کتاب جمع بین دو نماز

کتاب جمع بین دو نماز از گروه پژوهش مجمع جهانی اهل بیت و نوشتهٔ عبدالرحیم موسوی و ترجمهٔ حسین علی عربی و ویراستهٔ امرالله نصیری است و انتشارات مجمع جهانی اهل بیت آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب جمع بین دو نماز

مکتب اهل بیت عصمت و طهارت (ع) که تبلور اسلام ناب محمدی (ص) و متکی بر منبع وحیانی است، معارف ژرف و عمیقی دارد که از اتقان، استحکام و برهان برخوردار است و مطابق با فطرت سلیم انسان‌هاست. این مکتب غنی و نورانی در پرتو عنایات الهی و هدایت ائمهٔ اطهار (ع) و نیز مجاهدت هزاران جهادگر عرصه‌های علم و فرهنگ در طول قرون گذشته و حال، بسط و گسترش یافته است.

پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی به رهبری حضرت امام خمینی (ره) و تأسیس نظام اسلامی با تکیه بر قوانین اسلامی و با محوریت ولایت فقیه، افق‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی جدیدی را برای انسان‌های آزاده به‌ویژه مسلمانان و پیروان و محبّان اهل بیت (ع) گشود و توجه بسیاری از نخبگان و مستضعفان جهان را به خود معطوف کرد.

مجمع جهانی اهل بیت (ع)، مولود این دگرگونی مبارک است که به ابتکار مقام معظم رهبری حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای در سال ۱۳۶۹ شمسی/ ۱۹۹۰ میلادی تأسیس شد و تاکنون خدمات شایانی را در تبلیغ معارف قرآن و اهل بیت (ع) و حمایت از پیروان اهل بیت (ع) در سراسر جهان انجام داده است.

معاونت امور فرهنگی مجمع جهانی اهل بیت (ع) در راستای رسالت خود جهت ارتقای شناخت و آگاهی پیروان اهل بیت (ع) در موضوعات، سطوح، مخاطبان و عرصه‌های مختلف، در حوزه‌های تولید کتاب و مجلات به زبان‌های متعدد و سایر محصولات فرهنگی به فعالیت پرداخته است.

کتاب جمع بین دو نماز با هدف معرفی معارف اهل بیت (ع) و پاسخ به شبهات مخالفین به ویژه وهابیان و سلفی‌ها تهیه شده و حاصل تلاش علمی و پژوهشی گروهی از پژوهشگران و نویسندگان فرهیخته و صاحب نظر و ارجمند است.

خواندن کتاب جمع بین دو نماز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژوهشگران حوزهٔ اسلام پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب جمع بین دو نماز

«مسألهٔ «وقت نماز» مورد بحث فقها قرار گرفته است. آنان در این‌که آیا «وقت»، شرط صحّت نماز است، یا شرط وجوب، اختلاف دارند. مذهب حنفی، قایل است که داخل شدن وقت، شرط ادا می‌باشد؛ چون معتقدند که «وقت»، یکی از شرط های وجوب، یا صحّت نماز نیست؛ به این ترتیب، نماز خواندن صحیح نیست، مگر این که وقت آن داخل شده باشد.

حنفی ها از این جهت با دیگر مذاهب اتّفاق نظر دارند که نماز وقتی واجب است که وقت بجا آوردن آن داخل شود و هنگامی که وقت داخل شد، شارع خطاب موسّع در بجا آوردن نماز می‌کند؛ به این معنا اگر مکلّف، نماز را در اوّل وقت بخواند، نمازش صحیح است و اگر در اول وقت نخواند، گناهی مرتکب نمی‌شود.

پس در صورتی که تمام نماز را در وقتش بخواند، در واقع آن را طبق آنچه شارع از او خواسته، خوانده است و چیزی بر عهده اش نیست، مانند این که نماز را در اوّل، یا وسط وقت بجا آورده باشد ولی در صورتی که بعد از خارج شدن وقت بخواند، نماز را صحیح خوانده امّا به خاطر تأخیر در به جای آوردن آن، گناه کرده است؛ بنابر این، نماز صحیح نیست، مگر بعد از فرا رسیدن وقت آن. و در این که «وقت» را شرط ادا، یا صحّت و یا وجوب قرار دهیم، تفاوتی ندارد.

ممکن است سؤال شود: مذاهب اسلامی چه اوقاتی برای نماز تعیین کرده اند و راه شناخت آنها چیست؟

وقت نماز به وسیلهٔ زوال خورشید و سایه ای که بعد از زوال پدید می‌آید، شناخته می‌شود و به وسیلهٔ آن، وقت فریضهٔ ظهر و عصر دانسته می‌شود.

وقت نماز مغرب، با غروب خورشید مشخّص می‌شود و با ناپدید شدن سرخی شفق و یا به عقیدهٔ بعضی، پس از ناپدید شدن سفیدی شفق، وقت نماز عشا فرا می‌رسد و با سفیدی افق، وقت فریضهٔ صبح داخل می‌شود.

در مذهب اهل بیت (ع) وقت نماز های پنجگانه به استناد روایت امام صادق (ع) است که فرمود:

«جبرئیل بر پیامبر نازل شد و اوقات نماز را به آن حضرت چنین آموخت: نماز صبح را همزمان با روشن شدن فجر بخوان. اگر خورشید زوال پیدا کرد، نماز ظهر را بخوان و بعد از آن، با کمی درنگ، نماز عصر را به جای آور. با ناپدید شدن قرص خورشید، نماز مغرب را بخوان و عشا را بعد از ناپدید شدن شفق بخوان.

جبرئیل فردای آن روز، دو باره آمد و چنین گفت: نماز صبح را هنگام روشن شدن سفیدی فجر بخوان و نماز ظهر را در وقت نماز عصری که دیروز به جای آورده بودی، بخوان و نماز عصر را با کمی تأخیر پشت سر آن بخوان و نماز مغرب را قبل از زایل شدن شفق بجای آور و بعد از سپری شدن یک سوّم شب، نماز عشا را بخوان، آنگاه گفت: بین دو زمان یاد شده وقت برای خواندن نماز خواهد بود».»