کتاب آموزش مهارت های اجتماعی به کودکان

کتاب آموزش مهارت های اجتماعی به کودکان نوشتهٔ مریم صف آرا و مریم قاسمی یزدآبادی است و انتشارات اندیشه احسان آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب آموزش مهارت های اجتماعی به کودکان

به طور قطع می‌توان گفت یکی از آرزوهای ما پدران و مادران، داشتن فرزندی است که مؤدب و اجتماعی باشد، اما تعریف ادب در هر خانواده‌ای متفاوت است. برخی از ما فرزند کم حرف و بدون سروصدا را مؤدب می‌دانیم، برخی دیگر ممکن است به بزرگ‌ترها احترام گذاشتن و بلند سلام کردن را نشانهٔ ادب بدانیم، در کل هر خانواده معیار مؤدب بودن را در خصوصیات خاصی می‌داند و مسلماً فرهنگ جوامع نیز در مؤدب خواندن هر فرد متفاوت است.

یکی دیگر از آرزوهای ما والدین این است که فرزندمان در تعاملات اجتماعی مؤفق باشد، بتواند دوستان خوبی پیدا کند و آن‌ها را حفظ کند.

شاید بتوان داشتن مهارت اجتماعی را معادل با تمام رفتارهای مثبتی دانست که ما والدین آرزو داریم فرزندمان در مواجهه با دیگران داشته باشد.

مهارت اجتماعی به مجموعه رفتارهای فراگرفته قابل قبولی می‌گویند که فرد را قادر می‌سازد با دیگران رابطهٔ مؤثر داشته باشد و از عکس‌العمل‌های نامعقول اجتماعی خودداری کند. هر فرد برای داشتن زندگی مؤفق در جامعه، علاوه بر مهارت‌های فردی به مهارت‌های اجتماعی نیز نیاز دارد.

کودکان از وقتی به دنیا می‌آیند به صورت خودبه خود نمی‌دانند که در موقعیت‌های اجتماعی چه رفتارهایی را باید انجام دهند و بی‌شک خانواده اولین مکانی است که کودک مهارت‌های اجتماعی را آموزش می‌بیند.

یکی از دلایل اصلی که موجب می‌شود برخی کودکان در جامعه محبوبیت نداشته باشند این است که این کودکان از مهارت‌های اجتماعی مناسبی که می‌تواند آن‌ها را دوست‌داشتنی جلوه دهد، برخوردار نیستند و بعد از مدتی دچار انزوای اجتماعی می‌شوند. انزوای اجتماعی در دوران کودکی ممکن است عواقب درازمدت و جدی بر بهداشت‌روانی فرد در بزرگ‌سالی به جای بگذارد.

توانایی برقراری ارتباط و حضور مؤثر در فعالیت‌های جمعی شاید واضح‌ترین و مشخص‌ترین مصداق برای تشخیص میزان اجتماعی بودن کودکان است.

خواندن کتاب آموزش مهارت های اجتماعی به کودکان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به همهٔ پدران و مادران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آموزش مهارت های اجتماعی به کودکان

«پس از بررسی‌های زیادی انجام شده، دانشمندان متوجه شده‌اند که عوامل زیر در شکل‌گیری مهارت‌های اجتماعی نقش دارد.

ـ وراثت: خلقیات و روحیاتی که به همراه ژن و از طریق خانواده به کودکان منتقل می‌شود. به عنوان مثال کم‌حرفی فرزند می‌تواند صفتی باشد که از پدر و یا مادر کم‌حرف خود به ارث برده است.

ـ عوامل زیستی: داشتن نقص عضو، اختلال بینایی، اختلال شنوایی و غیره. ممکن است کودکی که دارای نقص عضو است در پیدا کردن دوست و یا در شرکت در امور اجتماعی دچار مشکل شود.

ـ عوامل عاطفی: عوامل عاطفی مانند داشتن احساس محرومیت از والدین. نبود یکی از والدین در کنار فرزند، ندادن احساس امنیت کافی به فرزندان، می‌تواند موجب کم‌شدن اعتماد بنفس او شده و مشکلاتی در برقراری ارتباط برای او ایجاد کند.

ـ عوامل روانی: وجود فشارهای روانی مانند انواع استرس‌ها، موجب پرخاشگری و یا گوشه‌گیری کودک می‌شود و در مهارت‌های اجتماعی کودک تأثیر می‌گذارد.

ـ عوامل اجتماعی: مانند نابسامانی، اختلاف و درگیری اعضای خانواده. دعواها و درگیری‌های خانوادگی ممکن است افسردگی و یا پرخاشگری کودک را به دنبال داشته باشد و باعث ایجاد مشکلات در روابط اجتماعی گردد.

ـ عوامل تربیتی: عدم وجود تربیت و یا افراط در تربیت، ناهماهنگی بین عاملان تربیت در خانواده، مدرسه و جامعه.

عوامل بالا همگی نقش مهمی در شکل گیری مهارت‌های اجتماعی دارند اما نقش خانواده و تربیت، بخصوص نقش مادران، در اجتماعی‌کردن کودکان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. کودک در محیط خانواده این مهارت‌ها را یاد می‌گیرد و در محیط‌های دیگر مانند مدرسه و اجتماع، تمرین می‌کند.»