کتاب بررسی تاثیر قدرت گیری افغانستان در طالبان بر مناسبات سیاسی ایران و پاکستان

کتاب بررسی تاثیر قدرت گیری افغانستان در طالبان بر مناسبات سیاسی ایران و پاکستان نوشته رضا رنجبر است. این کتاب را انتشارات مانیان برای علاقه‌مندان به روابط بین‌الملل منتشر کرده است.

درباره کتاب بررسی تاثیر قدرت گیری افغانستان در طالبان بر مناسبات سیاسی ایران و پاکستان

پیدایش و گسترش گروه طالبان، روابط ایران و پاکستان را دستخوش تنش‌های بسیاری ساخت. شناسایی نوع و میزان تاثیر گذاری طالبان بر روابط سیاسی تهران و اسلام آباد، محور اصلی این کتاب را تشکیل می‌دهد. در راستای فهم این مسئله به بررسی و تحلیل عوامل موثر در شکل‌گیری گروه طالبان به‌ویژه شناسایی نقش پاکستان در ایجاد گروه طالبان و به قدرت رساندن آن در کابل، شناسایی موضع ایران در روی کار آمدن طالبان در افغانستان و نهایتا شناخت منافع ایالات متحده و غرب در روی کار آمدن طالبان در افغانستان می پردازیم.

در این کتاب تاثیر قدرت‌گیری طالبان در افغانستان بر روابط سیاسی تهران و اسلام آباد را در سطوح تحلیلی متفاوت و در بستر روابط ایران و پاکستان بررسی می‌کنیم. با این توضیح که از یک‌سو در سطح تحلیل میانه بازیگری دولت‌های منطقه را منظور داشته و در آن به بررسی نقش پاکستان در ایجاد گروه طالبان و به قدرت رساندن آنها در کابل و موضع گیری ایران در روی کار آمدن طالبان در افغانستان می‌پردازیم و از سوی دیگر در سطح تحلیل کلان به شناسایی منافع ایالات متحده و غرب در روی کار آمدن و سپس مقابله با طالبان در افغانستان می‌پردازیم و در نهایت به تحلیل میزان و نوع تاثیر گذاری این معادلات بر مناسبات سنتی و حسن هم‌جواری ایران و پاکستان می‌پردازیم.

خواندن کتاب بررسی تاثیر قدرت گیری افغانستان در طالبان بر مناسبات سیاسی ایران و پاکستان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به روابط بین‌الملل و علوم سیاسی پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب بررسی تاثیر قدرت گیری افغانستان در طالبان بر مناسبات سیاسی ایران و پاکستان

طالبان جنبشی با آموزه‌های قوم‌مدارانه، نگرش غیریت ساز و غیرستیزی، خرد ستیزی و ظاهرپرستی افراطی تحت عنوان عمل به سنت، مبارزه با نوآوری‌هاى مدنیت غربى و احیاى مدل خلافت شناسایی میشود. این جنبش از ابتدا مسلحانه و به شدت سیاسی بود. تحلیل تاریخی عوامل پیدایش طالبان و نیز ارتباط آن با ترکیب قومی ـ نژادی و مذهبی مردم افغانستان بر می‌گردد این گروه در سال ۱۹۹۸ بعد از خروج ارتش شوروی از افغانستان دست به مقابله با دولت نجیب‌الله زدند و با حمایت ارتش پاکستان و کمک‌های مالی عربستان و امارات متحده عربی توانستند گستره وسیعی از سرزمین افغانستان را تصاحب نمایند و در آنجا حکومت اسلامی با مرام و ایده‌های خود را که تا حدود بسیاری وامدار به وهابیت است را ایجاد نمودند و تا سال ۲۰۰۲ م که جنگ افغانستان با امریکا رخ داد این امر بر روابط ایران و پاکستان تاثیر فراوانی داشت، به‌طوری که روابط این دو کشور در پایین‌ترین سطح دیپلماتیک قرار گرفت. در اینجا بررسی نگاه ابزاری پاکستان به افغانستان هم در راستای جاه‌طلبی‌های منطقه‌ای‌ که روابط با ایران را نیز دستخوش دگرگونی قرار داده قابل تامل است و هم استفاده ابزاری از طالبان برای بهره‌برداری از تعیین حدود مرزهای دیوراند با افغانستان قابل توجه است.

به محض ورود ارتش سرخ شوروی سابق به افغانستان ۱۹۷۸ کشور پاکستان به‌عنوان مجری استراتژی جنگ با کمونیسم جایگاه ویژه‌ای یافت. از این به بعد مسئله افغانستان از حالت منطقه‌ای خارج شده و ابعاد بین‌المللی به خود گرفت. پس از خروج شوروی ۱۹۸۸ پاکستان که تامین امنیت ملی، تمامیت ارضی و منافع خود را در گرو چگونگی حل و فصل بحران مرزی با افغانستان می‌دید، بیشترین اهتمام خود را به کار بست تا حکومت آینده افغانستان را دست نشانده خویش نماید. پاکستان و متحدین منطقه‌ای و فرا منطقه‌ایش دارای منافع موازی در افغانستان بوده و اهداف مشترک و همسویی را در منطقه دنبال می‌کردند. اوج این همکاری‌ها روی کار آمدن و تقویت جنبش طالبان بود، که ضمن افزایش نفوذ پاکستان در منطقه، نگرانی‌ها و چالش‌هایی را برای ایران ایجاد نمود و مدت مدیدی باعث سردی روابط میان دو کشور همسایه گردید که سرانجام با حمله آمریکا به افغانستان مناسبات میان ایران و پاکستان را متحول نمود. در این روند ایران به دلیل همسایگی و پیوستگی ژئوپلتیکی و داشتن سابقه تاریخی و فرهنگی به‌شدت از این معادلات متاثر شد