کتاب آگین - سایه ها

کتاب آگین - سایه ها نوشتهٔ محمدامین مرشدزاده است. شرکت رسانه ساز دانش این نمایشنامه را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب آگین - سایه ها

کتاب آگین - سایه ها حاوی یک نمایشنامهٔ ایرانی است. محمدامین مرشدزاده در ابتدای این کتاب، اسبابِ بازی را فهرست کرده است؛ وسایلی مانند آباژور، قلیان، مبلمان و میز و صندلی و... . این نویسنده در ادامه فهرست شخصیت‌ها را آورده است؛ «آگین» (مرد)، «آلاله» (همسر آگین)، «آراز» (برادر آگین) و «گرام» (صاحب‌کار آلاله). پردهٔ اول در حالی آغاز می‌شود که آگین و برادرش پشت میز نشسته‌اند و مشغول بازی شطرنج هستند و به انتخاب و ورود اشخاص به صحنه و جای‌گیری آن‌ها توجهی ندارند.

می‌دانیم که نمایشنامه متنی است که برای اجرا بر روی صحنه و یا هر مکان دیگری نوشته می‌شود. هر چند این قالب ادبی شباهت‌هایی به فیلم‌نامه، رمان و داستان دارد، شکل و فرم و رسانه‌ای جداگانه و مستقل محسوب می‌شود. نخستین نمایشنامه‌های موجود از دوران باستان و یونان باقی مانده‌اند. نمایشنامه‌ها در ساختارها و شکل‌های گوناگون نوشته می‌شوند، اما وجه اشتراک همهٔ آن‌ها ارائهٔ نقشهٔ راهی به کارگردان و بازیگران برای اجرا است. بعضی از نمایشنامه‌ها تنها برای خواندن نوشته می‌شوند؛ این دسته از متن‌های نمایشی را کلوزِت (Closet) نامیده‌اند. از مشهورترین نمایشنامه‌نویس‌های غیرایرانی می‌توان به «آیسخولوس»، «سوفوکل»، «اوریپید» (یونان باستان)، «شکسپیر»، «هارولد پینتر» (انگلستان)، «مولیر» (فرانسه)، «هنریک ایبسن» (نروژ)، «آگوست استریندبرگ» (سوئد)، «برتولت برشت» (آلمان)، «ساموئل بکت» (ایرلند) و «یوجین اونیل» (آمریکا) اشاره کرد. نام برخی از نمایشنامه‌نویس‌های ایرانی نیز «بهرام بیضائی»، «عباس نعلبندیان»، «اکبر رادی»، «غلامحسین ساعدی»، «بهمن فُرسی»، «محسن یلفانی»، «نغمه ثمینی»، «محمد رضایی راد»، «محمد یعقوبی»، «محمد رحمانیان»، «علیرضا نادری» و «محمد چرمشیر» بوده است.

خواندن کتاب آگین - سایه ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات نمایشی ایران و قالب نمایشنامه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آگین - سایه ها

«آگین: تا ازت دور می‌شم بی تاب دیدارت می‌شم!

آلاله: هذیون نگو آگین! حوصله ندارم!

آگین: از همون لحظه اول از روز اول همین‌جوری بودم! الانم بیشتر شده!

آلاله: اینا همش به‌خاطر بیکاریه!

آگین: اسمش عشقه!

آلاله: به‌خاطر بیکاریه!

(آگین در حالی که ادای آلاله را در می‌آورد و جمله‌ی آخرش را تکرار می‌کند با دهن کجی! از جایش برمی‌خیزد و بر روی صندلی دیگری در گوشه‌ی صحنه می‌نشیند و کاغذهایی را روی میز روبه رویش ورق می‌زند، انگار که به دنبال چیزی می‌گردد)»