کتاب امام حسین (ع)

کتاب امام حسین (ع) نوشتهٔ عباس عطاری کرمانی است. نشر ذهن آویز این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر با عنوان فرعی «آبروی همیشه تاریخ» دربارهٔ امام حسین (ع) و قیام عاشورا است. در ابتدای کتاب آمده است که «آنچه در این کتاب می‌خوانید، در کمتر کتابی خوانده‌اید».

درباره کتاب امام حسین (ع)

کتاب امام حسین (ع) کوشیده است تا در معرفی چهرهٔ اهل بیت و یاران امام حسین (ع) و نیز بررسی ابعاد قیام عاشورا خوانندگان جوان را از منظری دیگر با این بزرگان و این واقعه روبه‌رو کند. این کتاب به زندگی‌نامهٔ حضرت علی (ع)، حضرت فاطمه (س)، امام حسن (ع)، امام حسین (ع)، حضرت زینب (س) و امام سجاد (ع) پرداخته و کوشیده است تا وقایعی از عاشورا، حرکت کاروان اسیران به شام، قیام «مختار ثقفی» و قیام‌های پس از عاشورا را روایت و بازگویی کند.

این اثر را می‌توان «ناخوانده‌هایی دربارهٔ امام حسین (ع) و انقلاب عاشورا و حرکت ایرانیان در این راستا» نیز دانست. این کتاب در ۱۱ فصل نوشته شده است.

خواندن کتاب امام حسین (ع) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران مطالعه پیرامون عاشورا در کربلا و پیش و پس از آن پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب امام حسین (ع)

«ابن‌زیاد توقف کاروان را در کوفه با منافع پلید خود مغایر دید، پس با شتاب آنها را با سپاهی آزموده و به سرکردگی دو تن از خشن‌ترین سرداران عازم شام و کاخ یزید کرد تا خود را از مصایب و رنجهای ناشی از اعتراض مردم رهایی دهد.

شمر ذی‌الجوشن برای فرو نشاندن آتش همراهان به فرماندار موصل نوشت که شهر را آذین‌بندی کن و از ما استقبال شایانی به عمل آور. حاکم موصل که احساسات پرشور مردم را دید گفت: «من اصرار می‌کنم ولی شما بر ضد من بشورید.» و مردم نیز چنین کردند و او نامه‌ای به شمر نوشت که پیروان علی (ع) در این شهر زیاد هستند، اگر به شهر موصل وارد شوید، علیه شما شورش خواهند کرد. شما خارج شهر باشید، من وسایل لازم را برای شما می‌فرستم و پگاه زود به سوی شام حرکت کنید.» شمر با مطالعه نامه ناچار شد در یک فرسنگی شهر اردو بزند.

قافله راه خود را ادامه داد. نزدیک قریه‌ای که فرماندهان کاروان خیال می‌کردند بیشتر مردم آن مسیحی هستند، دستور دادند سرها را بر نیزه کنند و روبه روی صومعه بزرگ قرار دهند. مردم مسیحی به قول راهبه خود که گفت: «شنیدم سرها می‌گفتند السلام علیک یا اباعبدالله.» شروع به گریه و زاری و نفرین کردند و تنفر خود را ابراز داشتند، به طوری که مأموران بنی‌امیه تصمیم گرفتند به هر شهری رسیدند، بگویند سرهای خارجیانی را به همراه دارند که علیه یزید خلیفه طغیان کرده‌اند. ولی این دروغ نیز در تکریت فاش شد و مردم با ایمان تکریت نگذاشتند اسرا وارد شهرشان شوند، ناچار مسیر را به سوی دیر و عروه و ارض صلتیا و از آنجا به وادی نخله و ارمینا تغییر دادند ولی در آنجا نیز از شورش مردم در امان نبودند، به طوری که بر ضد مردم دست به سلاح بردند و ناچار به سوی کحیل و تل‌اعفه، جبل سنجار تا زمین فصیلین رفتند و صبح زود تا مردم از خانه‌ها خارج نشده بودند، به عین‌الورد و سپس به دعوات و قنسرین رسیدند که در این شهر نیز مردم شورش کردند. در شهر سیبور مردم پل ورودی را خراب کردند که قافله نتواند به شهر وارد شود که موجب زد و خورد مردم شد. در همین شهر وقتی ام‌کلثوم احساسات مؤمنانه مردم را مشاهده فرمود، درباره‌شان دعا کرد.

کاروان از ترس شورش مردم با سرعت از خارج شهرها عبور می‌کرد، به طوری که در شهر حماة کار این قافله با مقاومت شدید مردم روبه رو شد. کاروان ناچار از بیرون شهر عبور کرد و به حمص رسید. در این شهر مقاومت و ایمان مردم موجب شد که زد و خورد به وجود آید، به طوری که ۲۶ سوار از سپاهیان ابن‌زیاد کشته شدند.

سپاه ابن‌زیاد ترسان و لرزان با سرعت می‌رفت که در کنار خانه خالدبن‌تشیط، نزدیک معبد نیس، اهالی به آنها حمله‌ور شدند تا سر مبارک حسین (ع) بگیرند. سپاهیان به سرعت فرار کردند، به طوری که اثاث خود را بر جای گذاشتند، و به سوی بعلبک رفتند.»