کتاب اقتصاد سیاسی نظامی گری امریکا

کتاب الکترونیکی «اقتصاد سیاسی نظامی گری امریکا»نوشتهٔ اسماعیل حسین زاده وبا ترجمهٔ پرویز امیدوار در نشر نی چاپ شده است.

درباره کتاب اقتصاد سیاسی نظامی گری امریکا

این کتاب به بررسی علل تشدید رفتارهای نظامی آمریکا در سال‌های اخیر می‌پردازد و نیروی تعیین‌کننده‌ای را معرفی می‌کند که سوق‌دهندهٔ مبارزه برای پیشبرد جنگ و نظامی‌گری است: یعنی بهره‌برداران پرنفوذ از توسعهٔ نظامی و منافع جنگ، یا همان مجتمع نظامی صنعتی.

نویسنده ضمن استناد به نظریه‌ها و گزارش‌های تجربی ممتاز دربارهٔ امپریالیسم و نظامی‌گری، تمایزی روشن بین امپریالیسم کلاسیک و امپریالیسم ارتش‌سالارانه قائل می‌شود و نشان می‌دهد که چگونه امپریالیسم انگلی ارتش‌سالارانه به‌تدریج شرایطی را به وجود می‌آورد که از بطن آن یک دستگاه عریض و طویل نظامی با تمایل به جاودانگی بیرون می‌آید​​.

کتاب اقتصاد سیاسی نظامی گری امریکا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به دوستداران اقتصاد و علوم سیاسی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب اقتصاد سیاسی نظامی گری امریکا

«مبالغ هنگفت بودجهٔ نظامی امریکا در طول زمان سبب وابستگی میلیون‌ها تن از شهروندان این کشور به این بودجه شده است. به‌سبب همین وابستگی اقتصادی، بسیاری از شهروندان که ممکن بود بنا به دلایل فلسفی یا ایدئولوژیک مخالف نظامی‌گری باشند، اغلب در وضعی قرار می‌گیرند که خواستار افزایش بودجهٔ نظامی می‌شوند. این است که همهٔ اعضای کنگره، جدای از سمت‌گیری سیاسی‌شان، بر سر به‌دست آوردن قراردادهای وزارت دفاع برای حوزهٔ انتخابی‌شان سرسختانه با یکدیگر به رقابت می‌پردازند. شایان توجه است که این وابستگی به بودجهٔ نظامی و رقابت بر سر اخذ آن گه‌گاه به تخصیص بودجه‌ای می‌انجامد که حتی بیش‌تر از بودجهٔ درخواستی خود پنتاگون است. به‌طور مثال، پتی موری و ماریا کنت ول، دو سناتور ایالت واشنگتن «چنین رأی دادند که برای مخارج یک دهه اجاره‌کردن هواپیماهای بوئینگ ۷۶۷ و تبدیل آن‌ها به هواپیماهای سوخت‌رسان برای سوخت‌گیری ضمن پرواز هواپیماهای جنگی، سی میلیارد دلار در بودجهٔ سال مالی ۲۰۰۳ در نظر گرفته شود، و این طرحی بود که حتی در فهرست اولویت اصلی نیروی هوایی یا در برنامه‌های تدارکاتی آن نیرو برای شش سال بعد هم نیامده بود... البته بوئینگ هواپیماهای خود را در کارخانه‌هایش در ایالت واشنگتن تولید می‌کند». از آنجایی که بودجهٔ بیش‌تر پنتاگون سبب وابستگی بیش‌تر به هزینه‌های نظامی می‌شود، و وابستگی بیش‌تر به هزینه‌های نظامی تقاضای بیش‌تری را برای این هزینه‌ها ایجاد می‌کند، این فرایند دوسویه و تقویت‌کنندهٔ متقابل در طول زمان به دور تسلسلی بدل شده است که پایانی برای آن در دیدرس نیست.»