کتاب معجزه روابط بین فردی در بیماران ام.‌ اس.

کتاب معجزه روابط بین فردی در بیماران ام.‌ اس. نوشته مسعود نویدی مقدم و سمیرا سادات حسینی بنویدی است که مبتنی بر تکنیک‌های ذهن‌آگاهی منتشر شده است.

درباره کتاب معجزه روابط بین فردی در بیماران ام.‌ اس.

بیماری حقیقتی انکارناپذیر است که از دیرباز مورد توجه انسان‌ها بوده است و از آنجا که این پدیده بر سرنوشت افراد تاثیر می‌گذارد، بدیهی است جهت کاهش اثرات منفی بر فرد بیمار و بازگردانیدن وی به زندگی عادی روزانه نیاز به تحقیقات گوناگون است.

مولتیپل اسکلروزیس شایع ترین بیماری سیستم مرکزی است که در افراد جوان ایجاد می‌شود. تا سال ۱۸۳۵، بیماری ام اس به طور رسمی تعریف نشده بود. اولین بار ژان کروویل ، پزشک فرانسوی، در کتاب خود با علایم ضعف پیشرونده، فلج دست و پا، اختلال در بینایی، گرفتگی عضلات و چند علامت دیگر آن را توضیح داد و سپس ژان مارتین شارکو، دیگر پزشک فرانسوی که به پدر عصب شناسی معروف است، در سال ۱۸۶۸، آن را اسکلروز آن پلاک، به معنی لکه‌ها یا پلاک‌های سفت شده نامید.

شواهد حاکی از این است که بیماری ام اس باعث اختلال در زندگی خانوادگی، خواب، اشتها، فعالیت‌های فیزیکی، عملکرد اجتماعی، شخصی و جنسی و همچنین اختلال در عملکرد و ضعف روحی-روانی می‌شود.

 این بیماری به عنوان یک بیماری مزمن و پیش رونده سبب بروز استرس‌های متعددی درزندگی شخصی بیماران می‌گردد که گاهی می‌تواند تهدیدکننده زندگی باشد. ازجمله این عوامل می‌توان به طلاق، از دست دادن شغل و تضادهای خانوادگی، کاهش بهزیستی روانی، حمایت اجتماعی و روابط بین فردی اشاره کرد. طبق نظر اسمیت و اولیس سلامتی انسان‌ها شامل ابعاد مختلف فیزیکی، احساسی، ذهنی، اجتماعی، معنوی و روانی است. بنابراین هرگاه یکی از این ابعاد سلامتی به‌طور منفی درگیر شود بر روی سایر ابعاد نیز تاثیر خواهد گذاشت. این کتاب سعی دارد با نگاهی دقیق به این موضوع بپردازد که افرادی که درگیر بیماری ام‌اس هستند چطور می‌توانند ابعاد مختلف زندگیشان را تغییر دهند.

خواندن کتاب معجزه روابط بین فردی در بیماران ام.‌ اس. را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام دانشجویان روان‌شناسی و روان‌درمانگران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب معجزه روابط بین فردی در بیماران ام.‌ اس.

مولتیپل اسکلروزیس

مولتیپل اسکلروز یکی از شایع ترین بیماری های مزمن در سیستم عصبی انسان به شمار می آید، که بیشتر افراد جوان و فعال را در سنین ۴۰-۲۰ سالگی درگیر می کند و شیوع آن در زنان ۳-۲ برابر بیشتر از مردان است و با توجه به افزایش میزان شیوع و بروز روزافزون آن، توجه به مسائل اپیدمیولوژیک و اتیولوژیک این بیماری و بالطبع جنبه های درمانی این بیماری ضرورت گسترده ای را از طرف سیستم های درمانی به خود جلب کرده است (بکر و همکاران، ۲۰۱۳).

این بیماری را کشور بریتانیا تحت عنوان اسکلروز منتشر Disseminated Sclerosis و در فرانسه Sclerosis en Plaque می نامند. مشخصه این بیماری، متعدد بودن ضایعات از نظر زمانی، مکانی و رخداد علائم به صورت رفت و برگشتی است، یعنی یک علامت بیماری بعد از مدتی بهبود یافته و در زمان دیگری همان علائم یا علائم دیگری مجددا بروز می نماید. گرچه به نظر می رسد بیمار دوره های بهبودی را در بین هر عود بیماری تجربه می کند، لیکن علائم عصبی ممکن است به تدریج بیمار را ناتوان کند (فلتچر، کاسترو بورو، ریمینگتون، تردوی، لیماک و فروهمن ، ۲۰۰۹.

در این بیماری احتمالا سیستم ایمنی بدن، به خودش حمله کرده، باعث از بین رفتن غلاف میلین، در سیستم عصبی می شود. غلاف میلین در واقع لایه ای از جنس چربی است که فیبرهای عصبی را می پوشاند و باعث افزایش سرعت هدایت عصب می شود. یا از بین رفتن میلین آکسون ها نمی توانند پتانسیل عمل را به خوبی منتقل نمایند. اما میلین تخریب شده می تواند دوباره ساخته شود و با ساخته شدن مجدد آن علائم بیماری فروکش کرده بیمار به وضعیت طبیعی باز می گردد.