کتاب روانشناسی تمامیت خواهی

کتاب «روانشناسی تمامیت خواهی» نوشتۀ ماتیاس دسمت و ترجمۀ امین پورحسن است و پندار تابان آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب روانشناسی تمامیت خواهی

تمامیت‌خواهی پیامد چه چیزهایی است و چرا یکی از ویژگی‌های تعیین‌کنندهٔ سنت روشنگری شمرده می‌شود؟ نویسنده‌های متعددی به گمانه‌زنی در این زمینه پرداخته‌اند، اما تمامیت‌خواهی تاکنون به موضوع تحلیل روان‌شناختی تبدیل نشده است. کتاب روان‌شناسی تمامیت‌خواهی با رویکرد تخصصی روان‌شناسی به پدیدهٔ تمامیت‌خواهی پرداخته است.

کتاب روان‌شناسی تمامیت‌خواهی قصد دارد نشانه‌های تمامیت‌خواهی را تحلیل کند و آن را در زمینهٔ گسترده‌تر پدیده‌های اجتماعی‌ای قرار دهد که تمامیت‌خواهی بخشی از آن‌هاست. ماتیاس دسمت، استاد روان‌شناسی بالینی، فرایندهای تاریخی - فرهنگی را که موجب پیدایش تمامیت‌خواهی می‌شود بررسی کرده است. چنین رویکردی به خوانندگان این فرصت را می‌دهد که بر چیزی تمرکز کنند که بیش‌ترین اهمیت را دارد؛ اینکه تمامیت‌خواهی حاصل تحول‌ها و گرایش‌هایی است که در زندگی روزمره‌ رخ می‌دهند.

فصل اول تا پنجم کتاب روان‌شناسی تمامیت‌خواهی نشان می‌دهد که دیدگاه مکانیستی و مادی‌گرا در قبال انسان و جهان، شرایط اجتماعی و روانی خاصی را پدید می‌آورد که در آن تشکیل توده و تمامیت‌خواهی رشد می‌کنند. فصل‌های ششم تا هشتم کتاب به بررسی جزئیات تشکیل توده و رابطهٔ آن با تمامیت‌خواهی می‌پردازد و فصل‌های ۹ تا ۱۱ راهی را برای فراتر رفتن از وضعیت کنونی انسان و جهان جست‌وجو می‌کند تا از این طریق تمامیت‌خواهی را بیهوده و زائد جلوه دهد. کتاب روان‌شناسی تمامیت‌خواهی چشم‌اندازی جدید از انسان و جهان ارائه می‌دهد؛ کمک می‌کند افراد مبنایی جدید برای هویت پیدا کنند؛ اصولی جدید برای هم‌زیستی با دیگران تدوین کرده و ظرفیت انسانی‌ای را که در این دوران اهمیت دارد مجدداً ارزیابی شود.

خواندن کتاب روانشناسی تمامیت خواهی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران روان‌شناسی و علاقه‌مندان به کتاب‌های خودیاری و موفقیت پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب روانشناسی تمامیت خواهی

«گفتنِ حقیقت خطرناک، اما ضروری است. مهم نیست اجماعِ نظر اجتماعی در زمانی خاص چقدر مفید واقع می‌شود، مهم این است که اگر به‌موقع واکاوی و تجدید نشود، فاسد می‌شود و در نهایت تأثیر خفقان‌آوری بر جامعه می‌گذارد. حقیقت در این مواقع مانند صدایی صادقانه و صمیمانه پدیدار می‌شود تا داستان نهادینه‌شده در عزلتی کسل‌کننده را بشکند و طنینی تازه و جاودانه به واژگان قدیمی ببخشد. همان‌طور که مکس جیکوب گفته: «حقیقت همیشه تازه است. ذهن باز را می‌توان جوهر علم انگاشت. راهکار اولیهٔ علم که مبنای روشنگری را پدید آورد، تعلیقِ تعصب دربارهٔ مشاهدات بود. درهای علم در برابر طیف بسیار گسترده‌ای از ایده‌ها و اندیشه‌ها، مفروضات و فرضیات باز بود. شک را پرورش داد و عدم قطعیت را به فضیلت تبدیل کرد. به واقعیت‌ها اجازه داد خودشان حرف بزنند و تصمیم بگیرند که چه نوع فکر یا نظریه‌ای را باید برای توصیف آن‌ها به کاربرد. به‌این‌ترتیب، واقعیت‌ها در قالب حقیقت‌های تازه و نوپا به کلمات تبدیل شدند.»