کتاب چگونه از فرزند خود یک نابغه بسازیم؟

کتاب چگونه از فرزند خود یک نابغه بسازیم نوشته شاکونتلا دوی است که با ترجمه زهره زاهدی در انتشارات اژدهای طلایی منتشر شده است. در این کتاب می‌آموزید که چگونه به دنبال پیدا کردن نبوغ در فرزندان خودتان باشید و در فرزندان عشق به یادگیری ایجاد کنید. همچنین یاد می‌گیرید که از چه راهی به دنبال بهترین روش‌های پرورشی برای ظهور بهترین‌های وجودی فرزندان خود باشید و در نهایت چگونه فضایی نابغه‌پرور برای آماده‌سازی فرزند خود ایجاد کنید.

 به تدریج که مفاهیم این کتاب را به کار ببرید کلمهٔ آموزش مفهوم حقیقی و اصیل خود را خواهد یافت: بیرون آوردن آنچه در درون فرد وجود دارد.

درباره کتاب چگونه از فرزند خود یک نابغه بسازیم؟

نویسنده این کتاب معتقد است که اگر استعدادهای پنهان کودکان خود را در سنین پایین‌تر کشف کنید به نتایج بهتری در مورد آن‌ها دست خواهید یافت. از طرفی این کتاب به دنبال بیان کردن این اصل مهم است که اگر شما فرزند خود را باور کنید، او نیز به باوری عمیق از خود می‌رسد.

اگر می‌خواهید از فرزند خود یک نابغه بسازید، مراحل زیر را دنبال کنید:

۱. در کودکان عشق به یادگیری ایجاد کنیم.

۲. به فرزندتان انگیزه‌برتر هدیه کنید.

۳. روش‌های پرورشی خود را طوری تنظیم کنید که بهترین‌های وجود فرزندانتان را بپرورانید.

۴. احترام به خود را تا سطح نبوغ در فرزندانتان بپرورانید.

۵. فضایی نابغه پرور به وجود آورید.

کتاب چگونه از فرزند خود یک نابغه بسازیم؟ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

مطالعهٔ این کتاب را به تمام والدین و همچنین معلمان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب چگونه از فرزند خود یک نابغه بسازیم؟

کودک شما هر استعداد یا توانایی خاصی که داشته باشد - و البته هر کودکی منحصر به فرد است - می‌تواند مانند یک نابغه بدرخشد. اگر با عشق از او حمایت کنید و باورش کنید، هرگز دچار احساس کمبود و حقارت که مانع موفقیت است، نخواهد شد. در عوض، خود دوستی و اعتماد به نفس در او تقویت خواهد شد که این هر دو از لوازم آزاد کردن آن توان بالقوهٔ بسیار مهم - یعنی نبوغ درون - است که هنوز دست نخورده است.

چند سال پیش با خانمی آشنا شدم که خانه‌دار بود و مادر بسیار خوب و مهربانی هم بود. او دختر دوازده ساله‌اش را تشویق می‌کرد درس بخواند، به سفرهای علمی برود، شعر و مقاله بنویسد، و مسائل پیچیدهٔ ریاضی حل کند. و با این همه شاکی بود از این که: «دخترم در مدرسه خوب کار نمی‌کند. نمره‌هایش معمولی است. چه کاری از من ساخته است؟»

من به دقت به حرفهای او گوش کردم. بعد او را به کناری کشیدم که دخترش حرفهایمان را نشنود. از فداکاری و سخت کوشی او تعریف کردم. گفتم:

«اما، اگر مرا ببخشید مایلم به نکته‌ای اشاره کنم که شما فاقد آن هستید.»

با علاقه پرسید: «چه نکته‌ای؟»

به سادگی پاسخ دادم: «اعتقاد، اعتقاد به تواناییهای دخترتان. شما او را وادار می‌کنید همهٔ این کارها را انجام دهد، اما در اساس او را از کار بازمی‌دارید، چون به او اعتماد ندارید.»

پرسید: «چه باید بکنم؟»

با ملایمت گفتم: «او را باور کنید. اگر او را صادقانه باور کنید، این باور را در همهٔ حرفها و رفتارهایتان به او منتقل خواهید کرد. چنین بوده که او همواره از شما اطاعت کرده، هر کاری از او خواسته‌اید انجام داده بی آن که علتش را واقعاً بداند، یا از ان لذت ببرد، و بی آن‌که اعتقادی به آن کار و حتی خودش، داشته باشد. به همین علت است که آن کارها را از صمیم قلب انجام نمی‌دهد.»