کتاب روان شناسی، دین و معنویت

کتاب روان شناسی، دین و معنویت نوشتهٔ جیمز ام. نلسون و ترجمهٔ مریم صف آرا و آسیه رضائی نسب است. انتشارات اندیشه احسان این کتاب را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب روان شناسی، دین و معنویت

کتاب روان شناسی، دین و معنویت در فصل نخست توضیح داده است که تمام سنت‌های مهم مذهبی علاقهٔ دیرینه‌ای در تلاش برای ارتقای سلامت و درمان بیماری‌های جسمی، روانی و معنوی دارند. روان‌شناسی به یک ارائه‌دهندهٔ اصلی خدمات مراقبت‌های بهداشتی تبدیل شده و روان‌شناسان نقش‌هایی درمانی بر عهده‌ گرفته‌اند که پیش از این برای پزشکان یا متخصصان مذهبی در نظر گرفته شده بود. این علاقهٔ مشترک فرصت‌های بسیاری برای گفت‌وگو بین روان‌شناسی و دین درمورد موضوعات مربوط به سلامتی و درمان (شفابخشی) فراهم کرده است. نویسنده در فصل اول به موضوعات مربوط به سلامت جسمی و در فصل بعد، به سلامت روان پرداخته است. عنوان سه فصل بعدی این اثر عبارت است از «اعمال و اجتماعات مذهبی» و «تکالیف مذهبی و معنوی فردی» و «کمک به روابط: مشاوره و رشد معنوی». این کتاب با فصل ششم تحت‌عنوان «نگاهی به گذشته» به پایان رسیده است.

خواندن کتاب روان شناسی، دین و معنویت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه درمورد ارتباط دین و علم روان‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب روان شناسی، دین و معنویت

«اولین نتیجه‌گیری که باید انجام شود این است که بسیاری از دیدگاه های دین که در قرن بیستم توسط روان‌شناسان مطرح شد، بسیار اشتباه بود. فروید و بسیاری دیگر مشارکت مذهبی را از نظر روان‌شناختی ناسالم می‌دانستند و با بی‌احترامی به جوامع مذهبی سازمان‌یافته می‌نگریستند. این مواضع توسط روان‌شناسان نیک اندیشی که آن‌ها را به‌عنوان یک واقعیت علمی می‌دانستند، پیشرفت کردند. بااین‌حال، شواهد نشان می‌دهد که مشارکت مذهبی به‌طورکلی با سلامت جسمی و روانی مثبت همراه است، و این تأثیر مثبت بیشتر از فعالیت عبادی فردی یا جستجوی معنوی به مشارکت به فعالیت‌های جمعی مربوط است.

علم یک کار انسانی است و بر این اساس، اشتباه می‌کند. بااین‌وجود، این واقعیت که روان‌شناسان برای دهه‌های متمادی با چنین اختلاف زیادی نشانه‌ها را گم کرده‌اند، برای علم به‌طور عام و برای روان‌شناسی به‌طور خاص خجالت‌آور است. ما باید از این شکست چیزهای زیادی یاد بگیریم. این به ما درباره حدود علم، ارزش روش‌های غیرعلمی شناختن و خطرات علم‌گرایی که می‌تواند ما را به نتیجه‌گیری‌های اشتباه و عجولانه برساند، چیزهای زیادی می‌آموزد. اگر مردم به‌اشتباه درک کنند که ذاتاً مسئله مشارکت مذهبی وجود دارد، چنین نتیجه‌گیری‌هایی برای دین بد است. بااین‌حال، این مورد نیز وجود دارد که این نوع اشتباه برای علم مضر است، زیرا اعتبار آن را تضعیف می‌کند و همچنین روان‌شناسان را در مسیر اشتباه شواهد قرار می‌دهد.

باوجود این مشکلات، نتیجه دیگری که به‌سرعت خود را نشان می‌دهد این است که علم روان‌شناسی دارای چیزهای زیادی است که می‌تواند به سنت‌های دینی ارائه دهد. درحالی‌که دین چیزی فراتر از روان‌شناسی است، این واقعیت نیز درست است که هر عضوی از یک سنت دینی، موجودی مجسم و روان‌شناختی تابع نیروهای بیولوژیکی، رابطه‌ای و اجتماعی است که توسط روان‌شناسان موردمطالعه قرار می‌گیرد. عدم شناخت این واقعیت و بهره‌گیری از دانش و دیدگاه انتقادی ارائه‌شده توسط روان‌شناسی تأسف‌آور خواهد بود. به‌عنوان‌مثال، بیشتر به دلیل که این روان‌شناسی است- و نه تفکر دینی- که اکنون ما نقش اساسی کودکی را در رشد معنویت و دین در فرد درک می‌کنیم. مشکلات مربوط به تعصب و اقتدارگرایی در بین افراد مذهبی که در مطالعات روان‌شناسی آشکارشده است، سازمان‌های مذهبی را با چالشی سالم روبه‌رو می‌کند تا مطمئن شوند که آن‌ها به سمت اهدافی که می‌خواهند برسند پیش می‌روند.»