کتاب هفت خان رستم

کتاب هفت خان رستم (جلد اول) نوشته محسن دامادی است. کتاب هفت خان رستم (جلد اول) از مجموعه داستان‌های شاهنامه نوشته ابوالقاسم فردوسی است که با زبانی ساده از شاهنامه روایت می‌کند.

درباره کتاب هفت خان رستم (جلد اول)

فردوسی شاعری حماسه سرا است. حماسه‌سرایی یعنی سرودنِ اشعاری برای رزم‌های دلاورانه. این رزم‌ها در شاهنامه، در قالبِ داستان‌هایی هیجان‌انگیز سروده شده است.

نگاه غالبِ شعرهای فردوسی، دفاع از ایرانیان است. فردوسی به این بهانه و برای اشاره به عظمتِ ایران و ایرانی، تاریخِ پادشاهی ایران را مرور می‌کند.

اما در شاهنامه، همواره سخن از رزم و زورآزمایی و پهلوانی نیست. همیشه قرار نیست کسی تیغِ کین بردارد و با کسی بجنگد. گاه سخن از جنسِ دیگری است.

فردوسی در لابلای اشعارِ حماسی، از چراییِ زندگی، نتیجه‌ هستی، چگونه زندگی کردن، اندیشه و کردار و نقاطِ قوت ‌و ضعف و سرانجامِ آدم‌ها می‌گوید، تا این معانی نیز در این منشورِ چند رنگِ شعرِ شکوهمندِ پارسی، جایگاهی ویژه‌ داشته باشد. 

در روزگارِ پادشاهیِ کِی‌کاوس، رستم باید از هفت خان یا منزلِ دشوار بگذرد، اما رفتن به این راهِ دشوار، انتخابِ او نبود. رستم این سفر را سرنوشتِ ناگزیرِ خود دانست و از مادرش رودابه تمنا کرد برای او دعا کند. او سفری مهم را آغاز می‌کند و در این سفر از هفت مرحله سخت می‌گذرد. در این کتاب با ترکیب نثر و شعر با رستم همراه می‌شوید و داستانی هیجان‌انگیز را می‌خوانید. 

خواندن کتاب هفت خان رستم (جلد اول) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به شاهنامه پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب هفت خان رستم (جلد اول)

آمدنِ دیوی در سیمای نوازنده!

در یکی از مجالسِ شادخواری و خوش‌گذرانی، کاوس مست از مِی انگور و باده‌ی غرور برای فرماندهانِ سپاه خودستایی می‌کرد. سالارِ دربار خبر آورد نوازنده‌ای از مازندران آمده و تمنا دارد به حضورِ شاه برسد.

*

فردوسی پنهان نمی‌کند این نوازنده، دیوی در سیمای آدمی بوده. دیوی که پنجه‌ای شیرین و خوش‌نواز داشته و دل‌انگیز می‌خوانده.

*

دیو در ادبِ کهنِ پارسی، موجودی پلید و تبهکار است. برخلافِ فرشته‌ها که خلقتی پاک و آسمانی دارند و مامورانِ خدا برای مراقبت از انسان‌ها هستند.

دیوها از نخستین روز که آدم خلق شد، با او دشمنی کردند. حکایتِ آن دور و دراز است. برمی‌گردد به اینکه خداوند به مخلوقات گفت: آدم را خلق می‌کنم و همه‌ باید به او سجده و او را ستایش کنند. موجوداتی که جنسِ آنها از آتش بود اعتراض کردند. از خدا پرسیدند: مگر آدم چه ویژگی دارد؟ خدا گفت: آدم از خاک است، ولی در کالبدِ او از روحِ خود خواهم دمید. او دارای ذره‌ی الهی است. اگر قدرِ ذره‌ی خود را بداند، می‌تواند سیر کمال کند و به مقامی الهی برسد. 

موجوداتی که از جنسِ آتش بودند گفتند: چون آتش از خاک برتر است، ما آدم را ستایش نخواهیم کرد. خدا گفت: پس رانده شدید.

آدم خلق شد. دیوها که دیدند در مقابلِ اراده‌ی خدا نمی‌توانند کاری بکنند، به خدا گفتند: در مقابلِ عبادتی که عمری به درگاهِ تو داشتیم چه خواهی داد؟ خدا پرسید: چه می‌خواهید؟ آنها گفتند: همین آدم را که عزیز توست، از تو دور کنیم. خدا گفت: اما به کسانی که صادقانه مرا دوست دارند نمی‌توانید نزدیک شوید.

گویی خداوند با این داستانِ نمایشیِ زیبا، از ابتدا آموخت، راه نفوذِ دیوها در فکرِ آدم‌ها، خودِ آدم‌ها هستند. مثلاً کسی که گرفتارِ تَکَبُر شود، مجال می‌دهد دیوِ نفْس، او را در دامِ خودپسندی، خودخواهی، خودنمایی و خودفریبی گرفتار کند.

در مقابل، راهِ دور کردنِ این دیوِ پلید، فروتنی و تواضع، بویژه در برابرِ خداوند است.

*

چه می‌شود کرد! آدمیزاد چون به قدرت، ثروت و دولت برسد، احساسِ خدایی پیدا و گمان می‌کند از همه کس برتر و بالاتر است.

آیا همین احساس به سراغِ ‌کاوس آمده بود؟

برگردیم به داستان، تا بدانیم بینِ کاوس و دیوِ نوازنده چه گذشت؟