کتاب ورزش، قدرت و سیاست

کتاب ورزش، قدرت و سیاست نوشتهٔ جواد نصیری مستان آباد و ویراستهٔ علی مهدی زاده است و انتشارات پشتیبان آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب ورزش، قدرت و سیاست

ورزش یکی از ملزومات اساسی زندگی اجتماعی در دنیای امروزه و از عرصه‌های مهمی است که دولت‌ها، افراد و سازمان‌های بین‌المللی با آگاهی از ابعاد سیاسی و اجتماعی آن برای دستیابی به اهداف مورد نظر از آن بهره‌برداری می‌کنند. ورزش به دلیل ویژگی‌های منحصربه‌فردی که دارد در طول تاریخ و گذر زمان همواره مورد استفادهٔ سیاستمداران و دولتمردان قرار گرفته است و در همین راستا به جشنواره‌ها، مسابقات و رویدادهای ورزشی توجه ویژه‌ای داشته و دارند. ورزش نه‌تنها یک بازیگر اصلی در صحنه سیاست است، بلکه نقش بزرگی هم در آگاهی و تصمیم‌گیری‌های مردم بازی می‌کند. سیاستمداران و بسیاری از بازیگران مختلف جامعهٔ مدنی از ورزش برای ترویج ایده‌هایشان استفاده می‌کنند.

قدرت، تعیین‌کننده هدف‌های گروه و شیوه تخصیص منابع است و حتی در بیانی فراتر از این اعضای گروه دارای مهارت‌های خوب سیاسی هستند که در توزیع منابع اعمال قدرت کرده و آن را به نفع خود توزیع کنند.

سیاست و ورزش دو عنوان جذاب برای علاقه‌مندان این حوزه است که پیوند این دو مفهوم از زمان پیدایش المپیک باستان تا به امروز است. حوادث و وقایع امروزه نشان‌دهندهٔ این است که امروز ورزش به‌صورت اجتناب‌ناپذیری با سیاست پیوند خورده است.

در کتاب ورزش، قدرت و سیاست خوانندگان به‌صورت مختصر با تعاریف و عناوین مختصری از ورزش، قدرت و سیاست آشنا می‌شوند.

خواندن کتاب ورزش، قدرت و سیاست را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژوهشگران حوزه‌های تربیت بدنی و علوم سیاسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب ورزش، قدرت و سیاست

«ورزش چیست؟ هیچ تعریف جامع و جهان‌شمولی برای ورزش وجود ندارد و افراد از دیدگاه خود تعریفی از ورزش را ارائه می‌کنند. از یک بازی محلی تا بازی‌های المپیک همه شامل تعریف ورزش می‌باشند و قوانین قابل تغییر و دست‌کاری می‌باشد و این قوانین در ورزش توسط سازمان‌های ورزشی ذی‌ربط به خود تهیه و تدوین می‌شود که ممکن است سازمان‌های زیرمجموعه و مرتبط دیگر هم درگیر تدوین و اجرای این قوانین شوند.

ورزش حافظ سلامت، حافظ نظم سیاسی، حافظ توانایی‌های بدنی و آمادگی جسمانی و وسیله‌ای برای کسب حیثیت و قدرت در یک گروه، جامعه یا یک ملت، تأکید بر ارزش‌های موجود، حمایت از رهبران سیاسی-دولت‌ها و نیز برای ایجاد حس پیشرفت و توسعه اقتصادی می‌باشد. همچنین ورزش باعث ترویج حس تعلق و وحدت اجتماعی می‌شود.

ورزش در گذشته بیشتر به‌عنوان وسیله‌ای در جهت آماده‌سازی افراد برای مواقع جنگی بوده است و در حال حاضر دانشکده‌های نظامی و مؤسسات دفاعی از ورزش برای همین منظور استفاده کرده و از آن سود می‌برند. در کشورهایی که به دنبال سلامت ملی هستند فعالیت‌های ورزشی و تندرستی‌آور را به‌منظور کاهش در هزینه‌های پزشکی و درمانی حمایت و تشویق می‌کنند. از دیدگاه واگنر (۱۹۸۷) تأثیر ورزش بر سلامت مورد شک و تردید بوده و به‌تنهایی باعث بهبود و رفع بیماری و درمان آن نمی‌شود، توجه به آمادگی جسمانی در بین برخی افراد می‌تواند سبب بالا رفتن و افزایش سطح سلامتی شود و نمی‌توان آن را به‌عنوان یک قاعده کلی دید.

نتایج تحقیقات ساهین (۲۰۱۰)، نشان می‌دهد که ورزش باعث تقویت هویت ملی، وحدت ملی، غرور ملی، ملی‌گرایی و ادغام اقلیت‌ها می‌شود و سیاستمداران و دولتمردان برای تقویت وحدت ملی و ادغام اقلیت‌ها از ورزش استفاده می‌کنند. ورزشکاران نمایندگان دولت‌ها و ملت‌هایشان هستند و زمانی که پیروز شوند، این پیروزی نمادی از پیروزی ملت و دولتشان است.»