کتاب نصیحت نامه

کتاب الکترونیکی نصیحت نامه نوشتۀ آبای قونانبایف و ترجمۀ صفر عبدالله است و انتشارات خردگان آن را منتشر کرده است. کتاب نصیحت نامه، شامل برخی  سخنان و نوشته‌های ابای قونانبایف،فیلسوف و متفکر بزرگ قزاق است.

درباره کتاب نصیحت نامه

ابای (ابراهیم) قونانبایف (اوت ۱۰ سال ۱۸۴۵–۶ ژوئیه ۱۹۰۴) یک شاعر، آهنگساز و فیلسوف اهل قزاقستان بود. او همچنین یک اصلاح طلب فرهنگ اروپایی و فرهنگ روسیه بر اساس روشنفکری اسلامی بود.

آبای قونانیایف شاعر و متفکر بزرگ قزاق در سال ۱۸۴۵ میلادی در دامنه کوه‌های «چنگیز» حومه شهر «سمی پلاتینسک» واقع در شمال شرق قزاقستان در خانواده‌ای ثروتمند دیده به جهان گشود. و به مشاور خردمند توده‌های مردم تبدیل شد. او مبارز آشتی‌ناپذیر ساختار حاکم بود و حاکمان فئودال‌های وقت و محیط فاسد و خراب جامعه را به نقد می‌شید. آبای نظام موجود که مردم را در جهل و تاریکی و فقر و بینوایی نگاه می‌داشت، آشکارا و با درد نقد می‌کرد و مردم را به بیداری و هشیاری دعوت می‌نمود. او تمام فعالیت شاعری و انسانی خویش را برای رهایی توده‌های مردم از ظلم و ستم حاکمان وقت، و دوری از جهل و بی‌سوادی به‌کار برد. او دریافته بود که برای رسیدن به اهداف، قبل از همه مردم باید معرفت داشته و باسواد شوند. فعالیت آبای و پیروان او علیه رژیم روسیه تزاری و فئودال‌های محلی که هیچ‌گاه غم مردم را نمی‌خوردند، متمرکز شده بود. این کتاب شامل اندیشه‌های اوست و اندیشه‌های اجتماعی، سیاسی، مبارزاتی، اخلاقی و فلسفی شاعر را در برمی‌گیرد و گامی است در راه آشنا نمودن مردم ایران با آثار این شاعر بزرگ قزاق.

خواندن کتاب نصیحت نامه را به چه کسانی پیشنهاد می‎‌کنیم

این کتاب برای علاقه‎‌مندان به آشنایی با فرهنگ و ادب قزاقستان مناسب است.

بخشی از کتاب نصیحت نامه

«روزگارم خوب یا بد سپری شد، در جنگ، در مناقشات بیهوده و در بحث‌های بی‌ثمر؛ و من به سن پیری رسیدم. نیروی جوانی‌ام از دست رفت. ار همه چیز حتی از زندگی سیر شدم. دریافتم که عمرم هدر شده و حال به این‌که هستی من موجودی است حقیر، اطمینان دارم. اکنون چه باید کرد؟ باقی ماندۀ عمر را چگونه باید گذرانید؟ پاسخ به این سؤالات چقدر برایم سخت است!

آیا به راهنمایی مردم بپردازم؟

نه این مردم قابل رهبری نیستند، بگذار این بار را کسی بر دوش گیرد که طالب دردی بی‌دواست و یا جوانی با قلب خستگی‌ناپذیر. خدایا مرا از این بار سنگین برهان!

آیا تعداد چهارپایانم را افزون نمایم؟

نه، نباید به این کار مشغول شوم. بگذار فرزندانم اگر می‌خواهند خود به کار بپردازند. نمی‌خواهم روزهای آخر عمرم به پرورش دام بگذرد، به خصوص که هر رهگذر دزد و گدا می‌تواند آن را بدزدد....»