کتاب تجوید آسان

کتاب تجوید آسان به نویسندگی و تحقیق علی مرادی است و انتشارت نظری آن را چاپ کرده است.

درباره کتاب تجوید آسان

این کتاب تجوید آسان نام دارد به این علت که از نخستین و آسان‌ترین مرحله یعنی الفبا شروع شده و قدم به قدم پیش رفته است و از آسان به اوج رسیده است. تجوید به معنی نیکوسازی و زیبا سازی، سره نمودن، کار نیک‌کردن است. اما در قرائت عبارت است از: صحیح ادا کردن هر حرف از مخرج، صفات و احکام آن با رعایت این قواعد در واقع آیات الهی زیباتر و نیکوتر و کامل‌تر تلاوت خواهد شد و لذا این علم را علم تجوید قرآن گفته‌اند.

این علم پس از نقطه‌گذاری و اعراب‌گذاری قرآن بنا شده و هدف از ایجاد آن این است که اقوام مختلف در قرائت قرآن دچار لهجه‌های پراکنده و روش‌های نادرست نشوند و همگان قرآن را به همان شکل زیبا و طبیعی آن، به همان شکلی که نازل شده یعنی لهجه عربی خاص زمان پیامبر(ص) تلفظ کنند. یادآوری این نکته بسیار مهم و ضروری است که علم تجوید فقط با خواندن و یادگیری(تئوری) به تنهایی کافی نیست، بلکه برای زیبا و صحیح خوانی قرآن گوش دادن به لهجه‌های قاریان عرب‌زبان و تقلید از آنان و تمرین تلاوت و شرکت در جلسات و قرائت قرآن لازم و ضروری است. یعنی اینکه این عوامل مکمل و لازم و ملزوم یکدیگر هستند:

۱- آموختن تجوید از طریق خواندن و مطالعه و نوشتن

۲- گوش‌دادن به تلاوت قاریان عرب و قاریان خوب کشورمان و ممارست و تمرین دائم با شرکت در جلسات قرائت قرآن در مساجد و هَیئات.

آنچه مسلم است اینکه در ایام کودکی و نوجوانی و جوانی یادگیری آسان و اثرش پایدار است، بنابراین والدین گرامی برای آموزش نونهالان دلبند خودشان از همان سال‌های نخست این گل‌های زندگی گام به گام اقدام به آموزش کنند و نوجوانان و جوانان عزیز در کنار سایر فعالیت‌های تحصیلی و فنی و علمی فراگیری تلاوت و تمرین قرآن کریم را نیز قرار بدهند تا از قاریان مشهور بشوند.

خواندن کتاب تجوید آسان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن کتاب تجوید آسان را به تمام کسانی که می‌خواهند قاری قرآن شوند یا در این زمینه تدریس کنند، پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تجوید آسان

خلاصه‌ای از تاریخ قرآن

- قرآن کریم آخرین کتاب آسمانی است که از طریق وحی و از سوی خداوند تبارک و تعالی به منظور نجات بشر از تاریکی و گمراهی و هدایت بشر به وادی تابناک به رسول اکرم(ص) حضرت محمد بن عبدالله(ص) نازل گردیده است.

چگونگی نزول قرآن:

رسول اکرم (ص) در بیست و هفتم ماه رجب به پیامبری مبعوث شد و آغاز نزول قرآن به عنوان یک کتاب مفصل در شب قدر از ماه رمضان و سه سال پس از بعثت بوده و در طول بیست و سه سال بتدریج بر قلب نازنین رسول خدا از طریق پیک حق جبرئیل نازل گریده اولین قسمت از قرآن که در شب مبعث نازل شده پنج آیة اوّل سورة «علق» است و آیات دیگر آن در زمان دیگر نازل شده است.

اولین سورهٔ کامل که نازل گردید سوره «حمد» بوده و به همین جهت «فاتحة-الکتاب» نام گرفته است و سوره «نصر» آخرین سورة کاملی است که به حضرت نازل شده است.

کتاب شریف قرآن نام‌های دیگری نیز دارد که مشهورترین آن‌ها عبارت‌اند از: فرقان، کتاب، تنزیل، موعظه، بلاغ، شفاء صحف، حکیم، مبارک، حق و ...

قرآن کریم به سُوَر و آیات تقسیم بندی شده است و حدود آن‌ها توسط پیامبر

اکرم(ص) معین شده است. سوره از «سور بَلَد» به معنای شهر گرفته شده است. آیه: به معنای نشانه و علامت است زیرا هر آیه از قرآن نشانه از درستی سخن و مشتمل بر حکمی از احکام شرع یا حکمت بی¬بدیل است.

سُوَر قران ۱۱۴ عدد و تعداد آیات آن بیش از ۶۲۰۰ آیه بوده و مطابق روایت کوفین شمارة آیات قرآن ۶۲۳۶ آیه است. آیات و سُوَر قرآن مجید به دو دستة کلی «مکی» و «مدنی» تقسیم شده است.

چگونگی جمع‌آوری و تألیف قرآن:

قرآن کریم، وحی اعجاز آمیز آسمانی است که بشر به هیچ روی در نظم کلمات و جملات آن دست نداشته است و با گذشت زمان نیز هیچ تغییر و تحریفی در قرآن کریم رخ نداده است، امّا جمع آوری این کلام الهی و مرتب نمودن سوره‌ها، پس از رحلت رسول اکرم(ص) صورت گرفته است. در زمان رسول اکرم(ص) البته آیات و سوره‌ها تکمیل و نام‌های آن نیز تعیین شده بود امّا به صورت پراکنده بود و گروهی از حافظان نیز قرآن را حفظ نموده و در سینه داشتند. جمع قرآن با هم در یک مجلد نخستین بار توسط حضرت امیرالمؤمنین علی(ع) تدوین گردید.

نقطه‌گذاری و علامت‌گذاری قرآن:

قرآن جمع آوری شده در ابتدا فاقد نشانه‌ها و علاماتی از قبیل اِعراب و نقطه بوده است که همین امر می‌توانست در دراز مدت موجب پیدایش اختلاف گردد.

به منظور پیشگیری از وقوع اختلاف نخستین بار« اَبِی اَلاَسوَدِ دوئلِی» به شکل نقطه گذاری اقدام به اِعراب گذاری نمود، پس از ایشان «یَحْیَی بنِ یَعُمر» و « نَصرِ بْنِ عاصِم » این کار را به سامان رساندند.

امّا علائمی که هم اکنون برای بیان حرکات حروف بکار رفته و متداول گردیده است از ابتکارات « خَلیل بِن احمد» است.

تعلیم قرائت قرآن: آغاز تعلیم قرآن در زمان حیات رسول اکرم(ص) بوده است. گروهی از قراء مانند حضرت امیرالمؤمنین علی (ع) و اُبَیّ بنِ کَعب، عبدالله بن مسعود و ... در زمان زندگی رسول خدا(ص) پدید آمدند که در حفظ و قرائت، گوی سبقت از دیگران ربودند که قرائت همین بزرگواران در قرون بعد الگو و راهنمای قّراء دهگانه واقع شد. بنابراین علم قرائت قرآن عبارت از روش و روایاتی قرآنی است که با اِسناد به ثبوت رسیده است تا عمل بر آن لازم و ضروری باشد.