کتاب فیلم زندگی

کتاب «فیلم زندگی» نوشتۀ نیل گابلر و ترجمۀ شیما عالی است و پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی آن را منتشر کرده است. فیلم زندگی به این سؤال پاسخ می‌دهد که چگونه سرگرمی بر واقعیت غلبه کرد؟

درباره کتاب فیلم زندگی

سرگرمی فراگیرترین، قدرتمندترین، گریزناپذیرترین نیروی زمانه است، نیرویی چنان کوبنده که مانند تومور به همه‌جا سرایت کرده است. رسانۀ زندگی هر روز بخش‌های جدیدی تولید می‌کند و هر روز افراد کاربردهای خلاقانه‌تری برای استفاده از پیدا می‌کنند؛ بنابراین تنها از طریق رویکرد شناختی نوین دربارۀ واقعیت است که می‌توان آسوده‌خاطر شد.

در دنیای امروز زندگی و سرگرمی درهم‌تنیده شده است. درگذشته فرض می‌کردیم که به سینما می‌رویم تا گریزی موقتی از واقعیت زندگی داشته باشیم؛ اما حالا خودِ زندگی تبدیل به رسانه‌ای سرگرم‌کننده شده است. فهم چرایی و چگونگی نفوذ سرگرمی در زندگی، ما را قادر به درک دنیای نو و عجیبی می‌کند که در آن زندگی می‌کنیم. امروز وقت آن رسیده که دوباره آغاز کنیم و از یکدیگر سؤال کنیم چه خبر است.

کتاب فیلم زندگی تلاش در همین زمینه است برای درک این مسئله که چرا سرگرمی به ارزش اصلی زندگی آمریکایی تبدیل شد، برای بررسی اینکه پیامدهای فرهنگ همگانی ما چه بوده است و تحلیل اینکه این پیامدها چگونه زندگی ما را تغییر داده‌اند و می‌دهند. کتاب فیلم زندگی شاید پیرامون برخی بی‌معنایی‌هایی که سرگرمی ما را به‌سوی آن سوق داده است موضع‌گیری کند؛ اما کتابی تشخیصی است نه تجویزی. این کتاب یک تحقیق است و هدفش فراهم‌کردن زمینه‌ای نو برای چیزی چنان غول‌پیکر است که به برون از مرزهای زمینه و گاهی به فراسوی قدرت تحلیل ما لغزیده است. زمینه‌ای که سرگرمی نام دارد.

کتاب فیلم زندگی در ۵ فصل تنظیم ‌شده است. عناوین فصل‌های کتاب عبارت است از: «فصل اول: جمهوری سرگرمی»، «فصل دوم: جامعۀ دوبعدی»، «فصل سوم: اثر ثانویه»، «فصل چهارم: سرگرمی انسانی» و «فصل پنجم: خویشتن واسطه‌مند»

خواندن کتاب فیلم زندگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به جامعه‌شناسان، اصحاب رسانه و علاقه‌مندان به پژوهش و تاریخ هنر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب فیلم زندگی

«در حقیقت به نظر می‌رسید اغلب آمریکایی‌ها چیز زیادی درباره تمدن برتر نمی‌دانستند و به آن اهمیتی نمی‌دادند. فارغ از هر چیز دیگری که درباره‌شان می‌گفتند، گردشگران عملگرایی، سخت‌کوشی و حیات دموکراتیک آن‌ها را تحسین می‌کردند. بی‌تردید اکثریت قاطعشان بر اساس معیارهای اروپایی پرورش نیافته بودند و حقیقتاً این شک وجود داشت که آیا ممکن است هنر منتقدی آن را خدمت ملکوتی به حقیقت و زیبایی خوانده بود، در کشوری زنده بماند که در آن هیاهوی توده‌ها موسیقی زیبای روح‌های فرهیخته‌تر را محو می‌کند؟ آنچه به‌ویژه نخبگان فرهنگی خود آمریکا را نگران می‌ساخت این بود که آمریکایی‌های هم‌وطنشان نه‌تنها چندان تمایلی به هنر نداشتند؛ بلکه به نظر می‌رسید دشمنی فعالی نیز با آن دارند.»