کتاب بهائیت در آذربایجان (۱۳۲۰ - ۱۳۶۰)

کتاب «بهائیت در آذربایجان (۱۳۲۰ - ۱۳۶۰)» نوشتۀ اصغر حیدری است و انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب بهائیت در آذربایجان (۱۳۲۰ - ۱۳۶۰)

بهائیت از جمله فرقه‌ها و مسلک‌هایی است که برای تضعیف وحدت ملت مسلمانان ایران، ایجاد شدند. فرقۀ بهائیت در آغاز با کمک استعمار روس رشد کرد. پس از آن انگلستان و آمریکا برای بهره‌برداری از آن اقدام کردند. فرقۀ سیاسی بهائیت در دورۀ پهلوی گسترش پیدا کرد و فعالیت‌های این فرقه ابعاد سیاسی، اجتماعی و اقتصادی داشت. عالی‌ترین سطوح حکومت پهلوی، از نخست‌وزیر و وزیران گرفته تا پزشک مخصوص شاه بهایی بودند و بنابراین این فرصت و موقعیت را داشتند که به تبلیغ بهائیت بپردازند و امکانات مادی و موقعیت‌های زیادی را برای بهره‌برداری به نفع خود ایجاد کنند. از سوی دیگر بهائیت به‌عنوان ستون‌پنجم اسرائیل در ایران در عرصه‌های مختلف فعالیت می‌کرد. مرکز اسناد انقلاب اسلامی برای تبیین نقش این فرقه در تاریخ معاصر ایران، پژوهش‌های اسنادی در این حوزه را در دستور کار خود قرارداد.

فرقۀ بهائیت در نقاط مختلف ایران فعالیت می‌کرد. باتوجه‌به تنوع اقوام ایرانی و موقعیت جغرافیایی و مذهبی آذربایجان، این مسئله از اهمیت زیادی برخوردار است. کتاب بهائیت در آذربایجان (۱۳۲۰ - ۱۳۶۰)، به بررسی فعالیت این فرقۀ ضاله در آذربایجان می‌پردازد. این کتاب بر اساس اسناد محرمانۀ حکومت پهلوی و سازمان اطلاعات و امنیت کشور نوشته شده است.

بخش اول کتاببهائیت در آذربایجان (۱۳۲۰ - ۱۳۶۰) شامل ۳ فصل می‌شود؛ فصل اول مربوط به آشنایی با فرقۀ بهائیت، رهبران و زندگی‌ آن‌هاست. فصل دوم فعالیت‌های بهائیان را در دورۀ هلوی اول و دوم مورد بررسی قرار می‌دهد و فصل سوم به مبارزات و مقاومت‌های روحانیون و مردم مسلمان ایران را در برابر فرقۀ بهایت می‌پردازد. دومین بخش کتاب مربوط به خاطرات مبلغان بهایی، اسناد برجامانده از ساواک و شهربانی، چگونگی گسترش بهائیت در آذربایجان از زمان عبدالبهاء تا اواخر رژیم پهلوی و همچنین مقابلۀ مردم با مراکز بهائیت است.

خواندن کتاب بهائیت در آذربایجان (۱۳۲۰ - ۱۳۶۰) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به پژوهشگران در حوزۀ ادیان مختلف پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب بهائیت در آذربایجان (۱۳۲۰ - ۱۳۶۰)

«سید علی‌محمد شیرازی ملقب به باب در اول محرم ۱۲۳۵/۱۱۹۸ خ در شیراز زاده شد. وی سرحلقۀ فرقۀ بابی بوده و بهائیان او را مبشر دین بهائی می دانند. او خود را بشارت‌دهندۀ دینی دیگر که قرار بوده پس از او از طرف خداوند توسط من یظهرالله فرستاده شود، معرفی کرده است و به کرات در آثار خود به ظهور «من یظهره‌الله» اشاره می‌کند. پدر سیدعلی محمد، محمدرضا ومادرش فاطمه بیگم بودند. پدر باب که بزاز بود و در محلۀ بازار وکیل شیراز حجره داشت، در نخستین سال‌های زندگی باب مرد.»