کتاب صوفی و زبان

کتاب صوفی و زبان نوشتهٔ ابراهیم امیراوغلو و ترجمهٔ رحیم کوشش است. نشر سبزان این کتاب را که با تکیه بر آثار مولانا نوشته شده، روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب صوفی و زبان

کتاب صوفی و زبان از یک مقدمه و ۳ بخش تشکیل شده است. در مقدمه، به‌طور مختصر به معرفی مولانا و رویکردهای زبانی و هنری او (به‌عنوان یک صوفی) پرداخته شده است. در بخش اول و زیر عنوان کلی «سخن و صوفی» به بررسی موضوعاتی از قبیل چیستی سخن از نظر صوفی، انواع سخن، قدرت سخن و ارزش و اهمیت آن پرداخته شده است. نویسنده در بخش دوم، تلاش کرده نخست به مقصد صوفی، مخاطب او، علم و آگاهی و ویژگی‌های سخن او پی ببرد و به این ترتیب تا آنجا که ممکن است، او را بشناسد و سپس به بررسی توانایی‌های او در بیان بپردازد. این اثر نشان داده است که صوفی در تلاش برای شناساندن خود چرا و در کجا ناتوان می‌شود.

خواندن کتاب صوفی و زبان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران عرفان و تصوف پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب صوفی و زبان

«مولانا از زیان‌های سخن این گونه می‌گوید: سخن، گوهر است، لذت معشوق و عشق را از میان می‌برد. انسان را به بی‌راهه می‌کشاند و از کار بازمی‌دارد؛ نگاه و بینش را تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ اندیشه‌ها را پراکنده می‌سازد. (دیوان) سخن تنها به پراکنده ساختن اندیشه‌ها بسنده نمی‌کند، راه را بر در شبهه افتادن و به بی‌راهه رفتن می‌گشاید و صفای معنا را از میان برمی‌دارد. (دیوان) از این رو، سخن سیاه‌روست. خود آن و ظاهر آن، بر حقیقت پرده می‌کشد، مانع از دیدار زیبایی می‌شود؛ مانند غباری است که روی حقیقت را می‌پوشاند. (دیوان) به این ترتیب، این غبار راز عشق را نیز می‌پوشاند. (دیوان) سخن، در دشواری می‌افکند و می‌رنجاند؛ دردسر می‌آورد، دل را در درد می‌افکند (دیوان)؛ اسرار را فاش می‌سازد؛ عیب‌ها را آشکار می‌گرداند (مثنوی)؛ مانند باد، مانند کاه به پرواز درمی‌آید و دل را تنگ می‌کند و می‌رود. (دیوان)

سخن، انسان را خوار و حقیر می‌کند؛ خسته می‌گرداند؛ حتی از آن نیز فراتر می‌رود و انسان را در خواب فرومی‌برد؛ همان گونه که انسان را در خواب فرومی‌برد، می‌تواند او را بیدار سازد و از لذت خود دور گرداند. (دیوان) گذشته از این‌همه زیان، سخن موجب انقطاع یاری خداوند نیز می‌شود. (دیوان)

سخن از این راه‌ها نیز آدمی را در خطر می‌افکند:

الف. سخن، دام است. از این رو، باید تا شصت فرسنگ از سخن گریخت. (دیوان)

ب. آتش را شعله‌ور می‌سازد و می‌گستراند. (دیوان)

پ. مانند مار می‌گزد. (مثنوی)

ت. گاهی دردسر می‌آورد. (مثنوی)

ث. انسان را دچار خودبزرگ‌بینی می‌گرداند. (دیوان)

ج. مانع یگانگی می‌شود؛ جدا می‌کند و جدایی می‌افکند. (دیوان)

چ. موجب جنگ و ستیز می‌شود و به عناد ورزیدن وامی‌دارد. (دیوان)

ح. خطر موجود در سخن حتی می‌تواند موجب بروز جنگ و ستیز شود. سخن، از آنجا که اسرار را فاش می‌سازد، یا به دشمنی دامن می‌زند، می‌تواند موجب این زیان‌ها گردد.»