتاب، نمایشنامه‌ای است با مضمون مواجهه با مرگ و واکنش‌های انسان در برخورد با آن.

درباره کتاب یک قدم تا برزخ ابدی (جلد اول)

مواجهه با مرگ و ترس از آن یکی از دل‌مشغولی‌های جدی انسان در طول تاریخ بوده است. نگرانی و دغدغه‌ای که از جنبه‌های مختلف فلسفی، عرفانی، مذهبی و حتی پزشکی مورد بررسی قرار گرفته و هنوز هم محل بحث و مناقشه است. یکی از دلایل این هراس، ناشناختگی جهان پس از مرگ است. هراسی که دستمایهٔ نگارش آثار فراوان ادبی و نیز اقتباس‌های متعدد سینمایی و نمایشی بوده است. کتاب یک قدم تا برزخ ابدی (جلد اول)، جلد نخست از مجموعه‌نمایشنامه‌های احد حاجی علیپور است که کوشیده مواجههٔ انسان با مرگ را در قالب نمایش نشان داده و فرصتی جدید پیش روی مخاطبان نمایشنامه‌های ایرانی بگشاید. در این نمایشنامهٔ ۹۰دقیقه‌ای سه مرد در گورستانی ارزان‌قیمت در خارج از شهر دفن می‌شوند. آن‌ها ساعتی پس از خاکسپاری دوباره به حیات دنیوی برمی‌گردند و این نمایش شرح واکنش آن‌ها با این قضیه و دیالوگ‌هایشان با کاراکتر مرده‌شوی این گورستان است.

خواندن کتاب یک قدم تا برزخ ابدی (جلد اول) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به نمایشنامه‌ها و به‌ویژه نمایشنامه‌های ایرانی از خواندن این کتاب سود خواهند برد. 

بخشی از کتاب یک قدم تا برزخ ابدی 

« صحنه: گورستانی متروک و تاریک در خارج از شهر. اتاق کوچکی در گوشه‌ای از گورستان که محل زندگی مرد مرده‌شور است قرار دارد. سه قبر در فاصله‌ای نه‌چندان دور از هم و در نزدیکی اتاق دیده می‌شوند. (مرد مرده‌شور در حال آماده کردن سه سنگ قبر است. روی دو سنگ قبر بدون درج سال فوت، تنها عنوان میلادی حک شده و سنگ سوم خالی از هرگونه نوشتاری است. مرده‌شور مشخصات هر یک را که روی تکه‌کاغذهای جداگانه نوشته است، نگاه می‌کند.) مرده‌شور: برای اولین باریه که تو این چندین سال، تنها سال‌مرگ رو به من دادن. نه اسمی، نه دین و آئینی. حتی دریغ از روز فوت. (با تردید) راستی امروز چه ماه و چه روز از ساله؟! تو این گورستان متروک و دورافتاده همه‌چیز چه‌قدر یکنواخت و تکراری پیش می‌ره؛ ساعت‌ها، شستن اجساد، دعا و تطهیر کردن اون‌ها؛ خاک‌سپاری و بعد...؛ تمام. تو این گورستان ارزان‌قیمت بعد از خاک‌سپاری، معمولاً دیگه کسی سراغشون نمیاد. آدما به این‌جا که می‌رسن، همه شبیه هم‌دیگه می‌شن. (می‌خوان زودی از این‌جا فرار کنن. حتی حاضر نیستن دعاهاشون رو کامل بخونن. میندازن گردن من. دیگه بعد از این همه سال، فکر می‌کنم که معنی همهٔ دعاشونو فهمیده باشم. (گورها را با اشاره نشان می‌دهد.) همه‌شون فقط می‌خوان که گناهانشون بخشیده بشه و برن بهشت. (بااطمینان و لحنی طلبکارانه)»