کتاب درخت هلو

کتاب درخت هلو سرودهٔ کتایون مظفری است. انتشارات متخصصان این مجموعه شعر معاصر را در قالب شعر نو منتشر کرده است.

درباره کتاب درخت هلو

کتاب درخت هلو یک مجموعه شعر معاصر را در قالب شعر نو در بر گرفته است. عنوان برخی از شعرهای کتاب حاضر عبارت است از «و صبح هیچ نبود!»، «عنصر جدید»، «پیرمرد و دریا»، «اراضی واگذارشده» و «ستاره هالی». می‌دانیم که شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندیاری) می‌دانند. احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

خواندن کتاب درخت هلو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شعر معاصر ایران و قالب شعر نو پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب درخت هلو

«۴۴. ستاره هالی

بنگر که چگونه خارج از محدوده مغناطیسی زمین

درگیر جاذبهٔ کیهانی‌ات شده‌ام

بلورهای غباراندود و محبوس احساسم

الوهیت جهانی در بند را

به پیشگویی کفرآمیز واداشته

و تکرر هفتادوشش‌سالهٔ عبورم

فرضیهٔ توهم‌زا بودنت را نقض می‌کند

بنگر که کافه‌های دموکراسی

چگونه باورشان را تسلیم کرده‌اند

عدم ثباتمان را تصدیق می‌کنند

هوای ظهورمان را حدس می‌زنند

حضور دوباره‌مان را وعده می‌دهند

و من چه انحصارطلبانه

به گذر نزدیک و انحرافی زهره

رشک می‌برم

رقص نیوتنی منظومه‌ای

در آهنگ گرانشت مدهوشانه اوج می‌گیرد

اما من! یک هیچ استثنائی

می‌خواهم از مدار خارج شوم

چه خواهند گفت؛ چه اهمیتی دارد؟

انرژی‌های کیهانی دگر را رها می‌کنم

محدودیت تعادل گرانشت را می‌شکنم

و سقوط می‌شوم تا به وزن ما برسم»