کتاب شوالیه بی شمشیر

کتاب شوالیه بی شمشیر نوشتهٔ ابراهیم کلانی است. انتشارات خط آخر این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر یک مجموعه شعر به زبان‌های فارسی و لری را در بر دارد.

درباره کتاب شوالیه بی شمشیر

کتاب شوالیه بی شمشیر مجموعه‌ای از سروده‌های ابراهیم کلانی را در خود گنجانده است.

در این مجموعه نویسنده خود را دستخوش دنیایی پرغوغا کرده و از ناملایمت‌ها، جهالت‌ها، ریا و تزویرها گریزان است. او در مواجهه با شخصیت‌های دنیای خود، در میان گلهٔ گوسفندان، چوپان و سگ نگهبان، گرگ را برگزیده است. گرگی تنها که گناهش عاشقی است و در دام بی‌تفاوتی و تنگ‌نظری مردم زمان خود محبوس شده است. انسان‌هایی را می‌بیند که قورباغه‌وار در جهالت اجتماع خود شناورند و ارتزاق می‌کنند. او خود را لایق بیش از آنچه اکنون است می‌بیند و با آنکه زانوانش نحیف و لرزان است همیشه حسرت یک زندگی بایسته و امید رهیدن و پوییدن را از خود دور نمی|‌دارد. گنجشک‌ها، مظلوم هستند که تسلیم شده‌اند و در بازی زندگی باید از بین بروند.

در واقع این دفتر آغازی است بر دردهای بی‌پایان شاعرش. کتاب شامل ۲ بخش جداگانه است. بخش اول شامل قطعات شعر نو به زبان فارسی و بخش دوم شامل قطعات شعر به زبان لری خرم‌آبادی است که در واقع ادای دین و احترامی است به مردم خرم‌آباد لرستان.

خواندن کتاب شوالیه بی شمشیر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب شوالیه بی شمشیر

«ای تفنگ تو دردی ناری

که مو ان دردت و جونم

ای تفنگ تو عامل نفرین و کینی

ای تفنگ جا گلکت سینه پلنگ نی

ای تفنگ هم او صدات پیچش د گوشم

هم دام و هم دات بین د گریوه

هم زنی بیوه بی ا

نواه نسیبت

تو چنی سیلم نکو

ای کر لر

وا چش اخمو

و خیالت یه تفنگه

میکنه بیمار درمو

ای تفنگ هونت خراو

وا دودمونت

د دلم پل نمیره سی دیدمونت

کر لر برنو نه بون

قلمته وردار

تا که م د شوق تو سیت بزنم زار

بنویس وا قلمت

نه حتی یکبار

که تفنگ مهر زنه ای سرزمی نی

که تفنگ هیچ شوقی ناره جز گریوه

ای تفنگ هونت خراو

سی بردن یار»

***

«چه شدستی دل من

که چنین گریانی

همه بر هم زنی و می نالی

چه شدستی دل من؟

باز هم سفره بی نان دیدی

باز هم مرگ کبوتر دیدی

شایدم ناله مادر دیدی

یا که شاید.....

ضجه آهوی نحیف که به خود می لرزد

نکند نعره دیوان پلید

یا که شاید عدم صدق و رفاقت دیدی

چه شدستی دل من؟»