کتاب آسیب شناسی فرهنگ حاکم بر ایران مقارن ظهور اسلام

کتاب آسیب شناسی فرهنگ حاکم بر ایران مقارن ظهور اسلام نوشتۀ سیدحامد نیازی است و نشر معارف آن را منتشر کرده است. کتاب آسیب‌شناسی فرهنگ حاکم بر ایران مقارن ظهور اسلام پژوهشی دربارۀ آسیب‌شناسی آداب و رسوم فرهنگ‌های معاصر با ظهور اسلام به‌ویژه فرهنگ‌های پیرامونی حجاز است.

درباره کتاب آسیب شناسی فرهنگ حاکم بر ایران مقارن ظهور اسلام

کتاب آسیب شناسی فرهنگ حاکم بر ایران مقارن ظهور اسلام پایان‌نامهٔ مقطع کارشناسی ارشد نویسنده در رشتهٔ مدرسی معارف اسلامی، گرایش تاریخ تمدن اسلامی است. نویسنده در این اثر بر جغرافیای ایران در آستانهٔ ظهور اسلام تمرکز کرده و کوشیده است تا نگاهی آسیب‌شناسانه برآن داشته باشد و آن را در ابعاد دینی، علمی، آموزشی، سیاسی، نظامی، اداری و تشکیلاتی آسیب‌شناسی نماید. نقطه‌ای که این اثر بر آن تمرکز دارد، کانون تعارض دیدگاه‌ها در میان نویسندگان ایرانی و غیرایرانی است. چراکه این نقطه هم به لحاظ جغرافیایی و هم به لحاظ زمانی، بستری برای رویدادهای آتی به ویژه رویدادهایی بوده که نسبت با اسلام رقم خورده است و به دنبال آن، پایهٔ تبیین و تفسیرهای پژوهشگران در این ساحت است.

این کتاب شامل ۷ فصل است: کلیات و مفاهیم، آسیب‌شناسی در بعد دینی، آسیب‌شناسی در بعد نظام خانواده و زنان، آسیب‌شناسی در بعد هنر علمی، آموزشی، هنر و حقوق قضایی، آسیب‌شناسی در بعد سیاسی و نظامی، آسیب‌شناسی در بعد اقتصادی، آسیب‌شناسی در بعد روابط اجتماعی

خواندن کتاب آسیب شناسی فرهنگ حاکم بر ایران مقارن ظهور اسلام را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای افرادی که به تاریخ اسلام در ایران علاقه‌مند هستند مناسب است.

بخشی از کتاب آسیب شناسی فرهنگ حاکم بر ایران مقارن ظهور اسلام

«زمینه‌ها و عوامل روش شناختی و محتوایی گرایش ایرانیان به اسلام

جامعه ساسانی پیش از آنکه از بیرون تهدید شود، از درون آماده انفجار بود.ظلم طبقاتی که مردم را سخت آشفته کرده‌بود، شورش‌های مردمی در سراسر ایران را به اوج می‌رساند. از این‌رو با ورود اسلام به ایران گرایش به دین اسلام روزبه‌روز افزایش یافت.

مولفه‌های فرهنگ جاهلی در بعد دینی در ایران

درحوزه معرفتی رگه‌های جاهلیت بروز و ظهور داشت انحراف فکری در حوزه جانشینی خداوند گسترش یافت؛ چنان‌که شاهان ساسانی خود را جانشین خذاوند در روی زمین معرفی می‌کردند.

خشونت‌های مذهبی که در مسحیت آزار تجلی یافته بود و«دیکتاتوری مذهبی» که در قلع وقمع دیگر مذاهب خودنمایی می‌کرد و در نهایت«قتل عام مذهبی» که در کتاب‌های تاریخی منعکس شده‌است.

حیات اجتماعی روحانیون زرتشتی بیماری مزمن جاهلی داشت؛ از اشرافیت تا مال‌پرستی تا نگاه طبقاتی به حیات روحانیون ، و از تحریف در اصول و مبانی دین زرتشت تا دولتی کردن این دین...»