کتاب همبودگی آینده

کتاب همبودگی آینده نوشتهٔ جورجو آگامبن و ترجمهٔ فواد جراح‌ باشی است. گروه انتشاراتی ققنوس این کتاب در حوزهٔ فلسفه را منتشر کرده است.

درباره کتاب همبودگی آینده

مفهوم همبودگی در تاریخ اندیشهٔ سیاسی غرب سابقه‌ای طولانی دارد. این مفهوم در زمینه‌های تاریخی، سیاسی و اجتماعی گوناگون به انحای مختلفی از جمله آرمانشهر افلاطونی، همبودگی مؤمنان صدر مسیحیت، جامعه بی‌طبقه و... نمود یافته است ــ نمودی گاه بر پایه نوعی اندیشه فلسفی نیرومند و مضامین انتقادی پیشرو و گاه آغشته به احساسات نوستالژیک و واپسگرا. در نیمهٔ دوم دههٔ ۱۹۸۰ و در زمانهٔ فروپاشی قریب‌الوقوع اتحاد جماهیر شوروی، پایان جنگ سرد و آغاز سیطرهٔ امپراتوری فردگرای نولیبرال، اندیشیدن به همبودگی در هیئت آثار ژان لوک نانسی، موریس بلانشو و جورجو آگامبن، مختصات تازه‌ای در اندیشه سیاسی انتقادی اروپای قاره‌ای یافت. در سطح نظری، یکی از تعیین‌کننده‌ترین عوامل تأثیرگذار بر این صورت‌بندی‌های نو، تفسیر هستی‌شناختی مارتین هایدگر از بودن «با» در مقام یکی از ارکان ساختاربنیادین دازاین در هستی و زمان بود. کتاب همبودگی آینده حاوی نگرش آگامبن در این باب است.

خواندن کتاب همبودگی آینده را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران فلسفهٔ مدرن پیشنهاد می‌کنیم.

درباره جورجو آگامبن

جورجو آگامبن (Giorgio Agamben) در سال ۱۹۴۲ میلادی در رم در ایتالیا به دنیا آمد. او فیلسوف و نویسندهٔ معاصر ایتالیایی است. مهم‌ترین آثارش «اجتماع آینده»، «هومو ساکر» (Homo Sacer)، «کودکی و تاریخ»، «زبان و مرگ»، «وسایل بی‌هدف»، «پایان شعر»، «امر گشوده: انسان و حیوان و وضعیت استثنایی» بوده است.

بخشی از کتاب همبودگی آینده

«در این تز که امر مطلق عینا همانند این جهان است هیچ چیز تازه‌ای وجود ندارد. منطقیون هندی آن را به همین صورت مفرطش در قالب این اصل موضوع که «میان نیروانا و این جهان کوچک‌ترین تفاوتی نیست» بیان کردند. در عوض، آنچه تازه است جابجایی اندکی است که این داستان در جهان مسیحایی می‌گنجاند. و در عین حال دقیقا توضیح همین جابجایی اندک ــ این‌که «همه‌چیز همان‌طور خواهد بود که اکنون هست، فقط کمی متفاوت» ــ است که دشوار می‌نماید. این جابجایی را نمی‌توان صرفا راجع به اوضاع و احوال واقعی دانست، بدین معنا که دماغ فرد رستگار کمی کوتاه‌تر می‌شود، یا این‌که فنجان روی میز دقیقا به اندازه یک سانتیمتر و نیم جابجا خواهد شد، یا سگ بیرون از خانه از پارس‌کردن دست خواهد کشید. این جابجایی اندک نه به احوال اشیا، بلکه به معنا و حدودشان راجع است. نه در اشیا، بلکه در پیرامونشان رخ می‌دهد، در آن فضای فراغتی که میان هر شی‌ء و خودش وجود دارد. این بدان معناست که کمال گرچه مستلزم دگرگونی واقعی نیست، صرفا شامل نوعی حالت بیرونی چیزها، «چنین باد» ی چاره‌ناپذیر، هم نمی‌شود. برعکس، این تمثیل امکانی را پیش می‌نهد که در آن همه‌چیز کامل است، «سانی دگر» که در آن همه‌چیز برای همیشه انجام یافته، و معضل فروکاست‌ناپذیر آندقیقا همین است. اما آن‌گاه که همه چیز محققا به انجام رسیده باشد، چگونه ممکن است که چیزها «دگرسان» باشند؟»