کتاب نگرشی دیگر به چگونگی ارتقای کیفیت زندگی

کتاب نگرشی دیگر به چگونگی ارتقای کیفیت زندگی را عبدالحمید واسطی شرکت چاپ و نشر بین الملل منتشر کرده است. این کتاب می‌کوشد با توجه به آموزه‌های اسلام به معرفی راه‌های صحیح تعیین هدف در زندگی و برنامه‌ریزی برای رسیدن به آن بپردازد.

درباره کتاب نگرشی دیگر به چگونگی ارتقای کیفیت زندگی

آدمی، همواره در حال تلاش است تا سطح زندگی خود را از نظر مادی و معنوی بهبود دهد و به عمق و معنای آن بیفزاید. اما گاه برای یافتن مسیر دچار سردرگمی می‌شود و حتی ممکن است راهی اشتباه را برگزیند که به قیمت عمر و زندگی‌اش تمام شود. کتاب پیش‌ رو که خود حاصل برگزاری چندین دوره با موضوع چگونگی ارتقای کیفیت زندگی با تدریس استاد عبدالحمید واسطی است که  می‌تواند هم به‌صورت فردی و هم در قالب راهنمایی برای تدریس و برگزاری کارگاه مورد استفاده قرار گیرد. این کتاب کوشیده تا در ۶ فصل مراحل مختلف هدفگذاری و راه‌های رسیدن به آن را تبیین و مخاطب را به کمال مقصود که بهبود زندگی با نگاهی روحانی و معنوی و با هدف نزدیکی به خداوند است برساند.

خواندن کتاب نگرشی دیگر به چگونگی ارتقای کیفیت زندگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

تمامی افرادی که به مباحث توسعهٔ فردی علاقه‌مندند از خواندن این کتاب سود خواهند برد.

بخشی از کتاب نگرشی دیگر به چگونگی ارتقای کیفیت زندگی 

«چرخهٔ کار-استراحت-کار، آیا اسم این را می‌شود گذاشت زندگی ؟ بدون شک زندگی متناسب با نحوهٔ نگرش و افکار انسان‌ها، معانی متفاوتی پیدا می‌کند، اما به‌هرحال ویژگی «کمال طلبی» و «هدف‌دار زندگی کردن» جزء فطرت همهٔ انسان‌هاست. این خصلت ذاتی مانند سایر فطریات ممکن است به دلایل متعددی در نهاد برخی افراد، نهفته مانده و گرد غفلت و فراموشی روی آن را بگیرد. به‌طور کلی اغلب افراد از بیهودگی، بی‌هدفی و سرگردانی گریزان بوده و به دنبال یک زندگی هدفمند و معنادار هستند. اگر زندگی معنایی برای انسان نداشته باشد، زنده بودنش هیچ ارزشی ندارد. مهم دریافت این نکته است که معنای زندگی باید با ارزش‌تر از خود «زندگی» باشد. آنچه انسان به خاطر آن به دنیا می‌آید و از دنیا می‌رود و به‌عبارتی «فلسفهٔ زندگی» باید ارزشمندتر از زندگی باشد. در غیراین‌صورت انسان مانند تاجری است که در معامله‌ای کلان دچار زیان شده است. شکی نیست که روزمرگی و سرگردانی در چرخهٔ کار-استراحت-کار که به جای یک حرکت صعودی و رو‌به‌رشد و هدفمند حرکتی دورانی و تکراری در طول زمان است و پی‌در‌پی انسان را به نقطهٔ اول باز می‌گرداند. زندگی حقیقی نیست بلکه تنها فرمی از بودن است که انسان‌ها را شبیه هم می‌سازد و بستری است که افراد فعالیت‌های روزانه و عادی خود را ضمن آن تحقق می‌بخشند.»