کتاب وابی سابی

کتاب وابی سابی نوشتهٔ نوبوئو سوزوکی با ترجمهٔ مجتبی پردل در نشر سنگ منتشر شده است. این کتاب دربارهٔ پذیرفتن خود و هنر کامل‌نبودن در زندگی است. 

درباره کتاب وابی سابی

وابی سابی چیزی بیش از یک مفهوم زیبایی‌شناسی است. به زندگی مربوط می‌شود. دربارهٔ ماهیت زودگذر چیزهاست و آموختن چگونگی پذیرش واقعیت. وابی سابی بافته‌ای نامرئی است که هنر، سبک زندگی، معماری، تاریخ، فلسفه، دین‌های ژاپنی و حتی شیوهٔ تفکر، رفتار اجتماعی و ذهنیت ژاپنی‌ها را به یکدیگر پیوند می‌دهد.

کتاب «وابی سابی؛ هنر کامل نبودن در زندگی» کندوکاوی زیباست که از مبانی وابی سابی شروع می‌کند و وارد معنای ژرف‌تر آن در تمامی ابعادش می‌شود. این کتاب مدعی عرضه‌ٔ توضیحی نهایی دربارهٔ فلسفه‌ٔ وابی سابی نیست، بلکه باعث می‌شود بخواهید دل به دریای این مفهوم بزنید و به این شکل، شیوه‌ٔ احساس و تفکر‌ درباره‌ٔ خود و جهانی را که همه در آن شریکیم، تغییر دهید.

وابی سابی به این مربوط می‌شود که یاد بگیریم هر چه هستیم و هر چه در همین لحظه داریم، هیچ ایرادی ندارد. وابی سابی به معنی سلب مسئولیت‌ از ما برای تلاش به‌منظور پیشرفت و احساس زنده‌بودن نیست. به این معناست که وقتی متوجه شدیم با لحظه‌ٔ کنونی‌مان مشکلی نداریم، هر روز به جلو حرکت ‌کنیم. گام‌به‌گام، نه با این هدف که به کمال دست یابیم، بلکه با این هدف که به بهترین نسخه‌ٔ خودمان تبدیل شویم.

خواندن کتاب وابی سابی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به یک زندگی آرام پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب وابی سابی

«می‌گویند راهبی مسئول باغچهٔ یک صومعهٔ ذن در ژاپن بود. این راهب عادت عجیبی داشت. وقتی برگ‌های درختان را که روی پیاده‌رو سنگی افتاده بودند جارو می‌کرد، درست پیش از آن‌که به درون خانه برگردد، می‌گذاشت تا برگی روی زمین بیفتد.

چرا چنین می‌کرد؟

یک دلیل این‌که زمان زیادی نمی‌گذشت که خود درختان، پیاده‌رو را با برگ‌های طلایی‌شان می‌پوشاندند. دلیل دیگر آن‌که ایده‌آل زیبایی نزد ژاپنی‌ها در پی کمال، یکدستی و تقارن دقیق نیست، بلکه طبیعی بودن است: همان زیبایی‌ای که برگ اُفتاده در باغچهٔ خالی صومعهٔ ذن نمودار می‌سازد.

یکی از مشخصه‌های متمایزساز فرهنگ ژاپنی مفهوم غریب زیبایی نزد آن‌هاست. برای غربی‌ها و حتی برای چینی‌ها نیز زیباترین فنجان فنجانی است که بی‌عیب و نقص از کار درآمده است، با محیطی کامل، سطحی صاف و بی‌خدشه و ـ در صورت داشتن زیب و زیور ـ آرایش دقیق و یکنواخت آذین‌ها.

با این همه در ژاپن گران‌قدرترین و گران‌قیمت‌ترین فنجان عموماً فنجانی است که شکستگی دارد، چراکه این نقص آن را تک می‌سازد. این فنجان ممکن است فرورفتگی داشته باشد، ماسه سنگ به آن چسبیده باشد یا حتی ترک برداشته باشد یا از طریق هنر کینتسوگی، که بعداً در همین کتاب درباره‌اش صحبت خواهیم کرد، تعمیر شده باشد. این فنجان خاص، علاوه بر تَک بودن و روایت داستان ویژهٔ خودش، روح ژاپنی وابی سابی را نیز نمودار می‌سازد، مفهومی که زیبایی را در شباهت به طبیعت می‌داند و می‌توان در سه اصل زیر خلاصه‌اش کرد:

۱. هیچ چیز کامل نیست.

۲. هیچ چیز تمام شده نیست.

۳. هیچ چیز همیشه ماندگار نیست.

در مورد ما انسان‌ها، آگاه بودن به نقص و کامل نبودن باعث می‌شود فروتنی پیشه کنیم. پذیرش نقص و کامل نبودن ما را از آن می‌رهاند که به‌گونه‌ای ناسالم از خودمان توقعات بی‌جا داشته باشیم و روی کمالی تثبیت شویم که در طبیعت وجود خارجی ندارد و در مفهومی گسترده‌تر در انسان‌ها نیز موجود نیست.

هر کس باور داشته باشد به علو و تعالی رسیده هم در اشتباه است، چون همیشه برای پیشرفت بیش‌تر جا هست و هم انعطاف‌پذیری ندارد. چنین کسی، مطمئن از حقیقت مطلق و ذهنی خودش، هیچ فرصتی برای رشد ندارد. چنین شخصی متعصب و خشک‌مغز است و نشاط و سرزندگی ندارد.»