کتاب آیا من به قدر کافی خوب خواهم بود؟

کتاب آیا من به قدر کافی خوب خواهم بود؟ نوشتهٔ کاریل مک براید و ترجمهٔ رضوان موحدی است. انتشارات راوشید این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر حاوی راه‌های درمان دخترانی با مادران خودشیفته است.

درباره کتاب آیا من به قدر کافی خوب خواهم بود؟

کتاب آیا من به قدر کافی خوب خواهم بود؟ گنجینه‌ای از صدای زنانی را گردآوری کرده است که تجارب خود را از زندگی با مادران مبتلا به خودشیفتگی شرح داده‌اند. اشخاصی که دچار بیماری خودشیفتگی هستند، گمان می‌کنند فرد مهم و بی‌نظیری هستند، اما در پشت این احساسات، عزت‌نفس متزلزلی دارند و حتی در مقابل انتقادهای کوچک هم صدمه‌پذیر هستند. این صفت جزو اختلالات شخصیتی محسوب می‌شود و باید به‌وسیلهٔ روان‌پزشک درمان شود. با مطالعهٔ کتاب حاضر، با بسیاری از تأثیرات این اختلال بر کار و زندگی آشنا می‌شوید. هنگامی که عمیق‌تر فکر کنید، به این نکته پی می‌برید که زندگی‌کردن با مادران خودشیفته در اوایل کودکی و نیز دوران حساس بلوغ و نوجوانی می‌تواند اثرات منفی بسیاری بر روی زندگی و روابط اشخاص گذاشته و تا پایان زندگی‌ تداوم یابد. مادران خودشیفته خودشان نیز ممکن است در بیشتر مواقع تحت‌تأثیر افکار و رفتار افرادی قرار بگیرند که بیشتر سال‌های زندگیشان را با آن‌ها سپری کرده‌اند؛ افرادی که سرسختانه و متعصبانه بر روی طرز تفکر و ایدئولوژی خود پافشاری می‌کردند.

کاریل مک براید کتاب آیا من به قدر کافی خوب خواهم بود؟ (درمان دخترانی با مادران خودشیفته) را به ۳ بخش تقسیم کرده است. او در بخش نخست، مسئلهٔ خودشیفتگی مادرانه را توضیح داده است. در بخش دوم تأثیر مسئله، پیامدهای آن و نحوۀ عملکرد آن بر سبک زندگی دختران را روشن کرده است و در بخش سوم طرحی برای پیشروی در مسیر بهبودی را ارائه داده است. این نویسنده تمامی مثال‌ها، داستان‌ها و شخصیت‌های این کتاب را از کارهای بالینی، تحقیقات و تجربیاتش راجع به افراد و رویدادهای واقعی گرفته است. او نام‌ها و برخی از ویژگی‌ها و جزئیات دختران و مادران را تغییر داده و در برخی از موارد، افراد یا موقعیت‌ها را ترکیب کرده است.

خواندن کتاب آیا من به قدر کافی خوب خواهم بود؟ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران روان‌شناسی عمومی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آیا من به قدر کافی خوب خواهم بود؟

«مباحث و مسائل بسیاری راجع به بزرگ‌سالان وجود دارد که کودکان نباید در معرض آن‌ها قرار بگیرند. باید به کودکان اجازه داد که کودکی کنند و به چیزهای توجه کنند که واقعاً برای آن‌ها مهم است.

بار نگرانی‌ها و مسائل مربوط به بزرگسالان نباید بر دوش آن‌ها قرار بگیرد. والدین خودشیفته فرزندان خود را خیلی زود درگیر دنیای بزرگسالی می‌کنند.

یک مادر خودشیفته که دائماً مسائل و مشکلاتی مانند رابطه با همسرش را با دخترش در میان می‌گذارد، متوجه نیست که این مسئله چقدر می‌تواند برای فرزندش دردناک باشد.

این دختر می‌داند که او به‌عنوان فرزند، در برخی از صفات با پدر و نیز مادرش مشترک است، بنابراین انتقادکردن از پدر یک کودک خردسال مانند انتقاد از این دختر نیز هست.»