کتاب تکه هایی که من شدند

کتاب تکه هایی که من شدند نوشته رنه واتسون و ترجمه شروین جوانبخت است. کتاب تکه هایی که من شدند را انتشارات پرتقال منتشر کرده است، این انتشارات با هدف نشر بهترین و با کیفیت‌ترین کتاب‌ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.

درباره کتاب تکه هایی که من شدند

 داستان درباره دختر سختکوشی به اسم جید است که با سرسختی تلاش می‌کند در زندگی‌اش موفق باشد. او به یکی از بهترین مدارس خصوصی می‌رود. چیزی که از اول دلش نخواسته است. خانواده به او اصرار کرده‌اند و درواقع او را مجبور به این کار کرده‌اند. مادر جید حسابی درباره مدرسه پرس و جو کرده بود و فهمیده بود که مدرسه به بعضی بچه‌ها کمک مالی می‌‌کند بنابراین جید را ثبت نام کرده بود. جید پذیرفته شد و یک بورسیه کامل به او تعلق گرفت. جید دوست داشت مثل باقی همکلاسی هایش به مدرسه نورث‌ساید در محله خودشان برود اما حالا مجبور است جایی درس بخواند که بیشتر بچه‌پولدارهای سفید پوست به آنجا می‌روند. چه دردسرهایی در انتظار این دختر است؟ چرا همه فکر می‌کنند جید همیشه به کمک نیاز دارد؟

خواندن کتاب تکه هایی که من شدند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 نوجوانان بالای ۱۶ سال مخاطبان این کتاب‌اند.

بخشی از کتاب تکه هایی که من شدند

سپتامبر آمد و رفت. برنامهٔ روزانه‌ام این است که صبح‌ها اتوبوس سوار شوم و ظهرها با سم ناهار بخورم. اگر برنامهٔ بعد از مدرسه‌ام بگذارد، همراه هم به خانه برمی‌گردیم. ولی امروز نمی‌شود، چون با مشاورم قرار دارم. بعد از مدرسه باید سوار اتوبوس دیگری بشوم و به اولین جلسهٔ زنان برای زنان بروم. توی کتابخانه‌ای در شمال شرقی پورتلند برگزار می‌شود. وقتی زنگ خانه می‌خورد، قبل از اینکه از مدرسه بروم، می‌روم به طرف کمد سم.

در آینه‌ای خودش را نگاه می‌کند و سعی می‌کند موهای مرتب‌نشدنی‌اش را مرتب کند. کمدش پر از عکس‌های میستی، گربه‌اش است که زیر باران پیدایش کرده. کسانی که حیوان خانگی دارند، واقعاً شبیه حیوان‌هایشان می‌شوند. موهای ضخیم سم دوروبرش روی زمین می‌ریزند. چشم‌هایش درشت، گِرد و نافذند. لب‌هایش باریک‌اند و سایهٔ گونه‌هایش رویشان افتاده. موهایش را می‌زند پشت گوشش. «آماده‌ای زنی رو ببینی که قراره زندگی‌ت رو عوض کنه؟»

می‌خندم.

قدم‌زنان می‌رویم بیرون و سر پیچ می‌ایستیم.

سم می‌گوید: «حداقل یکی حواسش هست که تو باید با یه نفر حرف بزنی. ممکن بود وضعت بدتر باشه. ممکن بود جای من باشی. هیچ‌کس هیچ‌وقت فکر نمی‌کنه من هم ممکنه چیزی نیاز داشته باشم.»

رنگ آسمان عوض می شود. سم آن‌قدر تند می‌رود که نمی‌توانم بپرسم منظورش چیست. نمی‌توانم بپرسم چه چیزی نیاز دارد.

وقتی به کتابخانه می‌رسم، چند گروه خانم دور هم نشسته‌اند، باهم گرم گرفته‌اند و حرف می‌زنند. خانم مسئول پذیرش اسمم را ثبت می‌کند و برچسب اسمی می‌دهد بهم. اسمم را با ماژیک سبز می‌نویسم و برچسب را سمت چپ سینه‌ام می‌چسبانم.

خانم انگشتش را روی فهرست اسم‌ها پایین می‌برد و می‌گوید: «جید باتلر بودی؟ بذار ببینم... مشاورت هنوز نرسیده. مطمئنم همین الان‌ها می‌رسه. اسمش ماکسینه.»

«باشه.»

خانم پذیرش پوشه‌ای دستم می‌دهد. «این تمام اطلاعاتیه که دربارهٔ جلسهٔ زنان برای زنان نیاز داری. برنامهٔ گردش‌های مشاور ـ مددجو و یه کتابچه که حدود انتظاراتمون توش نوشته شده و منابع زیادی هم برات داره.»

«ممنونم.»

خانم پذیرش می‌گوید: «از خودت پذیرایی کن.» و به دو میز درازی اشاره می‌کند که کنار هم قرار دارند و رویشان سینی میوه و پنیر، چیپس و سس، شیرینی و نوشیدنی چیده‌اند.

قبل از اینکه بروم سر میز خوراکی‌ها، به انتهای کتابخانه می‌روم و یکی از صندلی‌ها