کتاب آواز امشب

کتاب آواز امشب مجموعه‌شعری سرودهٔ غلامحسین معتمدی است و نشر مرکز آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب آواز امشب

شعر حدیث نفس است و ماندگاری آن در گرو اندیشه‌های جاودانه بشری است. واژه‌ها در اوج تازگی، طراوت جایگزینی مناسب، تنها واژه‌هایی هستند که حسب حال شاعر در کنار هم قرار گرفته، حتی اگر خلاقانه‌ترین کلمات نیز در پدید آمدن شعری به کار گرفته شود، در نهایت با شعری صرفاً زیبا مواجه خواهیم بود. و چه بسیار اشعار زیبایی که در بطن تاریخ شعرمان به دلیل زیبایی ماندگار شده‌اند لیکن کارکردی بر روح و روان بشری نداشته‌اند. اما اگر سخن از ماندگاری شعر و اثربخشی آن در روح و جان آدمی باشد، باید به همراه زبان شعری به دنبال مضامین بشری بود. هر چند نغزترین و پرمعناترین ارزش‌های بشری در کلام اندیشمندان نخستین و هنرمندان پیشین به کرات بازگو شده است، لیکن روح و روان شاعر امروز با بهره‌مندی از واژگانی معاصر می‌تواند بازگو کننده مضامین در بیانی پر تأثیر بر خواننده امروزین باشد.

بی‌شک شاعران امروز در شرایط و حالات گوناگون به کمال شعر کمک کرده‌اند، و چه بسا اشعاری که نیازهای بشری را پاسخ گفته و برای لحظه‌ای بر احساس ایشان اثری شگرف بر جای نهاده است. اشعاری اینچنین در میان آثار شاعران، گاه جسته گریخته و گاه به دفعات یافت می‌شود. معمولاً چنین است که شاعری جان سوخته و یا در فراق، واژه‌هایی را می‌یابد که در حال و هوایی معمول امکان کشف آن نمی‌رود. و گاه شاعران به دور از سرزمین مادری خود و یا در غربت جسم و روح از مبدأ تولد و یا شرایط محیطی خاص، خالق آثاری پر تأثیر و حتی جانسوز می‌شوند. و خلق هر شعر، پدیده‌ای نوظهور در عرضه آثار شاعر به حساب می‌آید. «شاعران شگرف در تاریخ جهانی چنین بوده‌اند.‌»

غلامحسین معتمدی، اشعاری ساده می‌سراید. کلام و واژه‌های او همچنان در مسیر تاریخی سرودن، صیقل می‌خورد و هر چند راه ناپیموده بسیاری را در پیش روی دارد، با این وجود در اشعار او احساس غریب یک انسان امروزی دیده می‌شود. پاره‌ای از اشعار او راه طولانی مکاشفه در جهان پیرامون را به سرعت طی می‌کند و معنا و کلامی کامل را در پیش ذهن انسانی قرار می‌دهد. 

خواندن کتاب آواز امشب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران شعر معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آواز امشب

«بزودی

لحظه‌ای

که به آن دل بسته‌ای

فرا می‌رسد

تا جهان را

در انعکاس شادی خویش

درنگری

و ترانهٔ ژرف وجودت را

برای همگان بسرایی.

از یاد مبر امّا

لحظه‌های تیرهٔ عمری را

که پیش رو داری.

بزودی

لحظه‌ای

که از آن می‌ترسی

فرا می‌رسد

تا کابوس حیات را

در وحشت بیهودگی

بازشناسی

و فریاد فسردهٔ روحت را

هیچ‌کس نمی‌شنود.

از یاد مبر امّا

لحظه‌های درخشان زندگی را

که پشت سر گذاشته‌ای.»