کتاب راهنمای شکست خوردن

کتاب راهنمای شکست خوردن از الیزابت دی و محسن بابایی و ملیحه دفنوک است که انتشارات بذر خرد منتشر کرده است. این کتاب به شما یاد می‌دهد چرا و چطور شکست می‌خوریم.

درباره کتاب راهنمای شکست خوردن

نویسنده این کتاب می‌خواهد به مخاطبان این را یادآوری کند که شکست‌هایشان ما را تعریف نمی‌کند، بلکه چگونگی واکنشمان به ناکامی‌هاست که به ما معنا می‌دهد. اینکه در هر مسیر و مرحله‌ای از زندگی‌مان می‌توانیم با شکستی روبه‌رو شویم که به نظرمان بن‌بست و پایانی بر آرزوها و اهدافمان است اما در واقع این خودِ ماییم که می‌توانیم آن نقطه‌ تاریک را از چاه ویل به تونلی تبدیل کنیم که وصلمان کند به روزهایی که با تلاش و امید و مقاومت روشن می‌شوند، فارغ از نتیجه‌ای که انتظارما را می‌کشد.

این کتاب به شما کمک می‌کند بتوانید زندگی‌تان را تغییر دهید و زندگی‌تان را بهتر کنید. این کتاب زندگی شما را تغییر خواهد داد. 

خواندنکتاب راهنمای شکست خوردن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به یک زندگی موفق پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب راهنمای شکست خوردن

بعد پای نقطه‌نظرات به میان می‌آید. کامنت‌های پرهیاهو و بی‌پایان که با فشردن یک دکمه توئیت ایجاد می‌گردند. به عنوان یکی از روزنامه‌نگاران سابق گروه اجتماعی گاردیَن،۵ که یکی از اولین سازمان‌های روزنامه‌نگاری بود که امکان ارائه‌ی کامنت‌های آنلاین را بدون نیاز به عضویت و پرداخت آبونمان فراهم نمود، من می‌توانم شخصاً به میزان شدید تحریک‌پذیری اینترنتی و نقطه‌نظرات پرخاشگرانه‌ای که در اجتماع وجود دارد شهادت دهم. طی هشت سالی که در جایگاه مقاله‌نویس در مجله‌ی آبزِروِر کار کردم، مرا به هر چیزی متهم کردند؛ از این‌که بیش از حد نسبت به هر چیزی عکس‌العمل نشان می‌دهم تا این‌که فرق بین زن‌ستیزی و مردبیزاری را نمی‌فهمم و فقط به خاطر این‌که زن هستم استخدام شده‌ام و یا با افراد رأس قدرت، پارتی‌بازی پنهانی داشتم (که نداشتم). اگر چیزی را حتی اندکی به اشتباه می‌نوشتم -‌بالاخره من هم انسان هستم و گاهی برای تحویل به‌موقع کار، نوشتنِ باعجله می‌تواند منجر به اشتباهاتی شود که از چشم ویراستار هم جا می‌ماند‌- بلافاصله توسط مردم محکوم می‌شدم. البته من باید اطلاعات صحیح به دست بیاورم، تمام روزنامه‌نگاران باید این‌چنین عمل کنند، اما حجم اعتراضات نسبت به جرم صورت‌گرفته نامتناسب است.

در چنین فضایی و به خاطر ترس از ننگ و رسوایی آنی عمومی، آزمودن چیزهای جدید و مخاطره کردن کار بسیار دشواری است. جیم، یکی از دوستان خوبم، در دهه‌ی ۱۹۶۰ در امریکا وکیل مدنی بود، در آن زمان، مواردی را قبول می‌کرد که امیدی به برنده شدن آن‌ها نداشت، اما از لحاظ اخلاقی کار درست همین بود. الان از این‌که می‌بیند وکلای جدیدی که تحت آموزش او هستند، از پذیرفتن مواردی که تضمینی در موفقیت ندارند سر باز می‌زنند واقعاً دلسرد شده است.

یک بار که باهم شام می‌خوردیم، جیم گفت: «من به آن‌ها می‌گویم: حداقل یک بار امتحان کنید! باید شکست بخورید تا بفهمید چطور کار درست را انجام دهید. کی اهمیت می‌دهد مردم چه می‌گویند؟ وقتی در جزیره‌ای متروکه هستید و به تنهایی در تلاشید تا زنده بمانید، چه اهمیتی می‌دهید که بقیه‌ی مردم چه فکری می‌کنند؟ نه! آن‌قدر مشغول روشن کردن آتش با شیشه‌ای ذره‌بینی و دست تکان دادن برای کشتی‌های در حال گذر هستید که فقط زنده بمانید.»