کتاب دلتنگی اسباب بازی ها

کتاب دلتنگی اسباب بازی ها نوشتهٔ کبری قاسمی است. انتشارات عترت نو این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی حاوی داستان‌های سینا و اسباب‌بازی‌ها در فضای مجازی است.

درباره کتاب دلتنگی اسباب بازی ها

کتاب دلتنگی اسباب بازی ها مجموعه داستان‌های سینا و اسباب‌بازی‌ها، با تصاویر رنگارنگ و دلنشین ماجرای پسری به نام سینا را شرح می‌‌دهد که عاشق بازی‌کردن با اسباب‌بازی‌‌هایش است، اما از وقتی والدینش گوشی هوشمند برای او می‌‌خرند، تمام سرگرمی‌‌های دیگرش را فراموش می‌کند.

ماجرای این کتاب از زبان خرس تپل و بامزه‌ ای شرح داده می‌شود که عاشق صاحبش است، سینا بدون خرس خود هیچ‌ جا حتی خانه‌ٔ مادربزرگش هم نمی‌‌رود، پس ناگهان چه اتفاقی می‌افتد که نه تنها خرسی بلکه تمام اسباب‌بازی‌هایش را فراموش می‌کند؟

خواندن کتاب دلتنگی اسباب بازی ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران سواد رسانه‌ای پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دلتنگی اسباب بازی ها

«من یک خرس تپلی مپلی هستم، با یک دماغ گردالی سرخ. اسمم پشمالو و اسم صاحبم هم سیناست. او خیلی مرا دوست داشت. سینا بدون من هیچ جا نمی رفت. حتی خونه مادر بزرگش. حتی گاهی من را سوار ماشین اسباب بازی اش می کرد و دنبال خودش می کشید یا وقتی کثیف می شدم، مرا در لگن با آب و صابون می شست و مادرش روی طناب آویزانم می کرد تا خشک و تمیز بشوم. من عاشق سینا بودم. هنوز هم هستم. اما.. من ناراحتم. خیلی. آونقدر ناراحتم که اشک هایم همه اش می خواهد از چشم های دکمه ایم بیرون بریزد. اما من جلوشان را گرفتم. حتما حالا دماغم حسابی سرخ شده است. گربه جلو آمده و خودش را به پاهای من می مالد:«میومیو! چته خرس پشمالو؟ چند روزه تو خودتی. حال نداری، غصه داری؟» تند تند چشم هایم را باز و بسته کردم تا اشک هایم نریزد. چون گربه ها خیلی لوس هستند و زود می روند و به همه اسباب بازی ها می گویند: « آهای! آهای! خبر! یه خبر! خرسی تنبل گریه کرد!». اما من که تنبل نیستم، فقط ناراحتم که کسی را ندارم تا با او بازی کنم، اما گریه نمی‌کنم. بلاخره گربه رفت. ماشین همون طور که بوق می زد آمد جلو و محکم خورد به من. اگر پنبه ای نبودم، حتما یه جایی از بدنم شکسته بود. کج افتادم روی صندلی. امشب هم مثل شب‌های پیش، ما را یادش رفته بود. باز هم با گوشی به رختخواب رفته و همانطور که بازی می‌کرد خوابش برده بود. صف مورچه‌ها تند تند از میز بالا و پایین می‌رفتند. چون سینا، تازگی غذایش را هم می‌آورد داخل اتاق تا موقع بازی با گوشی‌اش بخورد».