بریده‌هایی از کتاب وابی سابی

به قول رابیندرانات تاگور، «شاید هیچ اثری از بال‌هایم در هوا به جا نگذارم، اما خوشحالم که پرواز کرده‌ام.»

مثل سوراخ در آن سطل، هر نقص و ایرادی در عین حال یک فضیلت نیز هست، درست همان طور که با هر از دست دادنی چیزی به دست می‌آوریم.

فیلسوف امریکایی، هنری دیوید تورو می‌گوید: «ثروت انسان به تعداد چیزهایی است که می‌تواند بدون آن‌ها سر کند.»

«خودتان را رها کنید. همین حالا شروع به اقدام کنید، وقتی نوروتیک یا کمال نیافته هستید یا پشت‌گوش‌انداز یا ناخوش یا تنبل یا هر برچسب دیگری که به وسیلهٔ آن به‌گونه‌ای نادقیق خودتان را توصیف می‌کنید. به پیش بروید و کمال نیافته‌ترین کسی باشید که می‌توانید و به آن کارهایی دست یازید که می‌خواهید قبل از مردن به انجام‌شان برسانید.»

پیرمرد یا پیرزنی با چین و چروک‌های عمیق و لبخندی که هنوز نوجوان است، نقطهٔ اوج زیبایی مبتنی بر وابی سابی است.

کارکرد هنر خلق چیزی کامل و بی‌عیب و نقص نیست؛ رسالتش آشکار کردن هماهنگی درونی طبیعت است.

داناترین فرد کسی است که می‌داند هیچ نمی‌داند

زندگی واقعاً ساده است اما ما اصرار داریم پیچیده‌اش کنیم.

یک بار دیگر به سراغ بودا می‌رویم که هنگام سخن‌گفتن از رنج خاطرنشان می‌کرد، یکی از دلایل آن این است که انسان‌ها پایداری چیزهایی را می‌خواهند که ذاتاً گذرا هستند.

نوشتن یک رمان خوب دربارهٔ زوجی که کسی مانع عشق‌شان به هم نشده یا دربارهٔ یک خانوادهٔ کاملاً شاد و خوشبخت دشوارتر است.

شادکامی واقعیتی است که در آن زندگی می‌کنیم، منهای آن‌چه آرزومندش هستیم یا امیدواریم به آن دست یابیم.

ثروت انسان به تعداد چیزهایی است که می‌تواند بدون آن‌ها سر کند.

۱. هیچ چیز کامل نیست. ۲. هیچ چیز تمام شده نیست. ۳. هیچ چیز همیشه ماندگار نیست.