کتاب خلسه‌های زنانه

«خلسه‌های زنانه» مجموعه داستان‌های کوتاهی از مریم بیرنگ(-۱۳۶۴)، نویسنده معاصر ایرانی است. در بخشی از داستان «خلسه‌های زنانه» از این کتاب می‌خوانیم: سردم می‌شود. پتو را دور خودم می‌پیچم و با چشمان بسته دستم را روی تخت می‌کشم. با حس کردن جای خالیت، گوش‌هام را برای شنیدن پاورچین‌هات، یا همزدن چایت تیز می‌کنم تا شاید دوباره خوابم ببرد. باید از تخت بیرون بیام. هیچ صدایی نیست و نه حتی لباس‌هایی که شلخته‌وار روی مبل‌ها افتاده باشد. می‌نشینم رو توالت فرنگی و مسواک می‌زنم. می‌گویی: نمی‌دونم حکایت صدای سیفون بعد از صدای خِر خِر مسواکت چیه! از دستشویی بیرون می‌آیم. موهام را جمع می‌کنم. بوی ادکلنت همه جا پیچیده است. می‌گویی: قهوه یا چای؟ می‌گویم: قهوه. می‌گویی: پس باید خودت زحمتش را بکشی! کشدار می‌گویم بی‌خیاااال! آبِ‌جوشم خوبه، و صدای موسیقی را زیاد‌ می‌کنم. به جای دو نفر صبحانه می‌خورم. لباس می‌پوشم و به ساعت‌های تنهایی فکر می‌کنم. ساعت‌هایی برای انجام کارهایی فقط برای خودم! کشو لباس‌ها را بیرون می‌کشم. دنبال کلاهی می‌گردم برای ست کردن با بیکینی صورتی. لباس‌ می‌پوشم. ساکم را برمی‌دارم و از آپارتمان بیرون می‌آیم. وارد آسانسور می‌شوم. از پشت سر بغلم می‌کنی و صورتت را کنار صورتم می‌آوری و تو آیینه می‌خندی و می‌گویی: خوش به حالت! چه شوهر خوش‌تیپی داری! دکمه‌ی پارکینگ را می‌زنم. چشمانم را می‌بندم و به تصویر آیینه خیره می‌شوم. آسانسور با تکان محکمی متوقف می‌شود. در باز می‌شود. خوشحال می‌شوم که متوجه تکان‌هاش موقع پایین آمدن نشدم. کلید کمد را دور مچم می‌بندم. پاهام را تو حوضچه کُلر فرو می‌کنم و وارد محوطه‌ی اصلی استخر می‌شوم. نگار روی صندلی کنار استخر لم داده، با دیدن من سوتش را برمی‌دارد و سوت می‌کشد. «خانم صورتی، بفرمایید کم‌عمق».