کتاب مرجع متقین

کتاب«مرجع متقین» نوشتۀ محمدتقی انصاریان خوانساری است و انتشارات انصاریان آن را منتشر کرده است. مرجع متقین، خاطرات و اسنادی منتشر نشده دربارۀ آیت‌الله‌العظمی حاج سید احمد خوانساری (قدس سره) را در برمی‌گیرد.

درباره کتاب مرجع متقین

در نگاهی به زندگی عالمان دین و فقیهان روزگار، بزرگانی دیده می‌شوند که حقیقتاً هم در شناخت حلال و حرام و تبیین مرزهای بایدونباید دین به شناختی عالمانه رسیدند و هم در عمل. آیت‌الله‌العظمی سید احمد خوانساری یکی از همین عالمان و بزرگان است. تلاش برای شناخت هرچه بیشتر این شخصیت و الگوگرفتن از گفتار و رفتار ایشان هم گامی در جهت خدمت به آن شخصیت و هم شناساندن او به دیگران است. آیت‌الله‌العظمی خوانساری یکی از مراجعی است که در یکی از مقاطع پرحادثه و پرفرازونشیب تاریخ ایران و تاریخ تشیع، در ایران زندگی کرد و مرجع دینی مردم و پناهگاه همگان به شمار می‌رفت.

ابعاد مختلف زندگی فردی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی در کنار جایگاه فقاهت و زهد این شخصیت کم‌نظیر معاصر، موجب برداشت‌های گوناگون از سیره و سلوک او شده است که مانند زندگی هریک از عالمان بزرگ تشیع باید در نگاهی کلان تفسیر و تحلیل شود. بخشی از مطالب کتاب مرجع متقین از بیش از ۵۰ کتاب، جزوه، مجله و روزنامه‌های مختلف که در مورد آیت‌الله خوانساری نوشته شده، گردآوری شده است. محمدتقی انصاریان خوانساری در ابتدای کتاب مرجع متقین خصوصیات و ویژگی‌های آیت‌الله‌العظمی حاج سید احمد خوانساری را به صورت فهرست آورده است.

 خواندن کتاب مرجع متقین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران بزرگان و عالمان همچنین و علاقه‌مندان به زندگی‌نامۀ مراجع پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب مرجع متقین

«آیت‌الله‌العظمی سیّد احمد خوانساری (رضوان‌الله علیه) از جمله کسانی هستند که به هنگام مراجعت برادر ارجمند خویش به خوانسار برخی از مقدّمات علوم حوزوی را از جناب ایشان تلمّذ کرده‌اند؛ همان‌گونه که آیت‌الله‌العظمی مرحوم حاج سیّد محمّدرضا موسوی گلپایگانی (رضوان‌الله علیه) نیز به دستور والد ارجمندشان همراه خواهرزاده خویش در خردسالی قریب دو سال در بیت شریف آقامیرزا محمدحسن اقامت داشتند؛ زیرا هر دو به جهت صِغر سن نمی‌توانستند در حوزه علمیه سکونت نمایند و مرحوم آیت‌الله میرزا محمّدحسن موسوی شخصاً به تربیت آن دو خصوصاً آن مرجع معظّم همّت نمود. آن مرحوم در اواخر عمر از خوانسار به گلپایگان و الیگودرز و سپس اراک هجرت کرد و به سال ۱۳۳۶ قمری در اراک وفات نمود و در جوار امامزادگان عظیم‌الشأن عبدالله و آمنه خاتون این شهر در خیابان عباس‌آباد دفن گردید. مرحوم شیخ آقابزرگ تهرانی شرح‌حال ایشان را در کتاب آورده است.»