کتاب رسانه های اجتماعی و سیاست گذاری

کتاب «رسانه های اجتماعی و سیاست گذاری» نوشتۀ سمیه لبافی است و انتشارات دانشگاه سوره آن را منتشر کرده است. کتاب رسانه‌های اجتماعی و سیاست‌گذاری چگونگی استفاده از رسانه‌های اجتماعی در سیاست‌گذاری را تحلیل و بررسی می‌کند.

درباره کتاب رسانه های اجتماعی و سیاست گذاری

رسانه‌های اجتماعی برای بهره‌گیری در فرایند سیاست‌گذاری ابزار بسیار مناسبی هستند چرا که بستری برای شناخت و درک افکار عمومی به‌حساب می‌آیند. دولت‌ها می‌توانند از طریق رسانه‌ها شهروندان خود را بهتر بشناسند و با آن‌ها ارتباط مفید و مؤثر برقرار کنند. آن‌ها همچنین با این روش می‌توانند بر اجتماع نظارت داشته باشند اما سیاست‌گذاران در کشور ایران هنوز از پایش رسانه‌های اجتماعی به طور سیستماتیک برای نظارت استفاده نکرده‌اند. روشی که می‌تواند تدوین، اجرا و ارزیابی سیاست‌های آینده را تسهیل کند.

امروزه رسانه‌های اجتماعی جایگاه ویژه‌ای دز زندگی اجتماعی افراد دارند و استفاده از آن‌ها برای ارائۀ نظرات دربارۀ مسائل اجتماعی در حال گسترش است و فرصت خوبی را برای دولت‌ها فراهم می‌کند با استفاده از این فضا روش‌های حکمرانی مفید و مناسب را اعمال کنند. در همین راستا اخیراً پژوهشگران تلاش کرده‌اند شیوۀ کاربست داده‌های کاربران رسانه‌های اجتماعی را در فرایند سیاست‌گذاری تبیین کنند. سمیه لبافی در کتاب رسانه‌های اجتماعی و سیاست‌گذاری می‌خواهد نشان دهد که چگونه می‌توان از داده‌های رسانه‌های اجتماعی در سیاست‌گذاری‌ها استفاده کرد بنابراین ابتدا تلاش کرده است تا اعتبار داده‌های رسانه‌های اجتماعی را تبیین کند و در مرحلۀ بعد به بحث بر سر تحلیل‌های مناسب جهت استخراج دانش از داده رسانه‌های اجتماعی توییتر متناسب با نیازهای سیاست‌گذار می‌پردازد.

 کتاب رسانه‌های اجتماعی و سیاست‌گذاری شامل ۵ فصل می‌شود. عناوین فصل‌ها عبارت است از: «فصل اول: سیاست‌گذاری مبتنی بر شواهد»،‌ «فصل دوم: داده‌رسانه های اجتماعی»،‌ «فصل سوم: داده‌رسانه‌های اجتماعی و سیاست گذاری»، «فصل چهارم: کاربست داده‌رسانه‌های اجتماعی در سیاست‌گذاری» و «فصل پنجم: آزمون مدل پیشنهادی»

خواندن کتاب رسانه‌ های اجتماعی و سیاست‌ گذاری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به علاقه‌مندان به جامعه‌شناسی و علوم سیاسی پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب رسانه‌ های اجتماعی و سیاست‌ گذاری

«رویکرد سیاست‌گذاری مبتنی بر شواهد به دنبال توسعۀ گزینه‌های سیاستی به‌منظور بهبود کیفیت تصمیم‌گیری‌های سیاست‌گذاران است. جنبش مبتنی بر شواهد در سیاست‌گذاری مدرن،‌آخرین نسخۀ استفاده از دانش کاربردی برای کمک به حل‌وفصل مشکلات عمومی است. استدلال این است که این رویکرد، برای حل منطقی مسائل، با تمرکز بر دانش حاصل از اطلاعات دقیق کار می‌کند. همچنین گفته می‌شود که این رویکرد، توانایی هماهنگی و پاسخ به ریسک‌های محیطی را در فرایند اجرای سیاست‌ها دارد.»