کتاب بایدها و نبایدها در آموزش های دینی کودکان

کتاب الکترونیکی «بایدها و نبایدها در آموزش های دینی کودکان» نوشتهٔ پروانه بهمنی در انتشارات کنکاش چاپ شده است. این پژوهش با هدف تعیین «آسیب شناسی تربیت دینی و مذهبی مراکز پیش دبستانی خصوصی شهر اصفهان» صورت گرفته است. روش پژوهش به کار گرفته شده از نوع کیفی و براساس روش پدیدار شناسی مبتنی بر «الگوی استیویک کلایزی کن» می باشد. حوزه پژوهش این تحقیق از مربیان مراکز پیش دبستانی خصوصی مناطق مختلف شهر اصفهان که دارای سابقه بیشتر از ۵ سال بودند انتخاب گردیدند تا تجارب خود را در زمینه تربیت دینی و مذهبی را در اختیار محقق قرار بدهند.

درباره کتاب بایدها و نبایدها در آموزش های دینی کودکان

 در این پژوهش از ۱۷ مرکز پیش دبستانی خصوصی بازدید به عمل آمد و مصاحبه عمیق نیمه‌سازمان‌یافته با ۲۰ نفر از مربیان صورت گرفت؛ با توجه به الگوی استیویک کلایزی کن تجزیه و تحلیل داده‌ها براساس ۷ روش پیش رفت؛ بدین صورت که جملات مهم به صورت عامیانه از تجارب شرکت کنندگان در پژوهش گردآوری و ۱۴۵ جمله مهم استخراج گردید و سپس جملات تکراری که شامل ۲۴ جمله بود؛ حذف گردید و در نهایت ۱۲۱ عبارت جمع‌آوری شده و در مرحله چهارم آسیب‌های روش تربیت دینی، محتوای آموزشی، فعالیت های فوق برنامه و آسیب های تربیت‌دینی برمبنای مقایسه از درون ۱۲۱ جمله تصفیه شده استخراج گردیده و در مرحله پنجم و ششم مطالب آسیب های روش تربیت دینی (عدم آموزش به روش بازی، عدم آموزش به روش‌های علمی جدید، عدم آموزش با روش‌های جدید فناوری، محیط پرورش کودک، عدم همکاری والدین، عدم تشویق نوآموز، نبود فضای کافی، هزینه‌های زیاد آموزشی، عدم همکاری بین مربیان و والدین نوآموز، بیان اشتباه مربی، نبود مربیان متخصص، نبود محتوای آموزش دینی مخصوص سن کودک، طمع‌ورزی مدیران، جایگاه مراکز پیش دبستانی خصوصی)؛ آسیب های محتوای آموزشی(عدم وجود محتوای استاندارد برخی مطالب آموزشی، محتوای سنگین برای درک نوآموز و عدم تسلط و اعتقادات مربی)؛ آسیب های فوق برنامه ای تربیت دینی(هدفمند نبودن برنامه ها، عدم تخصص مربی، عدم ارتباط فوق برنامه ها با محتوای آموزشی و نبود امکانات کافی) و در نهایت آسیب های فوق برنامه ای تربیت دینی)مقایسه کودکان و مقایسه مراکز پیش دبستانی( دسته بندی گردیدند و در مرحله هفتم روایی دسته بندی جملات از دید سایر مربیان صورت گرفت.

کتاب بایدها و نبایدها در آموزش های دینی کودکان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به مسئولین مدارس، معلمان (به‌خصوص معلمین دروس دینی) و والدین کودکان پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب بایدها و نبایدها در آموزش های دینی کودکان

تربیت دینی به عنوان یک حوزة مطالعاتی در قلمرو تربیت اسلامی از دهة هفتاد شمسی وارد مباحث تربیتی کشور شده است. در کنار مفهوم تربیت اسلامی، مفاهیم تعلیم و تربیت اسلامی و تعلیم و تربیت در اسلام به کار می روند و پیش از انقلاب واژة تربیت اسلامی رایج بوده است. طبیعی است با گسترش مطالعات و گذشتن از کلیات و ورود به جزئیات، واژگان جدیدی نیز مورد نیاز خواهند بود و به همین جهت شاهد ورود واژگانی نو در قلمرو مباحث تربیتی هستیم؛ واژگانی مانند تربیت دینی، تربیت اخلاقی، تربیت جنسی و غیره(داوری، ۱۳۸۸). تربیت دینی اصطلاحاً به مفهوم جنبه ای از فرایند تعلم و تربیت ناظر به پرورش ابعاد شناختی، عاطفی، عملی و تجربی از لحاظ التزام به معیارهای دینی است. به عبارت دیگر، تربیت دینی رشد و تقویت عقاید دینی، حالات و عواطف مذهبی و تقید به مناسک و آداب دینی را برای تحقق شخصیتی متمدن مد نظر دارد(کیومرثی،۱۳۹۲).

تربیت دینی به عوامل متعددی بستگی دارد که از جمله مهم ترین آن ها در درجة نخست به علاقمندی والدین و حسن ظن آن ها به دین و اعتقادات مذهبی است. در نتیجه، نقش نهادها و سازمان های اجتماعی، همچون خانواده، آموزش و پرورش و دانشگاه، در تربیت دینی، اساسی و مهم است(ساجدی، ۱۳۸۶).

تربیت دینی تحت تأثیر عوامل مختلفی قراردارد. همانطورکه دین را می‌توان از دو منظر درون‌دینی و برون‌دینی مورد بررسی قرار داد، تربیت دینی نیز دو وجه درونی و بیرونی دارد. وجه درون‌دینی، شامل عواملی است که ناظر بر ساحتهاي درونی دین هستند و دینداري مستلزم رعایت آنها است، مانند اصول دین و رعایت تمام دستوراتی که فرد با پذیرش دین، ملزم به رعایت آنها است. عوامل برون‌دینی اما، متأثر از عوامل خارجی هستند که می‌توانند بر دین تأثیرگذار باشند، مانند محیط خانواده، مدرسه، گروه همسالان و مسائل سیاسی، اقتصادي و فرهنگی حاکم بر جامعه.