کتاب کتابچه تنظیمات حسنه

کتاب کتابچه تنظیمات حسنه نوشتهٔ میرزا حسین خان سپهسالار است. انتشارات امید فردا این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر از دولت علیه و ممالک محروسهٔ ایران سخن گفته است.

درباره کتاب کتابچه تنظیمات حسنه

کتاب کتابچه تنظیمات حسنه حاصل تحقیق و مقدمه‌ای از «علی‌اصغر حقدار» است. این کتاب، دفتر یازدهم از مجموعۀ «اسنادی از مشروطه‌پژوهی در ایران» است. این مجموعه شامل متن‌ها و تحقیقاتی دربارۀ اندیشه‌های مشروطه‌خواهی است که طی سال‌های گذشته تحقیق و نوشته شده است. نویسندهٔ کتاب حاضر، «میرزا حسین قزوینی» (۱۲۰۶ تا ۱۲۶۰ شمسی و ۱۸۲۷ تا ۱۸۸۱ میلادی) ملقب به مشیرالدوله و سپهسالار، سیاستمدار ایرانی کنسول وزیر جنگ و صدراعظم بود. دورهٔ اقامت او در استانبول مصادف بود با دورهٔ «تنظیمات» و به‌ویژه تنظیم نخستین قانون اساسی ارمنیان عثمانی در ۱۸۶۳ میلادی. گفته شده است که احتمالاً اطلاعاتی در زمینهٔ تلاش آن‌ها برای قانون و آزادی به این شخص می‌رسیده است.

در سال ۱۲۴۹ شمسی برابر با ۱۸۷۰ میلادی، ناصرالدین شاه به عتبات سفر کرد و در مسیر اوضاع پریشان مردم ایران را مشاهده کرد. با ورود به خاک عثمانی اصلاحات مدحت پاشا را مشاهده و مقایسه کرد. میرزا حسین خان سپهسالار در این سفر به‌عنوان سفیر همراه شاه بود. او در زمینهٔ اصلاحات عثمانی و لزوم انجام اصلاحات با شاه ایران گفت‌وگو می‌کرد. شاه در پایان این سفر، میرزا حسین‌خان را با خود به تهران آورد و او را به «وزارت عدلیه و اوقاف و وظایف» گمارد. کتاب حاضر شما را با زندگی این سپهسالار اعظم آشنا و سپس بخش‌هایی تحت‌عنوان «تنظیمات حسنهٔ چرخش به تجربهٔ عثمانی» و «متن رسالهٔ تنظیمات حسنه» را ارائه کرده است. کتاب کتابچه تنظیمات حسنه از دولت علیه و ممالک محروسهٔ ایران سخن گفته است.

خواندن کتاب کتابچه تنظیمات حسنه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران تاریخ ایران در عصر قاجار پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب کتابچه تنظیمات حسنه

«ایامی که مأموریت به اسلامبول حاصل نمودم اهالی خارجه در اظهار میل به دولت و ملت ایران بی اختیار و یک آتیۀ بزرگ با عظمتی در ناصیۀ دولت و ملت ملاحظه میکردند و اکثر اوقات خیالات عالیه دولت ایران و ترقیات منظوره ایشان را وسیله شماتت دولت عثمانی قرار میدادند و بیشتر روزنامه های فرنگستان مملو از مدح و توصیف ما و مذمت عثمانیها بود و هر کس در معامله و مراوده با ایران به یکدیگر سبقت میگرفتند حالا با کمال تأسف و ملالت ملاحظه مینمایم که آن افکار کلیه منعکس گردیده و از آتیه دولت و ملت ما مأیوس از ترقی ومدنیت ما را محروم و از مراوده با ایرانی منزجر و از معامله با آن متنفر و هیچوقت ما را قابل ولایت همسری با دول اروپا نمی شناسند.

خلاصه کلیه ما را از دایره اهمیت خارج و از نظر توقیر و احترام انداخته اند و اگر هر کس غیر از این عرض نماید مداهنه و تملق و دروغ گفته است. پس بر اولیای دولت واجب و لازم است که هر قدر زودتر داخل جاده ترقی شوند و دقیقه آرام را بر خود حرام دانند .»